Het is vandaag 210 jaar geleden dat “Pride and Prejudice” is verschenen, de beroemde roman van de Engelse schrijfster Jane Austen.
Lees verder “210 jaar geleden: publicatie van “Pride and Prejudice””
“Is eenzaamheid dan de drijfveer voor onze daden, mijn vriend? Is dat de ware motivatie van de ‘kunstenaar’? Een bestaanskreet uiten. Sommigen gaan misschien letterlijk krijsen, of brengen het melodieuzer over, anderen drinken of schrijven en nog anderen denken aan zelfmoord als het ultieme middel om de aandacht op zich te vestigen… Hoe pijnlijk bewust zijn wij er ons van dat de mens niet in staat blijkt in werkelijke communicatie te treden met een ander… Wij kiezen niet, mijn vriend, wij worden gedreven; wij nemen geen verstandige beslissingen en als we dat zouden doen is de enige verstandige beslissing die we moeten nemen, daar vooral een eind aan te maken.” (p.5) Zo begint Anne Riemeers het verhaal van haar scheiding, maar vooral van haar huwelijk, het verhaal van haar leven, maar vooral van haar niet-leven. Een verhaal van “Liedjes zingen op de fiets”, maar vooral van huilen op de fiets.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers”
In 1899 schrijft Kate Chopin de roman “De ontnuchtering” over een vrouw die seksuele bevrediging zoekt buiten haar huwelijk. Het boek maakt evenveel ophef als “Madame Bovary”. Het maakte zijn titel echter waar: Chopin, die tot dan toe populaire romannetjes schreef, kwam tot de ontnuchterende constatatie dat ze vanaf dan geboycot werd.
Lees verder “125 jaar geleden: “The storm” van Kate Chopin”
Benoîte Groults succesvolle roman “Les vaisseaux du coeur” (in het Nederlands vertaald als “Zout op mijn huid”) is overduidelijk een “vrouwelijke” versie van “Lady Chatterley”.
Lees verder “35 jaar geleden: “Les vaisseaux du coeur” van Benoîte Groult”
De “willekeurige woordenzoeker” heeft in de zomar van 2021 een vreemde keuze op mijn leestafel te voorschijn gegoocheld (of is dat ondertussen “gegoogeld” geworden?): Carla Walschap. Met mijn excuses aan de betrokkene: mijn eerste verrassing was dat ze nog steeds in leven was. En ten tweede blijkt het onfrisse exemplaar dat uit mijn bibliotheek te voorschijn komt, haar debuut te zijn, “met twaalf pentekeningen” van haar vader Gerard Walschap…
Lees verder “Carla Walschap wordt negentig”
Vandaag is het al 65 jaar geleden dat de Engelse schrijfster Dorothy Sayers is overleden. (Bronze statue of Dorothy L. Sayers by John Doubleday. The statue is across the road from her home at 24 Newland Street, Witham, Essex. Foto: General Johnson Jameson.)
Lees verder “Dorothy Sayers (1893-1957)”
“In afwachting van iedereen te tonen dat ze niet zomaar het eerste het beste kleine meisje was, speelde ze als alle kleine meisjes met haar poppen, droomde van succes en applaus en pronkte voorlopig met het beroep van haar vader. Het woord ‘journalist’ ontlokte bij meningeen bewonderende blikken, die omsloegen in verschrikking als ze bij de volgende onvermijdelijke vraag ‘Rode Vaan’ of ‘Drapeau Rouge’ antwoordde. Eerlijk duurt dan wel het langst had ze op zedenleer geleerd, maar soms was liegen leuker en ‘Laatste Nieuws’ of ‘Le Soir’ maakte een veel gunstigere indruk, ‘haha, zozo’, zodat Lena regelmatig het fijne gevoel smaakte om dankzij een leugentje voor vol genomen te worden omwille van een vader, van wie ze had gewild dat hij zijn beroep elders zou hebben uitgevoerd.” (Dolores Thijs, Drüben is het gras groener, Antwerpen/Amsterdam, Manteau, p.23).
Lees verder “Veertig jaar geleden: de diverse fantasmen van Dolores Thijs”
Nog nooit werd ik zo vaak aangesproken op mijn lectuur als bij “Het smelt” van Lize Spit vijf jaar geleden. Niet echt verwonderlijk, want het is een uitzonderlijke bestseller. En daarmee bedoel ik: het komt niet gauw voor dat een fictieboek zo’n bestseller is. En dus bedoel ik helaas niet dat het een uitzonderlijk boek is.
Lees verder “Lize Spit”
In ‘Playing in the Dark; Whiteness and the Literary Imagination’ (Harvard University Press, 1992) (‘Spelen in het donker’; Bert Bakker, 1994) verzamelde Toni Morrison drie lezingen die zij hield in de Harvard University over de aanwezigheid van ‘de Afrikaan’ in de Amerikaanse literatuur.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (63)”
Andreas Burnier, van joodse afkomst, die vandaag twintig jaar geleden is overleden, is tien jaar getrouwd geweest en heeft pas nadien gestudeerd: filosofie, met als specialiteit criminologie, wat ze nu ook doceert onder haar echte naam, Catharina (Ronnie) Dessaur. Haar voornaamste werken: “Een tevreden lach” en “De literaire salon” (beide uit 1983), “De verschrikkingen van het noorden”, “Het jongensuur”, “Poëzie, jongens en het gezelschap van geleerde vrouwen” en vooral “De huilende Libertijn”, een picareske roman waarin ene Jean Brookman een ontwikkelingshulpprogramma opzet voor de vierde wereld (die van de vrouwen) in afwachting van de komst van de Dochter, de Verlosser der Vrouwen, zoals dat in het boek Lebijb is voorspeld.
Lees verder “Andreas Burnier (1931-2002)”
dagelijks iets degelijks 