Antonin Van Elslander (1921-1999)

Antonin Van Elslander (1921-1999)

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat prof.Antonin Van Elslander is overleden, die ons destijds wegwijs maakte in de Nederlandse literatuur. Hij heeft bijna dertien jaar van zijn emeritaat (zeg maar: pensioen) kunnen genieten. Bij die gelegenheid (33 jaar geleden dus) heb ik hem geïnterviewd voor De Rode Vaan. Ik herinner me nog dat ik met een lading Rode Vanen op die viering toekwam en dat iedere aanwezige gretig toetastte. Een gek zicht: een deftige professor die gehuldigd wordt en alle aanwezigen met een Rode Vaan in de hand om de viering luister bij te zetten. Eén van die onvergetelijke momenten uit mijn leven.
Lees verder “Antonin Van Elslander (1921-1999)”

De prijs van de nostalgie

97 vic de donderDe reeks die uitgeverij Elsevier in 1986 startte onder de titel « Waar is de tijd » krijgt met de drie tot nu verschenen delen ruime belangstelling. Het zijn semidocumentaire werken, geschiedenis van de kleine man, waarin anekdote en historie samengaan. Zoals Vic De Donder in het eerste deel « Kom eens naar mijn kamer; een halve eeuw collegeleven in Vlaanderen » het opzet van zijn boek beschermt: « …geen geschiedenis, evenmin een historische schets of een schildering van sociale toestanden… Zoek er een sfeerbeeld in, een nostalgische terugblik, een brok geobjectiveerde melancholie, kwistig gelardeerd met anekdotes en verhalen. »
Lees verder “De prijs van de nostalgie”

Het kleine ongenoegen

73 martens_ludo_1969De uitzending van « Labyrint » op 9-9-86 was gewijd aan de studentenopstand in Leuven in de jaren zestig en kreeg dan ook de titel « Het grote ongenoegen » mee. Scenarist Edward De Maesschalk en realisator André Van de Vijver hadden, wat de voorgeschiedenis betreft, hun huiswerk uitstekend gemaakt. Niet alleen werd er een vrij volledig chronologisch verslag gebracht van de gebeurtenissen, het werd bovendien geïllustreerd met relevant beeldmateriaal. Doch van zodra 1966 1968 werd, van zodra het dus eigenlijk echt interessant zou gaan worden, ging de reportage volledig de mist in. Het beeldmateriaal bestond dan nog uit zegge en schrijve een fragment uit een optreden van The Beatles (!) en het uitbreken van een lantaarnpaal in Parijs, terwijl de commentaarstem iets lispelde in de zin van « er gebeurde op dat moment vanalles in de wereld en ook de studentenrevolte begon een aantal trekjes te vertonen waarmee de traditionele Vlaamse beweging het niet eens was, b.v. de roep om inspraak en de studie van Mao en Lenin ». En daarmee was de kous af. Nog vlug wat beelden van Louvain-la-Neuve en een lofzang op de huidige KUL en that’s it. Op die manier werd natuurlijk de indruk versterkt dat « 68 » slechts een mythe is, dat het in werkelijkheid slechts een alternatief voor de cantussen zou geweest zijn, dat alles daarna netjes weer was als voorheen. Uit de perstekst die de makers hebben verspreid, blijkt dat dit inderdààd de bedoeling was. « Na enkele jaren van hevige onvrede », zo staat er, « zouden de meesten hun leven wijden aan het lijmen van de brokken, achtervolgd door een slecht geweten ». We nemen aan dat dit een stukje autokritiek is van de programmamakers, dat zij met andere woorden met dit programma hun kleine ongenoegen hebben willen afreageren, maar dat is dan helemaal niet symptomatisch en enkel op hun eigen debet te schrijven. (De Rode Vaan nr.38 van 1986)

Bernard Mazijn aan het lijntje

1Vrijdag 5 september 1986 krijgt Bob Geldof het eredoctoraat van de Gentse Rijksuniversiteit aangeboden. Niet omdat hij « I don’t like mondays » heeft gecomponeerd (vandaar dat de uitreiking op een vrijdag plaatsheeft wellicht, rockzangers hebben altijd « Friday on my mind »), zelfs niet wegens die andere compositie « Do they know it’s Christmas », maar wel wegens alles wat er daaruit is voortgevloeid : Band Aid, Live Aid, Sport Aid, Fashion Aid, Food Aid, Weetikveel Aid en vooral een diepere bewustwording bij de grote massa van het hongerprobleem in Afrika. Hoe een en ander in zijn werk is gegaan, vertelt ons Bernard Mazijn, studentenvoorzitter van de sociale raad van de RUG.
Lees verder “Bernard Mazijn aan het lijntje”