35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

Op 19 oktober 1986 richtte Rod Stewart zijn schreden dan nogmaals naar het vertrouwde Vorst-Nationaal, maar deze keer liet ik verstek gaan. En dat ondanks het feit dat Rod in die periode met (althans de uiterlijke kentekenen van) het communisme flirt. In Oostende droeg hij een t-shirt van de PSUC (de Catalaanse KP, zie foto Jo Clauwaert) en in Rotterdam een atletiekhemdje van de Sovjet-Unie…

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart communist?”

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is precies tien jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend. Bijna vijf uur lang die ene plaat, van “Angel” via “I’d rather go blind” tot “Twistin’ the night away”. Het mengsel van stoere jongens en van kwetsbaarheid, van voeten op de bank en rauwe vloeken (er is een Australische rockband met de erg toepasselijke naam The Tourettes die een nummer heeft uitgebracht met als titel “Rod Fucking Stewart”) met gelijktijdig een blik door het raam of het eigen dorp niet in zicht was, dat was Rod Stewart: emotie en imago. En het is die sfeer en die boodschap, uit het leven gegrepen, die ons in de professionele verpakking van Stewart bleef boeien, en de reden waarom we hem nooit iets echt kwalijk hebben genomen, ook niet zijn flirten met de jet-set. Dat was de buitenkant, voor ons bleef Rod de gevoelige jongen van de talloze balladen en van de snelle rock, van Jeff Beck, van The Faces en van zichzelf vooral, met zijn gulden rasp.

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”

Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?

Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?

Today it’s fifty years ago that “Reason to Believe” by Rod Stewart entered at #98 in the US Billboard charts, climbing up to #62 on 14 August, when it was first listed together with “Maggie May”. After that, with “Maggie May” listed first, it climbed the US charts up to #1 on 2 October 1971.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?”

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden werd “A night on the town” uitgebracht, waarbij ik me de vraag stelde: zal Rod Stewart na drie “Pictures” nu ook x-aantal “Atlantic Crossings” maken? Bovendien werden vooral zijn televisie-optredens “gevaarlijk commercieel” zodat ik enigszins met deze elpee verlegen zat. Het gekreun van nieuw liefje Britt Ekland op “Tonight’s the night” vond ik ronduit misselijk en zelfs de beste nummers als “Big Bayou” en “Wild side of life” bleven onder de (weliswaar hoge) doorsnee Stewart-maat.

Lees verder “45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)”

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)”

Foolish behaviour

Foolish behaviour

Gelukkig is er naast de drank toch ook nog altijd het voetbal als uitlaatklep voor Rod Stewart. Voor de Mundial van 1978 zingt hij met “Olé Ola” het officiële supporterslied van de Schotse voetbalploeg. Dit nummer is gebaseerd op een Braziliaanse melodie. Dat zou ook al het geval geweest zijn bij “Do you think I’m sexy”. Alleszins kreeg hij van Jorge Ben een proces aan zijn broek gesmeerd omdat hij drie akkoorden had gepikt. Dat conflict werd uiteindelijk bijgelegd door Ben te laten delen in de copyrights van een nummer uit “Foolish behaviour”, zijn volgende elpee (“She won’t dance with me”). “Dom gedrag” mag dan nog een goede zelfkritische omschrijving zijn, toch toont deze elpee muzikaal niet veel vooruitgang met nummers als “Passion” of “Better off dead” (en dat zijn dan nog de beste).

Lees verder “Foolish behaviour”

45 jaar geleden: “Atlantic Crossing” met hindernissen…

45 jaar geleden: “Atlantic Crossing” met hindernissen…

Vandaag is het 45 jaar geleden dat er een incident plaats vond met Rod Stewart in London Airport: omdat hij 750.000£ achterstallige belastingen zou moeten betalen, weigerde hij de internationale zone te verlaten om een vlucht naar Dublin te nemen. Uiteindelijk lukte het via Amsterdam. Twee dagen later laat hij in The Daily Express weten dat hij zal betalen, maar dat de som overdreven is. Uiteindelijk vestigde hij zich toch in de Verenigde Staten omdat hij de “wealth tax” (90%) in zijn eigen land (Groot-Brittannië dus) niet aanvaardde. Ik heb geen begrip voor mensen die hun burgerplicht niet nakomen, ook niet als ze Rod Stewart heten, maar ik moet toegeven dat we er enkele maanden later wel een prachtige elpee aan te danken hebben, die heel toepasselijk “Atlantic Crossing” werd gedoopt…

Lees verder “45 jaar geleden: “Atlantic Crossing” met hindernissen…”

45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland

45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland

Morgen zal het al 45 jaar geleden zijn dat de Britse zanger Rod Stewart in Los Angeles de Zweedse actrice Britt Ekland tegen het lijf liep en de twee een stomende relatie begonnen, die het paar geen windeieren legde in “de boekskes”, maar de échte Rod Stewart fans vreesden natuurlijk dat de zanger die ze kenden als “Rod the Mod” binnen de kortste keren “Rod the Fad” (*) zou worden. Maar…

Lees verder “45 jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland”

Vijftig jaar geleden: release van de eerste solo-elpee van Rod Stewart

Vijftig jaar geleden: release van de eerste solo-elpee van Rod Stewart

Bij het nog niet zo lang opgerichte Immediate-label slaagt manager Lou Reizner erin om Rod Stewart te overhalen dan toch een eerste solo-elpee te riskeren. Dat zou “An old raincoat won’t ever let you down” worden en het is morgen vijftig jaar geleden dat de plaat werd uitgebracht.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: release van de eerste solo-elpee van Rod Stewart”