Benoîte Groults succesvolle roman “Les vaisseaux du coeur” (in het Nederlands vertaald als “Zout op mijn huid”) is overduidelijk een “vrouwelijke” versie van “Lady Chatterley”.
Tot dan toe schreven de zusjes Groult samen of apart vooral feministische werken. Daarom misschien dat het verbazing kan wekken dat in het boek ook wordt gezegd: “Perhaps a woman’s pleasure is in the giving of pleasure” (sorry voor de Engelse quote, maar die komt uit de filmversie). Dit cliché is in flagrante tegenspraak met de (terechte) lust die haar in de armen van Gavin drijft (in het boek Gauvain). Ik vind het zelfs zeer erg dat een vrouwenblad als “Flair” de mening verkondigt dat het vrouwelijke hoofdpersonage daarin “egoïstisch” is!
Wel vind ik het dikke zever dat Groult voortdurend beklemtoont dat haar boek een “schandaal” zou hebben veroorzaakt omdat het een vrouw zou zijn, die dergelijke taal gebruikt. Schandaal? Kom nou, over de andere geciteerde boeken is toch veel meer spel gemaakt en dat waren mànnen. Geef mij dan maar de Britse schrijfster Jenny Diski, die in Gent op een voordracht verklaarde: “Wat ben ik toch gelukkig een vrouw te zijn! Zie me hier grappen maken over een man die verkracht wordt door een vrouw (in haar boek “Happily ever after” namelijk).Het omgekeerde zou een schandaal verwekken!”
Trouwens in een interview met Humo geeft Groult zelf toe: “Veel extravagante manieren van vrijen bedenken mijn minnaars niet: ze ontmoeten elkaar met zo’n ruime tussenpauzes dat elke keer de Eerste Keer is, dat hun lichamelijke liefde veeleer naïef blijft.”
Vandaar misschien dat ikzelf nogal moeite heb met de zogenaamd “erotische” passages. In die zin dan dat ik ze weinig “opwindend” vind. Maar enfin, in de film brengt Greta Scacchi het er toch beter van af dan wat mij tijdens het lezen van het boek overviel. Daarbij schoot de figuur van Groult zelf mij teveel door mijn hoofd en zoals Odile Verhaar in “Markant” haar omschreef, roept ze inderdaad onwillekeurig associaties met Nancy Reagan op en geef nou toe, een kwalijker remedie tegen de liefde bestaat er niet. Diezelfde auteur wijst er trouwens ook op dat het succes van het boek (dat gewoon op de omkering van het lustobject steunt) verdacht samenvalt met de belangstelling van minder leeslustige (en dus nog méér vleeslustige) vrouwen voor The Chippendales en c°.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 