35 jaar geleden: Nawal El Moutawakel wint als eerste islamitische goud op de OS

35 jaar geleden: Nawal El Moutawakel wint als eerste islamitische goud op de OS

Vandaag is het 35 jaar geleden dat de Marokkaanse Nawal El Moutawakel als eerste islamitische goud won op de OS. Dat was dan op de 400 meter horden, een nieuw nummer voor vrouwen dat in Los Angeles voor het eerst in het programma van de Spelen was opgenomen.

Lees verder “35 jaar geleden: Nawal El Moutawakel wint als eerste islamitische goud op de OS”

65 jaar geleden: de saaiste dag van de eeuw

65 jaar geleden: de saaiste dag van de eeuw

11 april 1954 was de saaiste dag van de eeuw volgens het True Knowledge-computersysteem in Cambridge, al waren er die dag verkiezingen in België en trouwde actrice Marilyn Monroe met baseballspeler Joe DiMaggio. Negen maanden later zouden ze al uit elkaar gaan. De aanleiding was uiteraard de fameuze scène uit “The seven year itch”, waarover ik het nog niet zo lang geleden nog heb gehad.

Johnny Weissmuller (1904-1984)

Johnny Weissmuller (1904-1984)

Vandaag is het al 35 jaar geleden dat Johnny Weissmuller is gestorven. Hij werd geboren in het Hongaarse Freidorf op 2 juni 1904 als Peter Jonas Weissmuller en behaalde in 1924 en 1928 vijf gouden medailles in het zwemmen op de Olympische Spelen. Daarna zou hij schitteren als Tarzan op het witte doek.

Maar eigenlijk moeten we teruggaan naar de tijd toen de Weissmullers nog maar pas naar Chicago waren uitgeweken. Toen werd de kleine Jonas immers getroffen door kinderverlamming. Als therapie raadden de artsen hem aan te zwemmen. Dat bleek een voltreffer: niet alleen genas Johnny, hij werd ook zo goed als onklopbaar (enkel zijn eerste wedstrijd in 1921 heeft hij verloren). Tussen 1921 en 1929 behaalde Weissmuller 52 Amerikaanse titels, brak hij 28 wereldrecords en groeide dus uit tot de held van de Olympische Spelen van Parijs (1924) en Amsterdam (1928). Opmerkelijk is dat Weissmuller op dat moment de Amerikaanse nationaliteit nog niet had (hij zou pas in 1932 genaturaliseerd worden)! Eigenlijk komen die medailles dus Hongarije toe…
In 1931 kreeg hij van MGM een contract voor “Tarzan, the ape man” in een regie van Woody Van Dyke en met Maureen O’Sullivan als Jane. Hij werd verkozen boven (onder meer) Clark Gable, ondanks het feit dat Weissmullers enige filmervaring (een klein rolletje in “Gloryfying the American girl”) zo slecht was dat hij later deze film steevast zou “vergeten” in zijn CV. De producers waren immers van oordeel (en voor één keer eens terecht) dat het er meer op aankwam er goed uit te zien dan goed te kunnen praten. Dat zou Weissmuller immers nooit volledig onder de knie krijgen. Daarom werd van de originele Burroughs-versie afgeweken, waarbij Tarzan ondanks de omstandigheden waarin hij moest opgroeien toch de nodige eruditie verwerft. Hier moet Jane hem werkelijk léren praten (zelfs de beroemde woorden “me Tarzan, you Jane” worden eigenlijk nooit uitgesproken, Weissmuller brengt het niet verder dan “Tarzan, Jane”), wat – hurray for Hollywood – uiteraard ook realistischer is.
Na een mislukte poging met ene Merrill, trachtte men in 1933 met “Tarzan the fearless” (Robert Hill) het succes van Weissmuller te evenaren door Buster Crabbe in te huren (en Jacqueline Wells als Jane). In 1907 geboren was Crabbe immers in 1932 deelnemer aan de Olympische zwemwedstrijd. Maar… slechts deelnemer, geen winnaar!
In 1933 was hij ook nog te zien in “King of the jungle”. Maar het mocht niet baten: hij had niet de uitstraling van Weissmuller, die dan ook in 1934 opnieuw opdook voor “Tarzan and his mate” (van Cedric Gibbons, de art director van MGM van 1924 tot 1956 en als dusdanig de man die de art deco in de VS introduceerde). Hierin is Jane/Maureen O’Sullivan eventjes naakt zwemmend te zien. Oorspronkelijk was het trouwens de bedoeling dat ze net als Tarzan gewoon een lendedoek zou dragen en dat heur haar dan als het ware toevallig op de juiste plaats zou liggen of dat er altijd takkebossen in de buurt waren. Dat bleek echter een onoverkomelijke opgave. Vóór ze in de jungle verdwijnt, had ze in de film overigens nóg een ontkleedscène, weliswaar niet naakt, maar in haar onderjurk en met een zeer erotische ondertoon.
Andere films over zwemmen schieten mij niet zo gauw te binnen. In “Breaking away” houden de cutters eerst een geïmproviseerde zwemwedstrijd tegen de aanstellerige studentjes, maar de nadruk ligt toch wel degelijk op de wielerwedstrijd die uiteindelijk het pleit moet beslechten.
En in “Muriel’s wedding” (P.J.Hogan, 1994) staat de Muriel uit de titel (Toni Collette) op een bepaald moment op het punt om te huwen met een zwemkampioen in spe, maar that’s it.

