Dertig jaar geleden: de Aya Sophia

Dertig jaar geleden: de Aya Sophia

Maandag 3 mei 1993
Ons ander hotel, Grand Yavuz, vertoont ook allerlei tekortkomingen (geen televisie op de kamer; als muziek alleen maar een cassette van Bob Marley; WC- en badproblemen; uiterst eentonig ontbijt; hotelpersoneel dat op één uitzondering na geen behoorlijk Engels spreekt – de opleiding aan de “hotelschool” duurt hier dan ook slechts enkele maanden – en dat onze kaartjes “vergeet” te posten, maar wel het geld voor de postzegels in ontvangst neemt), maar heeft alvast het voordeel dat het in het oude stadsgedeelte ligt en dat de voornaamste bezienswaardigheden en de leukste restaurantjes (de Pudding Shop b.v., die ondanks zijn naam wel degelijk Turkse keuken serveert) binnen wandelafstand liggen.

Lees verder “Dertig jaar geleden: de Aya Sophia”

Dertig jaar geleden: een nachtje in Pera Palas

Dertig jaar geleden: een nachtje in Pera Palas

Zondag 2 mei 1993
Turkije is een land met nog altijd onvoldoende accomodatie om miljoenen toeristen op te vangen. En toch is het toerisme juist één van de voornaamste troeven van Istanbul. Het nachtje in het legendarische Pera Palas Hotel, waarvan ik me zoveel had voorgesteld, is tegengevallen.

Lees verder “Dertig jaar geleden: een nachtje in Pera Palas”

Dertig jaar geleden: reis naar Istanbul

Dertig jaar geleden: reis naar Istanbul

Dertig jaar geleden vertrok ik na de 1 mei-stoet samen met mijn toenmalige vriendin naar Turkije, meer bepaald naar Istanbul. Vooraf is het goed om weten dat dit weliswaar een privé-reis was, maar tegelijk met ons was er ook een groepsreis van de vzw Amarant en voor het gemak werden wij soms aan deze groep toegevoegd.

Lees verder “Dertig jaar geleden: reis naar Istanbul”

Jan Klussendorf wordt 75…

Jan Klussendorf wordt 75…

Hoe zou het nog zijn met Jan Klussendorf?” vroeg ik me vijf jaar geleden af. “Ik heb al jaren niks meer van de man gehoord en zijn ‘uitvinding’ Taxistop is ondertussen een andere dimensie binnengestapt, dus daar zal hij ook niet meer terug te vinden zijn,” dacht ik. Maar kijk, onlangs heb ik hem nog eens gezien op de gewestelijke televisiezender AVS. En het had nog altijd iets met mobiliteit te maken, al weet ik niet meer wat juist. In 1983 had ik een interview met hem in de rubriek “aan het lijntje” van De Rode Vaan.

Lees verder “Jan Klussendorf wordt 75…”

Het hoekje van Opa Adhemar (103)

Het hoekje van Opa Adhemar (103)

Wat is het dat de mens noopt de veilige woonstee te ontvluchten en zich massaal naar een of andere plaats in het buitenland te begeven? Iedereen heeft zo wel zijn reden. Zo ook wij vermoedelijk. Al heb ik het me nooit afgevraagd. Desondanks, we vertrokken. Niet zo vaak maar toch. Terugblikkend herken ik wel een patroon. Dat reeds start bij onze nogal bizarre huwelijksreis.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (103)”

Sven Hedin (1865-1952)

Sven Hedin (1865-1952)

Het is vandaag zeventig jaar geleden dat de Zweedse ontdekkingsreiziger Sven Hedin is gestorven. Eén van de eerste “serieuze” boeken (lees: veel bladzijden, weinig of geen prentjes) die ik ten geschenke kreeg, was van zijn hand (iets met “pool” in de titel, zou dat “Van pool tot pool” kunnen zijn geweest?). Ik heb daar destijds veel uit geleerd en het boek was vaak ook de inspiratie voor een spreekbeurt op school. Pas vele jaren later kwam ik erachter dat Hedin een aanhanger van de nazi-ideologie is geweest (op bovenstaande foto drukt hij de hand van Hitler op de Olympische Spelen van Berlijn). Wat maakt dat ik eigenlijk wel heel graag zou weten wie mij dat boek indertijd heeft gegeven en of die dat dan wist? Maar dat zal ik helaas wel nooit meer te weten komen… (RDS)

Lees verder “Sven Hedin (1865-1952)”

Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo

Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo

TRENTINO: Het summum aan vakantie schreeuwt de advertentie. Zon, bergen, meren, cultuur en gastronomie. Het blijkt waar te zijn. Gastvrij Trentino heeft heel wat in petto voor ons. Wandelen in de Dolomieten. Zonnen en zwemmen in Levico. Met het fietsje op pad. Bergie op, bergie af. Kaiserjägerstrasse. M’n moed om te dalen is omgekeerd evenredig aan het klimmen van de jaren. Volgens waaghals Rini Wagtmans is het allemaal niet zo ingewikkeld. Linke bochten zijn altijd voorzien van een vangrail. Zo is dat ook in Italië. Maar die marmeren en bronzen  plaquettes in de bergwand tegenover die vangrails, ter herinnering aan diegenen die er overheen zijn gekukeld, stellen je toch niet altijd even gerust.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo”