Antonin Van Elslander (1921-1999)

Antonin Van Elslander (1921-1999)

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat prof.Antonin Van Elslander is overleden, die ons destijds wegwijs maakte in de Nederlandse literatuur. Hij heeft bijna dertien jaar van zijn emeritaat (zeg maar: pensioen) kunnen genieten. Bij die gelegenheid (33 jaar geleden dus) heb ik hem geïnterviewd voor De Rode Vaan. Ik herinner me nog dat ik met een lading Rode Vanen op die viering toekwam en dat iedere aanwezige gretig toetastte. Een gek zicht: een deftige professor die gehuldigd wordt en alle aanwezigen met een Rode Vaan in de hand om de viering luister bij te zetten. Eén van die onvergetelijke momenten uit mijn leven.
Lees verder “Antonin Van Elslander (1921-1999)”

Ludo Martens (1946-2011)

Ludo Martens (1946-2011)

Het is vandaag ook alweer vijf jaar geleden dat Ludo Martens, de partij-ideoloog van de Vlaamse PVDA, is overleden. Hij is amper 65 geworden en overleed aan de ziekte van Alzheimer. Ludo Martens werd geboren in Torhout, maar mijn collega Jan Mestdagh, die toch een vijftal jaren ouder was, heeft hem daar blijkbaar nooit gekend, er werd op De Rode Vaan alvast niet veel over hem gesproken. Ikzelf had toen uiteraard ook al Amada (zoals de PVDA oorspronkelijk heette en ik blijf erbij dat ik een hand heb gehad in de overgang van “Alle macht aan de arbeiders” naar het letterwoord Amada, maar zoiets kan ik natuurlijk niet bewijzen) de rug toegekeerd, al heb ik nog één keer voor de PVDA gestemd toen ik al losse medewerker was van De Rode Vaan (*). Dat kwam dan vooral omdat ik het adagium van Martens (zoals hij dat op de radio nog eens mocht herhalen) eigenlijk nog steeds kan onderschrijven, namelijk dat “een politicus het volk moet dienen”. De vraag is echter welk volk de PVDA dan in gedachten had. Ondanks het IJzerbedevaart-verleden van Ludo Martens kan dat toch niet het Vlaamse volk geweest zijn: sommige programmapunten van de PVDA staan namelijk volledig haaks op de verlangens en de verzuchtingen van de Vlamingen. Al geef ik toe dat het een moeilijke evenwichtsoefening is tussen “het volk” te geven wat het wil en het anderzijds aan het verstand te brengen wat het dan wel zou “moeten” willen…
Lees verder “Ludo Martens (1946-2011)”

De prijs van de nostalgie

97 vic de donderDe reeks die uitgeverij Elsevier in 1986 startte onder de titel « Waar is de tijd » krijgt met de drie tot nu verschenen delen ruime belangstelling. Het zijn semidocumentaire werken, geschiedenis van de kleine man, waarin anekdote en historie samengaan. Zoals Vic De Donder in het eerste deel « Kom eens naar mijn kamer; een halve eeuw collegeleven in Vlaanderen » het opzet van zijn boek beschermt: « …geen geschiedenis, evenmin een historische schets of een schildering van sociale toestanden… Zoek er een sfeerbeeld in, een nostalgische terugblik, een brok geobjectiveerde melancholie, kwistig gelardeerd met anekdotes en verhalen. »
Lees verder “De prijs van de nostalgie”

Het kleine ongenoegen

73 martens_ludo_1969De uitzending van « Labyrint » op 9-9-86 was gewijd aan de studentenopstand in Leuven in de jaren zestig en kreeg dan ook de titel « Het grote ongenoegen » mee. Scenarist Edward De Maesschalk en realisator André Van de Vijver hadden, wat de voorgeschiedenis betreft, hun huiswerk uitstekend gemaakt. Niet alleen werd er een vrij volledig chronologisch verslag gebracht van de gebeurtenissen, het werd bovendien geïllustreerd met relevant beeldmateriaal. Doch van zodra 1966 1968 werd, van zodra het dus eigenlijk echt interessant zou gaan worden, ging de reportage volledig de mist in. Het beeldmateriaal bestond dan nog uit zegge en schrijve een fragment uit een optreden van The Beatles (!) en het uitbreken van een lantaarnpaal in Parijs, terwijl de commentaarstem iets lispelde in de zin van « er gebeurde op dat moment vanalles in de wereld en ook de studentenrevolte begon een aantal trekjes te vertonen waarmee de traditionele Vlaamse beweging het niet eens was, b.v. de roep om inspraak en de studie van Mao en Lenin ». En daarmee was de kous af. Nog vlug wat beelden van Louvain-la-Neuve en een lofzang op de huidige KUL en that’s it. Op die manier werd natuurlijk de indruk versterkt dat « 68 » slechts een mythe is, dat het in werkelijkheid slechts een alternatief voor de cantussen zou geweest zijn, dat alles daarna netjes weer was als voorheen. Uit de perstekst die de makers hebben verspreid, blijkt dat dit inderdààd de bedoeling was. « Na enkele jaren van hevige onvrede », zo staat er, « zouden de meesten hun leven wijden aan het lijmen van de brokken, achtervolgd door een slecht geweten ». We nemen aan dat dit een stukje autokritiek is van de programmamakers, dat zij met andere woorden met dit programma hun kleine ongenoegen hebben willen afreageren, maar dat is dan helemaal niet symptomatisch en enkel op hun eigen debet te schrijven. (De Rode Vaan nr.38 van 1986)