Lees verder “Johnny Weissmuller (1904-1984)”

Dertig jaar geleden: “De Sportshow”

Dertig jaar geleden: “De Sportshow”

Dertig jaar geleden was mijn televisierubriek in De Rode Vaan van 20 januari 1989 gewijd aan “De Sportshow”, zoals duidelijk te zien is op bovenstaande foto…

Als alles zoals gepland is verlopen heeft u bovenstaande mooie benen afgelopen woensdag kunnen bewonderen in de wekelijkse Sportshow. Geef toe, ter afwisseling van die onnatuurlijk onthaarde rennersbenen mogen ze er zijn. Maar is het zo dat sport dient te worden gebracht? In ons « bezoek » aan Mark Uytterhoeven hebben we het reeds duidelijk gesteld: sport is op de eerste plaats journalistiek. Anderzijds heeft Mark misschien wel gelijk als hij repliceert dat dit niet noodzakelijk mag betekenen dat het dan ook gortdroog dient te worden gebracht. Toch was het sportjaaroverzicht geen succes, terwijl u ondertussen zelf hebt kunnen oordelen over de voorstelling van het nieuwe wielerseizoen.
Voor Yvan Sonck was een en ander alleszins voldoende om zijn functie als coördinator bij de BRT-sportdienst neer te leggen. « Ik ben bij de BRT aangeworven als journalist, niet als grappenmaker, » zou hij aan confrater Marijke Libert van « De Morgen » hebben verklaard. Op die manier wil hij protesteren tegen het feit dat de sportdienst werd losgekoppeld van de dienst informatie, ook al heeft de (terecht gevreesde) transactie naar de dienst vrije tijd uiteindelijk toch ook geen doorgang gevonden. In de praktijk komt het erop neer dat een deel van de redactie zich blijft bezig houden met nieuwsgaring voor het journaal en rubrieken als « Sportweekend » en « Sport op Zaterdag ». Het andere gedeelte spitst zich dan meer toe op de zogenaamde « spektakelsporten » (de naam alleen al!), die dan voornamelijk ’s woensdags zullen aan bod komen. Maar blijkbaar zijn dus ook andere formules mogelijk, zoals een voorstelling van de Belgische wielerploegen (mét reclame uiteraard, wat VTM met lede ogen zal aanzien) in een Casino. In tegenstelling tot de opzettelijk goed aangeklede renners worden volgens de « Gazet van Antwerpen » (de laatste tijd gespecialiseerd in dit soort nieuws) dan ook nog een paar halfblote meiden ten tonele gevoerd, allicht om het contrast nog wat groter te maken. Als eeuwige optimist zou ik kunnen aanvoeren : toch beter dan blote renners, want de laatste tijd is de trend om renners en voetballers in de kleedkamers te interviewen ook een beetje uit de hand gelopen. Misschien ook op zoek naar meer « spektakel » ?
Vlug over naar een meer « verheven » zender, want deze week heb ik mezelf een primeur gegund — en ik zal allicht niet de enige geweest zijn. Ik heb namelijk voor het eerst naar een programma van de Evangelische Omroep gekeken. Het betrof natuurlijk de actualiteitenrubriek « Tijdsein » op woensdag 11 januari, omdat daarin de door de RTBF tot op 1 februari uitgestelde reportage over het fortuin van Moboetoe zat. Dit vijf jaar oude Amerikaanse werkstuk had door deze ingreep opnieuw volop de belangstelling gewekt. Wat kwantiteit betreft was het zelfs een beetje overdreven (het was eerder een nieuwsflits dan een echte reportage), maar de kwaliteit mocht er zijn : Amerikaanse agressieve journalistiek op zijn best. Het deed deugd te merken dat deze aanpak niet noodzakelijk alleen voor « links » uit de kast wordt gehaald…
Een pluim dus voor de EO, maar al meteen moeten we eraan toevoegen dat twee van de vier andere onderdelen van het programma ons sterk tegen de borst stuitten, namelijk de hypocriete aanpak van de uitspraken van Yasser Arafat (« Als de PLO zegt de enige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk te zijn, dan is hij ook verantwoordelijk voor de excessen van terroristische extremisten ») en vooral de « voorlichting » over het zogenaamde HP-virus. Deze geslachtsziekte die baarmoederkanker veroorzaakt, werd als « nieuw » ten tonele gevoerd en « nog veel erger » dan aids (want niet tegen te houden met een condoom).
Nu, ten eerste is dit virus reeds lang bekend en, ten tweede, het is hoegenaamd niet bewezen dat het inderdaad wordt doorgegeven ondanks het gebruik van een condoom. Er werd wel een Amerikaanse arts opgevoerd om dit te « bewijzen », maar men kan zich afvragen in hoever deze persoon zijn wensen voor werkelijkheid heeft genomen.
De achterliggende bedoeling van deze « reportage » was immers duidelijk : de aids-afschrikking heeft op het morele terrein niet voldoende gewerkt (op het medische vlak steunen wij uiteraard de afschrikkingspogingen, al dient opgemerkt dat ook hier nog te weinig de noodzakelijkheid van een condoom is doorgedrongen) en daarom komt men nu maar uit de hoek met een « nieuwe » ziekte waartegen slechts één remedie is: dezelfde partner aanhouden. Terwijl juist geweten is dat dit het gevààrlijkste procédé is. Evenmin als prostitutie zal overspel wel nooit uit het dagelijkse leven te bannen zijn, het verschil is alleen maar dat wanneer iemand in een monogame relatie plotseling voorstelt een condoom te gebruiken, hij of zij aan de partner a.h.w. de intentie om vreemd te gaan bekend maakt. Het spreekt dus vanzelf dat dit juist niet zal gebeuren. Met alle gevolgen vandien.
Een kwalijk televisieavondje dus, maar het was nog niet gedaan! Op het eerste Duitse net was niemand minder dan « ons alle r» professor Aubin Heyndrickx te gast in een andere actualiteitenrubriek « Im Brennpunkt », die volledig gewijd was aan de conferentie over chemische wapens in Parijs. Daarbij speelde deze eminentie het klaar te beweren dat er voor de omstreden fabriek in Libië maar één oplossing bestond: ze plat bombarderen! Zelfs interviewer Fritz Pleitgen sprak tot besluit de wens uit « dat het toch zo ver niet zou moeten komen »…
Gelukkig was er om van al deze emoties te bekomen later op de avond de omstreden « Pin-up club ». Je weet wel, het programma waar niemand naar kijkt, tenzij « toevallig » (zoals Jan De Zutter in « De Morgen », nochtans auteur van de reeks over prostitutie, zodat men dus normaliter mag veronderstellen dat hij al iets gewend is). Toch heeft de studiedienst van de BRT dankzij zijn nieuwe methode om het kijkgedrag te meten, alweer een enorme piek (opletten voor zetfouten !) vastgesteld. Verstandige vraag van videobezitter : als de video aanslaat, wordt dit dan als een « kijker » geregistreerd? Het late uitzenduur van dergelijke programma’s gedurende de week geeft bij een kleine rondvraag immers meer aanleiding tot opname dan tot werkelijk blijven kijken. Omdat de kleine oogjes ’s anderendaags op het werk de snoepers zouden verraden?
Over Jef Rademakers gesproken, VTM nam deze week de journalisten letterlijk in de boot om ze over hun openingsshow van woensdag 1 februari te vertellen (opname in het Oostendse Casino op zaterdag 28 januari, maar je mag er toch niet binnen: genodigden only), maar veel valt daarover niet te melden. De « vedetten » zijn alleszins niet om van achterover te vallen (Tom Jones o.a.). Daarom berichten wij liever dat de eerste VTM-uitzending van « Klasgenoten » (dat andere geesteskind van Rademakers weet je wel) op dinsdag 7 februari zal worden uitgezonden. Zoals wellicht reeds geweten zal de première aan de premier (Wilfried Martens dus) toekomen, waarna ook Lutgart Simoens, Johan Verminnen en de onvermijdelijke Jean-Marie Pfaff aan de beurt komen. Voor zover ik weet heeft er in mijn klas nooit een beroemdheid gezeten, zodanig dat deze televisiepromotie alweer aan mijn neus zal voorbijgegaan. Tenzij ze mezelf tot onderwerp nemen natuurlijk, want zoveel bekende Vlamingen zijn er nu ook weer niet…

