Carlo Tonon (1955-1996)

Carlo Tonon (1955-1996)

Het is vandaag al 35 jaar geleden dat de Italiaanse wielrenner Carlo Tonon zwaar ten val kwam in de afdaling van de Joux-Plane.

Het “geval” van Carlo Tonon is zo één van die intriestige wielerverhalen over “un petit coureur“, zoals het bitter klinkt in de film “Le vélo de Ghislain Lambert” van Philippe Harel uit 2001.
In de Ronde van Frankrijk 1982 eindigde Tonon als ploegmaat van onder andere Giovanni Battaglin en Guido Bontempi vrij anoniem op een 116e plaats. Twee jaar later werd hij opnieuw door zijn ploeg naar de Tour gestuurd, zij het pas ter elfder ure, na het forfait van Bontempi. Op 18 juli 1984 kwam hij in de 19e etappe, een bergrit door de Alpen, in de afdaling van de Col du Joux-Plane echter in botsing met een overstekende toerist. Beiden moesten worden afgevoerd naar een ziekenhuis. Tonon zou maanden in coma liggen en blijvend gehandicapt raken. In 1996 maakte hij op 41-jarige leeftijd een einde aan zijn leven.
In Brugnera wordt sinds 2004 jaarlijks de wielerwedstrijd Memorial Carlo Tonon e Denis Zanette verreden, ter nagedachtenis aan Tonon en de in 2003 overleden wielrenner Denis Zanette.

Lees verder “Carlo Tonon (1955-1996)”

Tachtig jaar geleden: afschaffing van de afvalregel in de Tour

Tachtig jaar geleden: afschaffing van de afvalregel in de Tour

Aangezien nieuwe bezems altijd beter keren, had tachtig jaar geleden de nieuwe Tourbaas Jacques Goddet een nieuwe regel ingevoerd in de Tour de France: de laatste in het klassement (de Rode Lantaarn dus) zou na iedere rit moeten afvallen. Na de achtste rit die aankwam in Pau zou het echter de beurt geweest zijn aan de lokale vedette Amedée Fournier (1912-1999) en Goddet durfde niet in te gaan tegen de vox populi. Daarom schafte hij zijn eigen maatregel maar af. Hij zou nooit meer heringevoerd worden.

Twintig jaar geleden: Giuseppe Guerini ten val gebracht op Alpe d’Huez

Twintig jaar geleden: Giuseppe Guerini ten val gebracht op Alpe d’Huez

Vandaag is het twintig jaar geleden dat de Italiaanse wielrenner Giuseppe Guerini door een amateurfotograaf ten val werd gebracht toen hij op weg leek naar een zekere overwinning op l’Alpe d’Huez. Gelukkig had hij voldoende voorsprong zodat hij alsnog de ritzege in de wacht sleepte. Op de beelden van YouTube is wel een aangenaam muziekje gezet, maar aangezien commentaar ontbreekt, is het wel moeilijk om de wedstrijd te volgen.

We zien echter wel hoe Guerini demarreert op het moment dat Pavel Tonkov, die toen voor Mapei reed, wordt ingehaald. Er bestaat ook nog een ander filmpje op YouTube en dat heeft wél commentaar, maar het duurt wat langer en de commentaar is in het Duits:

Jan Nolten (1930-2014)

Jan Nolten (1930-2014)

Vijf jaar geleden keek ik op Nederland naar een documentaire over de eerste Tourstart in het buitenland, met name dus in 1954 in Amsterdam. Drie renners kwamen daarbij aan het woord: Jan Nolten, Gerrit Voorting en Henk Faanhof. Alle drie zijn ze overleden nog voor de documentaire op televisie werd vertoond! Daar werd ik echt stil van. De eerste die zou gaan was Jan Nolten (foto’s Jan Nolten). Hij was op het moment van het interview al totaal onherkenbaar en zijn woorden werden ondertiteld, omdat hij blijkbaar reeds een stroke had gehad, wat sporen had nagelaten op zijn uitspraak.

