Spencer Davis wordt tachtig…

Spencer Davis wordt tachtig…

Vandaag wordt de Welshe gitarist en zanger Spencer Davis tachtig jaar. We kennen hem natuurlijk vooral van The Spencer Davis Group, maar vergis u niet: alle successen van deze groep kunnen op rekening worden geschreven van Steve Winwood, die zich toen terecht nog Stevie liet noemen, want hij was pas zestien à zeventien jaar. Ook het kenmerkende stemgeluid is dat van Steve/Stevie, men kan zich dus afvragen: wat valt er eigenlijk te vieren bij deze verjaardag, tenzij dan misschien dat Spencer Davis een neus had voor jong talent?

Wel nee, Spencer Davis is méér dan enkel maar de ontdekker van Steve Winwood en dat wordt bewezen door bovenstaande CD die ik me een tiental jaren geleden heb aangeschaft. Wellicht werd ik aangelokt door de vermelding van “I’m a man”, maar in dat opzicht kwam ik bedrogen uit: dit is wel degelijk een CD van Spencer Davis en niet van The Spencer Davis Group. Maar bedrogen? Ook dat zeker niet! Deze CD is namelijk zeer goed. Een ontdekking van wie Spencer Davis echt is. En dus een aanrader. Happy birthday, mate!

Hoe het samengaan van trad jazz en Amerikaanse folk uiteindelijk tot de Britse beat boom heeft geleid, leg ik uit in mijn bijdrage over skiffle (zie elders op deze blog), maar wordt ook goed geïllustreerd door de manier waarop The Spencer Davis Group tot stand is gekomen. Lawrence Winwood had namelijk eveneens een trad jazz combo, waarin ook zijn zonen Muff en Steve speelden, ook al was Steve toen amper de korte broek ontgroeid.
Steve Winwood: “Muff and I would go along with our dad and play on some of the dance sections with him. They used to do the fox-trot, the waltz, the quickstep and a rock’n’roll jive section with popular numbers by the Shadows and Duane Eddy. We’d play along on all of that stuff.”
Later stichtte de oudste zoon Muff zijn eigen trad bandje The Muff Woody Jazz Band, uiteraard met zijn broertje Steve. Toen ze in 1963 in The Golden Eagle in Birmingham optraden, zat er in het voorprogramma een folkgitarist, Spencer Davis, die o.a. nummers van Big Bill Broonzy en Leadbelly zong. Davis zag wel iets in een vermenging van trad jazz en folk en overhaalde de Winwood-brothers om samen een rhythm’n’blues-groepje te stichten: The Spencer Davis Group!

Lees verder “Spencer Davis wordt tachtig…”

Vijftig jaar geleden: release van “Honky tonk women”

Vijftig jaar geleden: release van “Honky tonk women”

Morgen zal het al vijftig jaar geleden zijn (wel heel erg kort na de dood van Brian Jones overigens) dat The Rolling Stones de single “Honky tonk women” uitbrachten (al zingen ze wel degelijk over een “honky tonk woman”, enkelvoud) met de al even schitterende B-kant “You can’t always get what you want”.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: release van “Honky tonk women””

Dertig jaar geleden: release van “Born in the USA”

Dertig jaar geleden: release van “Born in the USA”

Vandaag is het al 35 jaar geleden dat “Born in the USA” van Bruce Springsteen werd gereleased. In de jaren tachtig maakte ik samen met mijn kinderen een hitparade telkens ze op bezoek kwamen (om de veertien dagen dus) en deze elpee was zeker één van de sterkhouders van die lijst.
Lees verder “Dertig jaar geleden: release van “Born in the USA””

Bobby Darin (1936-1973)

Bobby Darin (1936-1973)

Morgen zal het al 45 jaar geleden zijn dat de Amerikaanse zanger Bobby Darin is overleden. Ik had al heel vroeg platen van hem (“Mack the Knife” en “Splish Splash”, terwijl ik jaren heb gezocht naar “Things” dat ik eigenlijk het liefste hoorde) en tien jaar later kwam daar “If I were a carpenter” bij, dus ik had beter moeten weten, maar in mijn poging om “desperately seeking Bobbies” en ook wel omdat hij gehuwd was met het symbool bij uitstek voor de vrouwelijke bobbies – denk hiervoor maar aan het nummer in “Grease” – namelijk Sandra Dee (foto), daarom had ik hem ook genoemd in mijn stuk over de Bobbies. Daarop werd ik terecht streng terecht gewezen door mijn ondertussen helaas eveneens overleden Nederlandse vriend Bert Bossink…

