De jaren zeventig staan vooral in het teken van het theaterdecreet (15 juni 1975). Dit zorgt voor een revolutie, vooral op het vlak van professionalisering. Toch is het precies in dat jaar dat voor het eerst zich tekenen manifesteren dat er problemen op komst zijn.
Lees verder “45 jaar geleden: “Amo, amas, amat, op het forum is het wat” (NTG)”
Zouden deze moderne Jeannen (*) in de « Don Juan », zoals Molière hem in 1665 zag, hun witte raaf kunnen herkennen ? Allicht zal hij geen luiers wassen, maar zijn vrijgevochten geest zal hen zeker aanspreken. Want dát is de kern van Molières stuk dat dezer dagen in het Gentse Arcatheater opnieuw het levenslicht ziet. Don Juan, de lady-killer, is daarvan maar een zeer oppervlakkige veralgemening. De lichtgelovigheid en de lichtvoetigheid, enfin als het maar licht is, van de vrouwen waarmee hij in aanraking komt (behalve dan Donna Elvira) vrágen er trouwens bijna om. Dat zal bij onze geëmancipeerde Jeannen wel wat anders zijn en we wedden dat Don Juan daar niet rouwig zou om zijn.
Lees verder “35 jaar geleden: een Don Juan die luiers wast”
Als mijn kinderen in ’t school hun best weer eens niet hebben gedaan, troost ik mij altijd met de gedachte aan Van Boven. Ge kunt denken dat dat diene mens zijnen echte naam niet is, maar als hij zelf de rode vaan leest zal hij hem wel herkennen. Van Boven zat samen met mij op kot. Met mij en nog meer dan dertig andere peerdepieten en boerenkotters, voor die met vuile gedachten. Van Boven is trouwens ondertussen een uitstekend peerdepiet (veearts) geworden en, dedju, zijn specialiteit is het verzorgen van renpaarden. Met al die dopingaffaires in dat milieu zal hij op de koop toe dus wellicht ook nog in pieten gespecialiseerd zijn ook!
Lees verder “35 jaar geleden: “D’r zijn toch geen klein mannen bij, hé?””
25 jaar geleden werd Frank Shipway de nieuwe dirigent van het BRTN-Filharmonisch Orkest.
Lees verder “25 jaar geleden: Frank Shipway wordt de nieuwe dirigent van het BRT-orkest”
Vanavond zal u moeten beslissen of u de aardse liefde boven de goddelijke verkiest, want we stellen u twee concerten voor die beide even sterke aanraders zijn. Verder verschillen ze echter totaal van karakter.
Lees verder “25 jaar geleden: Cultuur in Gent (2)”
N.a.v. de 75ste verjaardag van het einde van WO II zijn in Temse diverse initiatieven genomen. Ingevolge het coronagebeuren krijgen zij pas dit jaar hun voltooiing. Eén daarvan is de productie van de film ‘Temse in WO II’, een realisatie van het duo Rudy Bredael en Walter Dierick. Eerder al realiseerden zij de prent ‘Temse in WO I’.
Lees verder “Film ‘Temse in WO II’”
Wie is er eigenlijk op het idee gekomen om te starten met het dagelijkse rubriekje “Cultuur in Gent” in Het Laatste Nieuws? Ik zou denken: Dirk Dauw. Dat is ook de man die het uiteindelijk weer zou afschaffen, maar zo gaat het dikwijls in de journalistiek: een idee (goed of slecht) heeft maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Het paste natuurlijk in de onafwendbare evolutie van steeds minder aandacht voor cultuur in het blad. Financieel was het dan ook een aderlating voor mij (zo’n dagelijks rubriekje bracht me amper 250 frank op), maar ik moet toegeven: journalistiek vond ik het een uitdaging en ik heb er eigenlijk veel plezier aan beleefd. Vandaar dat ik ze hier na 25 jaar nog eens opdien, ook al liggen de beschreven activiteiten al lang achter ons. Maar het vormde af en toe een aanleiding om nog eens geestig uit de hoek te komen.
Lees verder “25 jaar geleden: Cultuur in Gent”
110 jaar geleden woonde Lenin in Draveil (Ile de France) de begrafenis bij van Paul Lafargue en Laura Marx, die een gezamenlijk einde hadden gemaakt aan hun leven “omdat ze niets meer te betekenen hadden voor het socialisme”.
Lees verder “110 jaar geleden: dubbelzelfmoord van Paul Lafargue en Laura Marx”
“Waarom niet de waarheid?” vraagt Mireille Cottenjé zich af in haar vorige boek voor opgeschoten jongeren, dat in 1981 door de ondertussen failliete uitgeverij Lotus werd uitgegeven. Een titel die Cottenjé’s instemming niet wegdroeg evenmin als de omslag waarop wijzelf ook kritiek hebben. Daarom werd het enkele jaren later heruitgegeven als “Het Grote Onrecht” in de jeugdreeks van Manteau.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Waarom niet de waarheid?” (Mireille Cottenjé)”
Zozo, dàt zijn dus die twee nieuwe uitgaven van Infodok waarover we het in ons boekenbeurs-artikel hadden. Wel van « Zozo 5 » kunnen we, alvast zeggen dat het heksje geen hoge vlucht neemt. Of misschien juist wel. Té hoog dan. Inderdaad, de « kritische informatie over jeugdliteratuur » die het boekje pretendeert te geven zit in zo’n universitair jargon verpakt dat geen zinnig mens er iets aan heeft. Of leest ù soms doctoraatsthesissen
in pocketformaat ?
In dat opzicht is « Spel in zich/t/ » natuurlijk veel beter, want begrijpelijker. Maar toch verliest men zich ook hier in vaktaal. Van « progressieve chiroleiders » dan. Want wie weet nu wat « Chiro-voetbal » (blz. 26) is, bij Jupiter ! Verder vindt een leek toch dat men hier wat ver gaat. De kritiek op de regels van de nobele volleybalsport is b.v. nogal ridicuul. En waarom wordt competitie sowieso als slechter “want” een symptoom van de kapitalistische maatschappij beschouwd ? Nooit van Stakhanov gehoord, zeker ? Op die manier worden b.v. estafette-wedstrijden van de hand gewezen. Nochtans kunnen die juist sociaal werken, wanneer de ploegen van samenstelling wisselen b.v., zodat minder snelle benen zich met elkaar kunnen meten en de (h)azen evenzeer. Want het dient gezegd dat we in onze geringe praktijk heel wat van die « alternatieve » spelen hebben zien mislukken (b.v. de menselijke machine).
Referentie
Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.48 van 1981
