Tijdens de Gentse Feesten van 25 jaar geleden moesten de straatzangers het duidelijk afleggen tegen meer visuele acts. De tijd van de “buskers”, zoals ze in de jaren zeventig werden genoemd, is klaarblijkelijk voorbij. Vroeger kwam het nochtans vaker voor dat popvedettes en zelfs klassieke zangers zo startten.
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (401)”
25 jaar geleden stelde Dirk Dauw voor om de rubriek “Cultuur in Gent” tijdens de Gentse Feesten om te dopen tot “Cultuur tijdens de Feesten”…
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur tijdens de feesten (1)”
Het is ook al twintig jaar geleden dat Dirk Dauw afscheid nam van Het Laatste Nieuws. Ikzelf had hem dat toen al enige tijd eerder voorgedaan, maar toch werd ik nog uitgenodigd om hem met de andere Gentse medewerkers uit te wuiven in het Huis van Alijn. Het werd een memorabele avond…
Lees verder “Twintig jaar geleden: Dirk Dauw neemt afscheid van HLN”
Zoals ik gisteren al heb geschreven: ook het festival van Werchter (vroeger Torhout-Werchter) keert dezer dagen steeds weer in mijn overzicht van verjaardagen. Zo ook vandaag dus het festival van 35 jaar geleden. Op zoek naar eens een andere invalshoek dan enkel maar het voorstellen van de geprogrammeerde vedetten (en ook wel om te beantwoorden aan de politieke verzuchtingen van De Rode Vaan) had ik het dat jaar over “rock als business”.
Lees verder “Torhout-Werchter 1987: rock als business”
Wie is er eigenlijk op het idee gekomen om te starten met het dagelijkse rubriekje “Cultuur in Gent” in Het Laatste Nieuws? Ik zou denken: Dirk Dauw. Dat is ook de man die het uiteindelijk weer zou afschaffen, maar zo gaat het dikwijls in de journalistiek: een idee (goed of slecht) heeft maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Het paste natuurlijk in de onafwendbare evolutie van steeds minder aandacht voor cultuur in het blad. Financieel was het dan ook een aderlating voor mij (zo’n dagelijks rubriekje bracht me amper 250 frank op), maar ik moet toegeven: journalistiek vond ik het een uitdaging en ik heb er eigenlijk veel plezier aan beleefd. Vandaar dat ik ze hier na 25 jaar nog eens opdien, ook al liggen de beschreven activiteiten al lang achter ons. Maar het vormde af en toe een aanleiding om nog eens geestig uit de hoek te komen.
Lees verder “25 jaar geleden: Cultuur in Gent”
Op 19 oktober 1986 richtte Rod Stewart zijn schreden dan nogmaals naar het vertrouwde Vorst-Nationaal, maar deze keer liet ik verstek gaan. En dat ondanks het feit dat Rod in die periode met (althans de uiterlijke kentekenen van) het communisme flirt. In Oostende droeg hij een t-shirt van de PSUC (de Catalaanse KP, zie foto Jo Clauwaert) en in Rotterdam een atletiekhemdje van de Sovjet-Unie…
Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart communist?”
De Vlaamse theatermaker Dirk Tanghe viert vandaag zijn 65ste verjaardag. Ik moet nog vaak aan hem terugdenken. Zoals vijf jaar geleden toen ik las dat Benny Claessens (de dikke broer van Bart De Pauw uit “Het geslacht De Pauw”) in zijn jongste stuk in het NTG zijn acteurs op het podium laat plassen (en het gelukkig daarna ook zelf weer opkuisen). Niet dat Dirk Tanghe zoiets ook zou doen. Nee juist integendeel! In een periode dat dergelijk “theater” opgang begon te maken en ik mij meer en meer met tegenzin naar de schouwburg sleepte, was hij voor mij juist een rots in de branding. En niet alleen voor mij blijkbaar: zijn stukken waren meestal een groot succes. Dat kón dus wel niet goed zijn! Dirk moest in die tijd dan ook vaak spitsroeden lopen bij zijn spitsbroeders en ik twijfel er niet aan dat dit ook heeft bijgedragen tot wat later is gevolgd…
Lees verder “Dirk Tanghe wordt 65…”
dagelijks iets degelijks 