Lees verder “Dertig jaar geleden: “De Sportshow””

Jaaroverzicht 1988: sport

16 ovvAls de doorsnee sportliefhebber terugdenkt aan het sportjaar 1988 zal hij zich ongetwijfeld beter de negatieve dan de positieve zaken herinneren die er zich toen in dit domein afspeelden…

Eerst werd hij immers opgeschrikt en met verbijstering geslagen door de dopingsproblemen die er ontstonden rond de Spanjaard Pedro Delgado die dank zij een truuk (reglement van het I.O.C. gold niet voor de U.C.I.) toch de gele trui kon behouden in de Ronde van Frankrijk.

Nadien ging de deur helemaal voor hem dicht toen op de Olympische Spelen te Seoel de Canadees Ben Johnson wel uitgesloten werd voor het gebruik van verboden middelen tijdens zijn voorbereidingsperiode. De sport kreeg daardoor harde klappen maar gelukkig kwam er daardoor ook een beweging op gang die de zaak internationaal wil aanpakken en die niet alleen de atleten gaat straffen maar ook de veel schuldigere begeleiders (dokters, verzorgers e.a.) die aan de basis liggen van de ontaarding van de sport in een steeds commerciëler gerichte prestatiemaatschappij.

Bij dit alles ook niet vergeten dat Claude Criquielion letterlijk naast de wereldtitel wielrennen viel, maar dat F.C.Mechelen wel Europees Bekerhouder voetbal werd. Het was dus toch niet allemaal zwart in dit duister sportjaar 1988.

Referentie

Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.52 van 1988