Ronnie Lane (1946-1997)

Ronnie Lane (1946-1997)

Pas enkele dagen geleden vierden we nog de 75ste verjaardag van Ronnie Wood en vandaag herdenken we dat het al 25 jaar geleden is dat Ronnie Lane is overleden. Ook hij speelde een belangrijke rol in het leven van Rod Stewart – én van Ronnie Wood trouwens, want we spreken hier over The Faces, de groep waarvan ze alle drie lid waren nà The Jeff Beck Group (enfin, Ronnie Lane was natuurlijk geen lid van The Jeff Beck Group, maar wel van The Small Faces).

Lees verder “Ronnie Lane (1946-1997)”

Ron Wood wordt 75…

Ron Wood wordt 75…

Vandaag wordt de Engelse rocker Ron Wood (links op de foto) 75 jaar. Uiteraard kennen de rockliefhebbers hem nu vooral omdat hij al een paar decennia bij The Rolling Stones speelt, maar met zijn soloalbum “I’ve got my own album to do” uit 1974 wilde hij vooral aanduiden dat hij nog een eigen leven had naast het begeleiden van Rod Stewart (rechts op de foto), eerst bij de Jeff Beck Group en daarna ook bij The Faces en op de eerste solo-elpees van Rod the Mod…

Lees verder “Ron Wood wordt 75…”

Zestig jaar geleden: “We weren’t really aware of any English folk music then” (Rod Stewart)

Zestig jaar geleden: “We weren’t really aware of any English folk music then” (Rod Stewart)

Alhoewel het gezin waarin hij opgroeit redelijk welstellend is en hij als benjamin verwend wordt, krijgt Rod Stewart in het begin van de jaren zestig toch de kolder in de kop. Hij wordt van school gestuurd en neemt, met een gitaar op zijn rug, deel aan de anti-atoommarsen. Hij leest zelfs “The Daily Worker”, de voorloper van “The Morning Star”, het Engelse equivalent van “De Rode Vaan”! (*)

Lees verder “Zestig jaar geleden: “We weren’t really aware of any English folk music then” (Rod Stewart)”

Veertig jaar geleden: “Tonight I’m yours” van Rod Stewart

Veertig jaar geleden: “Tonight I’m yours” van Rod Stewart

Sedert “Foot loose and fancy free” (1977) heeft Rod Stewart eigenlijk nooit een elpee gemaakt die volledig voldoening gaf. Voor iemand die mijlpalen als « Gasoline alley », « Every picture tells a story » en (vooral) « Atlantic crossing » op z’n naam heeft staan, mag je toch zo’n ho­ge eisen stellen, of niet soms ? Maar na de zwakkere « Blondes have more fun » en « Foolish behaviour » is hier dan eindelijk weer een dijk van een plaat. Ons « rodsvast » vertrouwen werd be­loond. Een schijf om te kopen, kortom.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Tonight I’m yours” van Rod Stewart”

35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

Op 19 oktober 1986 richtte Rod Stewart zijn schreden dan nogmaals naar het vertrouwde Vorst-Nationaal, maar deze keer liet ik verstek gaan. En dat ondanks het feit dat Rod in die periode met (althans de uiterlijke kentekenen van) het communisme flirt. In Oostende droeg hij een t-shirt van de PSUC (de Catalaanse KP, zie foto Jo Clauwaert) en in Rotterdam een atletiekhemdje van de Sovjet-Unie…

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart communist?”

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is precies tien jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend. Bijna vijf uur lang die ene plaat, van “Angel” via “I’d rather go blind” tot “Twistin’ the night away”. Het mengsel van stoere jongens en van kwetsbaarheid, van voeten op de bank en rauwe vloeken (er is een Australische rockband met de erg toepasselijke naam The Tourettes die een nummer heeft uitgebracht met als titel “Rod Fucking Stewart”) met gelijktijdig een blik door het raam of het eigen dorp niet in zicht was, dat was Rod Stewart: emotie en imago. En het is die sfeer en die boodschap, uit het leven gegrepen, die ons in de professionele verpakking van Stewart bleef boeien, en de reden waarom we hem nooit iets echt kwalijk hebben genomen, ook niet zijn flirten met de jet-set. Dat was de buitenkant, voor ons bleef Rod de gevoelige jongen van de talloze balladen en van de snelle rock, van Jeff Beck, van The Faces en van zichzelf vooral, met zijn gulden rasp.

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”

Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?

Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?

Today it’s fifty years ago that “Reason to Believe” by Rod Stewart entered at #98 in the US Billboard charts, climbing up to #62 on 14 August, when it was first listed together with “Maggie May”. After that, with “Maggie May” listed first, it climbed the US charts up to #1 on 2 October 1971.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Reason to believe” komt binnen in de hitparade; of is het dan toch”Maggie May”?”

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden werd “A night on the town” uitgebracht, waarbij ik me de vraag stelde: zal Rod Stewart na drie “Pictures” nu ook x-aantal “Atlantic Crossings” maken? Bovendien werden vooral zijn televisie-optredens “gevaarlijk commercieel” zodat ik enigszins met deze elpee verlegen zat. Het gekreun van nieuw liefje Britt Ekland op “Tonight’s the night” vond ik ronduit misselijk en zelfs de beste nummers als “Big Bayou” en “Wild side of life” bleven onder de (weliswaar hoge) doorsnee Stewart-maat.

Lees verder “45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)”

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)”

Michael Omartian wordt 75…

Michael Omartian wordt 75…

Michael Omartian, een Amerikaanse zanger en keyboardspeler die nu vooral als producer actief is, viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Ik vier niet met hem mee, want de enige keer dat ik met mr.Omartian te maken kreeg, was toen hij de producer was van de elpee “Camouflage” van Rod Stewart en dat stond mij helemaal niet aan…

Lees verder “Michael Omartian wordt 75…”