Jan Nolten is vooral bekend van die 17de juli 1952, toen hij tweede werd in Limoges-Puy de Dôme, de 21ste etappe van de Tour, na een ongenaakbare Fausto Coppi. Hierover heb ik het elders op mijn blog.
Ik heb mij altijd al afgevraagd waarom Jan Nolten zo vroeg was gestopt. Zijn prentje in de fameuze reeks van 1959 verscheen b.v. op een moment dat hij al niet meer koerste. Samen met een tiental collega’s werd hij dan ook verwijderd bij de heruitgave van de reeks een jaar later. Het grote verschil met Robic, Kübler, Bartali e.a. was echter dat Nolten er nog zo jong uitzag. Hetty Gommans geeft me op de Wielersite nu eindelijk een antwoord op mijn 45 jaar oude vraag: “Een ernstig auto-ongeluk maakte een eind aan zijn loopbaan als renner.”

Veertig jaar geleden: de dag dat Bernard Hinault Lucien Van Impe kwaad kreeg…

Veertig jaar geleden: de dag dat Bernard Hinault Lucien Van Impe kwaad kreeg…

Vandaag is het veertig jaar geleden dat de Touretappe van Morzine naar Les Ménuires werd gewonnen door zesvoudig bergkoning Lucien Van Impe. Bernard Hinault geeft als tweede zes seconden prijs, als derde overschrijdt Luciens toenmalige ploegmaat bij Kas, Claude Criquielion, nog eens tien seconden later de eindstreep. Achter deze ogenschijnlijke “logische” uitslag gaat wel een verhaal schuil…

Aangezien alle favorieten bang waren om Bernard Hinault aan te vallen, gaf Lucien Van Impe aan zijn jonge ploegmaat Claude Criquielion de wenk om ervan door te gaan. Claudy wist eerst niet goed wat hij moest doen, maar hij vergaarde uiteindelijk toch een kleine honderd meter voorsprong. Dan kwam echter Cyrille Guimard, de sportdirecteur die drie jaar eerder Van Impe naar zijn enige Tourzege had geleid, maar nu de ploegleider van Bernard Hinault was, op twee kilometer voor de streep naast zijn renner rijden: ‘Je ziet hoe Zoetemelk erbij zit. Hennie Kuiper is allang weg, probeer Zoetemelk ook nog maar weg te rijden. Het kan.’
Hinault demarreerde niet eens, hij verhoogde ‘alleen’ nogmaals het tempo. Van Impe was de enige die hem kon volgen. Ook hij bekende nadien aan Stijn Vanderhaeghe in diens boek “Tour de France; Tour des Belges” (Lannoo 2013) dat hij uit dezelfde schrik die iedereen koesterde, te lang had gewacht. ‘Ik durfde eerst niet, maar ik moest wel reageren toen Hinault achter mijn ploegmaat Criquielion aanging. Dat vond ik niet aardig van hem. Zo’n groot renner die een goede beginneling als Criquielion het succes misgunt… Ik ben naast hem gaan rijden en ik heb gevraagd: waarom? Hij keek me verschrikkelijk vuil aan en riep: non! Als de zaken er zo voor staan, dacht ik, kruip ik in je wiel en dan zullen we wel zien. Dicht bij de finish riepen wat Belgische toeschouwers naar me, dat de laatste 500 meter plat waren. Ik zag dat Hinault daarvoor niet op de juiste versnelling reed met de 14-15 die hij gebruikte, zodat ik snel op de 13 schakelde en krak… Het was gebeurd.’
Toch was het voor Claude Criquielion slechts een schrale troost dat zijn KAS-ploegmakker uiteindelijk met de winstruiker aan de haal was gegaan…

Lees verder “Veertig jaar geleden: de dag dat Bernard Hinault Lucien Van Impe kwaad kreeg…”

55 jaar geleden: het duel op de Puy de Dôme

55 jaar geleden: het duel op de Puy de Dôme

Weet u het nog? Het duel tussen Jacques Anquetil en Raymond Poulidor op de Puy de Dôme? Vandaag exact 55 jaar geleden.

Met één minuut stilte trekt de Tourkaravaan zich op gang omwille van het feit dat in het dorpje Ponte-de-Couze een dag eerder een ramp van formaat heeft plaatsgevonden (zie https://ronnydeschepper.com/2019/07/11/55-jaar-geleden-elf-doden-in-de-tour/). 

De Tour de France is de Pyreneeën al gepasseerd maar Jacques Anquetil en Raymond Poulidor staan nog steeds op een steenworp afstand van elkaar in het klassement. Anquetil heeft het lastig gehad in de bergen. Poulidor boekt winst in de Koninginnen-etappe over de Peyresourde, Tourmalet en de Aubisque.

Anquetil wint vervolgens de tijdrit naar Bayonne. Monsieur Chrono doet zijn bijnaam eer aan en neemt na de tijdrit het geel over van de kleine Fransman Georges Groussard. De Tour van ‘64 is echter nog niet beslist. De voorsprong van Anquetil bedraagt slechts 56 seconden.

Raymond Poulidor voelt dat er nog kansen zijn. De 20e etappe gaat op 12 juli van Brive naar Clermont-Ferrand. De etappe eindigde op de 1415 meter hoge Puy de Dôme. Daar kon ‘Poupou’ zijn achterstand dus zeker goedmaken.

De etappe naar Clermont-Ferrand begint met een aanval van een Nederlander. Cees Haast, een klimmer, rijdend voor de Televizier-ploeg, krijgt van ploegleider Kees Pellenaars de opdracht om al vroeg aan te vallen. Samen met Cazala, Epaud, Pambianco en Aerenhouts krijgt hij echter bijzonder weinig ruimte. Haast gaat er dan in zijn eentje vandoor, maar wordt kort daarop bijgehaald door zijn oude vluchtmaat Cazala. Slechts 30 seconden bedraagt hun maximale voorsprong. Nog voor de beklimming van de Puy de Dome wordt het tweetal weer ingelopen, en niet door de minsten. Poulidor is immers al vroeg in de aanval gegaan. Samen met de Nederlanders Huub Zilverberg en Jo de Roo, maar ook met Barry Hoban en Georges Groussard, haalt hij de vroege vluchters bij.

Jacques Anquetil is echter nooit ver weg. Samen met Rudi Altig rijdt de gele trui-drager de achterstand snel dicht. Anquetil blijft daarna in het wiel van Poulidor. Dat daardoor de Spanjaarden Jimenez en Bahamontes aan de aandacht ontsnappen (*), deert het tweetal niet. Anquetil ziet maar één wiel, dat van Poulidor, de rest kan hem niets schelen.

Wat volgde is een sensationeel duel. Zij aan zij klimmen Anquetil en Poulidor naar de top van de Puy de Dôme. Duizenden toeschouwers zien de twee rijders schouder aan schouder naar boven rijden. De rivalen geven elkaar geen duimbreed toe. Poulidor, de betere klimmer, laat zich zelfs imponeren door Anquetil. Die rijdt brutaalweg naast Poulidor, kennelijk om hem te imponeren (zie bovenstaande foto).

Pas na een paar kilometer voelt Poulidor dat Anquetil wankelt. Hij durft echter pas op 800 meter voor de finish aanvallen. Anquetil zakt volledig in elkaar en verliest in die 800 meter nog 42 seconden, maar hij redt zijn gele trui met 14 seconden. Anquetil verklaarde later: “Als hij mijn trui had veroverd, was ik naar huis gegaan”.

De achterstand is weliswaar slechts 14 seconden, maar toch is Poulidor volstrekt kansloos. In Versailles stond er immers nog een tijdrit op het programma en Anquetil was misschien wel kwetsbaar in de bergen maar totaal ongenaakbaar in de tijdrit. Hij steekt dan ook zijn vijfde en laatste Tour op zak.

Bron: Maurice Beerthuyzen, die zelf een beroep deed op “Tour de France 100 jaar”, “Hemel en hel op een stukje leer” (Jean Nelissen), Het Vrije Volk en Het Limburgs Dagblad.

(*) Het zal uiteindelijk nieuwkomer Julio Jimenez zijn die vaste waarde Federico Bahamontes het nakijken gaf. Deze laatste was daar uiteraard niet door gediend en zou zich later daarvoor revancheren door met mevrouw Jimenez te gaan rollebollen.

35 jaar geleden: Luis Herrera wint als eerste Colombiaan een Tourrit

35 jaar geleden: Luis Herrera wint als eerste Colombiaan een Tourrit

Luis “Lucho” Herrera (foto Guido De Munter) was 35 jaar geleden de eerste Colombiaan om een rit uit de Tour op zijn naam te schrijven. Het was trouwens niet “zo maar” een etappe, maar wel één met aankomst op L’Alpe d’Huez!
Lees verder “35 jaar geleden: Luis Herrera wint als eerste Colombiaan een Tourrit”