Bernard Mazijn aan het lijntje

1Vrijdag 5 september 1986 krijgt Bob Geldof het eredoctoraat van de Gentse Rijksuniversiteit aangeboden. Niet omdat hij « I don’t like mondays » heeft gecomponeerd (vandaar dat de uitreiking op een vrijdag plaatsheeft wellicht, rockzangers hebben altijd « Friday on my mind »), zelfs niet wegens die andere compositie « Do they know it’s Christmas », maar wel wegens alles wat er daaruit is voortgevloeid : Band Aid, Live Aid, Sport Aid, Fashion Aid, Food Aid, Weetikveel Aid en vooral een diepere bewustwording bij de grote massa van het hongerprobleem in Afrika. Hoe een en ander in zijn werk is gegaan, vertelt ons Bernard Mazijn, studentenvoorzitter van de sociale raad van de RUG.
Lees verder “Bernard Mazijn aan het lijntje”

Rector eist dat Spaanse studenten zich gedragen

Rector eist dat Spaanse studenten zich gedragen

Rector Van Cauwenberge van de Gentse universiteit heeft aan zijn Spaanse confraters gevraagd voortaan alleen ‘serieuze’ studenten te sturen. Als ze dat niet doen en hun studenten zich al te luidruchtig blijven gedragen, dan is de Gentse Universiteit van plan om studenten van die universiteiten te weigeren. Gasten als Rafaël Campo die de boel in de fik steken, die kunnen we wel missen als de pest!
In mei van dit jaar hadden niet minder dan drie journalisten (Tom Dams, Chris Snick en An Willems) in mijn krant (De Gentenaar) reeds geschreven dat Gent en meer bepaald dan nog de Gentse universiteit de Spaanse studenten liever kwijt dan rijk is, en dat omwille van “te veel fiësta”.
‘Het is altijd iets met Spaanse studenten’,
zucht directeur Marianne Martens van de Huisvestingsdienst van de UGent. ‘Zuid-Europese studenten hebben allemaal een iets ander leefritme, maar als we problemen hebben met hele groepen is het vrijwel altijd met de Spanjaarden. Weliswaar niet met allemaal, maar toch…’
Feestjes bouwen op hun kot, de nacht doortrekken en de fuif dan voortzetten op de gang. Dat is volgens Martens het beproefde recept. ‘En het probleem is dat we geen vat op hen krijgen. Als iemand van de permanentie tussenbeide wil komen, spreken ze geen letter Engels meer. Alleen als we dreigen dat we hun thuisuniversiteit zullen contacteren, binden ze wat in.’
Vanaf dit jaar wil de UGent dan ook de Spaanse studenten groeperen in één studentenhome op de Kantienberg. Nu zitten ze nog verspreid over de verschillende homes.
‘Een beetje noodgedwongen’, zegt Marianne Martens. ‘Want we proberen voor buitenlandse studenten koten te huren op de privémarkt. En meestal lukt dat ook wel, behalve voor Spaanse studenten. Die willen de kotbazen niet meer over de vloer hebben, en dus moeten we die allemaal proberen te huisvesten in onze eigen homes.’
Er komen dan ook heel wat klachten over de Spanjaarden, weet ook de Gentse schepen van Onderwijs Rudy Coddens (SP.A). ‘De kwestie is zelfs al besproken op de raad van bestuur van de universiteit. We zullen de Spaanse universiteiten vragen om hun studenten wat hogere eisen op te leggen, en ook om grondiger na te gaan wie ze precies uitsturen. Want nu loopt het echt de spuigaten uit.’
Zo’n twintig jaar geleden sprak ik met de eerste lichting Spaanse Erasmus-studenten die naar Gent kwam afgezakt. En toen kon ik helemaal nog niet voorzien wat er ons boven het hoofd hing. Integendeel zelfs…
Lees verder “Rector eist dat Spaanse studenten zich gedragen”