Beste Ronny,

N.a.v. je overigens best leuk artikel betreffende de “zachte zeepjongens” zoals we ze vroeger noemden hoort Bobby Darin hier absoluut niet bij. Wijlen Bobby Darin was de meest succesvolle songwriter en zanger en kon zijn stem verdraaien zodat hij kon klinken als 12 andere zangers. Als rocker “Queen of the Hop”, “Early in the morning” (dit schreef hij voor BUDDY HOLLY). Veel van zijn composities werden door de MERSEYBEATJONGENS opgenomen o.a. “I’ll be there” GERRY AND THE PACEMAKERS (OOK OPGENOMEN DOOR ELVIS PRESLEY), “Oee train”-THE HONEYCOMBS, ‘WHEN I GET HOME”-THE SEARCHERS ETC. ETC. “Amy” gejat door de Ned. RUDY BENNETT EX-MOTIONS ETC.

In de folkperiode kwam Bobby Darin schitterend terug met prachtige LP’s zoals “IF I WERE A CARPENTER” nog steeds de mooiste versie van dit nummer met respect voor TIM HARDIN, JOHNNY CASH AND JUNE CARTER hadden ook een leuke versie in 1970, THE FOUR TOPS VERSIE LEUK maar minder sfeer dan de Darin versie.

“WHO AM I” op zijn LP uit 1967 perfecte versies van THE ROLLING STONES “Back Street Girl”, “Lovin’ you” (JOHN SEBASTIAN SONG) RADIO LONDON HIT……………

Mr. Bobby Darin maakte ook 17 films en was de grootste USA Entertainer die ooit geleefd heeft jammer dat hij maar 36 jaar is geworden en stierf omstreeks 20 december 1973 aan een open hartoperatie!

Kortgeleden kocht ik op DVD EEN BOBBY DARIN SHOW UIT 1970 MET o.a. THE POPPY FAMILY (met SUSAN & TERRY JACKS) LINDA RONSTADT ETC.

Je voelde bij het zien van deze geweldige zanger je bloed bruisen, geweldig wat een talent.

Bobby Darin mag op geen manier genoemd worden met de “zachte zeepjongens” zoals Bobby Rydell, Bobby Vinton, Bobby Vee (deze laatste had trouwens in 1968 een pracht USA hit “COME BACK WHEN YOU GROW UP” en maakte ook een zeer mooie LP MET THE CRICKETS SINGS BUDDY HOLLY!!!!!)

Ned. jongens zoals Rob de Nijs waren zeer goed in 1963 in het gappen van Bobby Vee hits zoals “Charms”!

Bobby Darin fan vanaf 1960,

Bert Bossink

Persoonlijk kan ik (RDS dus) daar nog aan toevoegen dat ik geweldig genoten heb van de film uit over zijn leven, Beyond the Sea uit 2004. Bobby Darin werd hierin gespeeld door Kevin Spacey, die de film ook regisseerde.

Scott McKenzie (1939-2012)

Scott McKenzie (1939-2012)

Ik heb er al eens mijn beklag over gedaan dat ik weinig aanknopingspunten heb om over “vijftig jaar Summer of Love” te schrijven. Wel, door een bizar toeval, is dit vandaag wél het geval. Het is immers al vijf jaar geleden dat de Amerikaanse zanger Scott McKenzie is overleden en bij het grote publiek is hij enkel gekend wegens zijn wereldhit “San Francisco”, zowat de hymne van de fameuze Summer of Love (“if you’re going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair“).
Lees verder “Scott McKenzie (1939-2012)”

55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen

55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen

Het is vandaag 55 jaar geleden dat “Love me warm and tender” de Amerikaanse hitparade binnenkwam. Dat was niet enkel belangrijk voor Paul Anka, de Canadese zanger van Libanese komaf, omdat die pas naar een nieuwe platenfirma was overgestapt en het dan toch altijd afwachten is of het succes zal aanhouden. Maar ook voor mezelf was dit belangrijk, want “Love me warm and tender” is mijn lievelingsnummer van hem en stond in die beginjaren zestig ook steevast in mijn top tien aller tijden. Door “the British invasion” zal het nummer daarna wat wegzakken, maar ik ben het altijd fantastisch blijven vinden. Toch had ik destijds het plaatje niet in mijn bezit, het is pas veel later dat ik een Greatest Hits van Paul Anka heb gekocht, eerst op elpee, later op cd.
Lees verder “55 jaar geleden: “Love me warm and tender” komt de hitparade binnen”