Romeo & Julia vieren hun 715de huwelijksverjaardag

Romeo & Julia vieren hun 715de huwelijksverjaardag

Vandaag is het precies 715 jaar geleden dat Romeo en Julia in het huwelijk zijn getreden (op de foto: de visie van Franco Zeffirelli). Jammer dat hun huwelijk niet lang stand heeft gehouden, want anders hadden ze dat jaar in juli nog naar de weide van Rock Werchter kunnen trekken! Euh, pardon, ik bedoel natuurlijk de Groeningenkouter in Kortrijk!
Lees verder “Romeo & Julia vieren hun 715de huwelijksverjaardag”

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Actrice Tessy Moerenhout zou vandaag 65 geworden zijn, mocht ze niet reeds op 59-jarige leeftijd overleden zijn aan borstkanker. Ik heb Tessy tamelijk goed gekend, vooral in de jaren tachtig toen ik het Mechels Miniatuur Theater, waaraan zij verbonden was, onveilig maakte. Toegegeven, ik deed dat vooral omwille van Nora Tilley, maar Tessy was toch ook vaak in de buurt. Ik herinner me vooral die avond samen met mijn vriend Luc Carnier als we ons in de drank hebben gestort, met naast Nora en Tessy, ook nog Dirk Stuer, de toenmalige vrijer van Tessy.
Lees verder “Tessy Moerenhout (1952-2011)”

Senne Rouffaer (1925-2006)

Senne Rouffaer (1925-2006)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Vlaamse acteur Senne Rouffaer is overleden. Voor mijn generatie zal hij natuurlijk voor eeuwig verbonden blijven met de figuur van Kapitein Zeppos (foto). Deze serie was zeer populair in 1964 en er kwam zelfs een vervolg vier jaar later. Ze werd aangekocht door de BBC en Gregory Ball mocht hiervan getuigen in een documentaire vele jaren later. Daarnaast werd de serie nog op vele buitenlandse zenders uitgezonden. Van de serie bleef bij velen de dynamische regie en de swingende klankband, samengesteld door Pieter Verlinden, met vooral de openingsgeneriek (een bekend muziekstuk van Bert Kaempfert, getiteld “Living it up”). Tijdens de opnames ervan kreeg hij een relatie met Vera Veroft (Ariane Despinal), die de rol van zijn vrouw speelde in de serie. According to the original scenario, the Zeppos character regularly got into fist fights. Because this did not work for Senne Rouffaer, he suggested to make the character an English gentleman. The fist fights were replaced by fencing, something Senne knew quite well from classical theatre. Zeppos werd daardoor eerder het type van de voorkomende Engelse gentleman, die niet met de vuisten knokte, maar stijlvol het floret hanteerde, paard reed en met zijn auto door het water kliefde. Alhoewel… dat “klieven” viel (net als het paardrijden) wel eens tegen en dat kwam jaren later dan ook aan bod in uitzendingen als “De leukste eeuw” of “Het ABC van de VRT”. De Griekse afkomst van Zeppos werd dan weer uitstekend geparodieerd door Chris Van den Durpel, vooral met betrekking tot zijn sidekick, gespeeld door Raymond Bossaerts.
Lees verder “Senne Rouffaer (1925-2006)”

Dirk Tanghe wordt zestig…

Dirk Tanghe wordt zestig…

De Vlaamse theatermaker Dirk Tanghe viert vandaag zijn zestigste verjaardag. Ik moet nog vaak aan hem terugdenken. Zoals deze week nog toen ik las dat Benny Claessens (de dikke broer van Bart De Pauw uit “Het geslacht De Pauw”) in zijn jongste stuk in het NTG zijn acteurs op het podium laat plassen (en het gelukkig daarna ook zelf weer opkuisen). Niet dat Dirk Tanghe zoiets ook zou doen. Nee juist integendeel! In een periode dat dergelijk “theater” opgang begon te maken en ik mij meer en meer met tegenzin naar de schouwburg sleepte, was hij voor mij juist een rots in de branding. En niet alleen voor mij blijkbaar: zijn stukken waren meestal een groot succes. Dat kón dus wel niet goed zijn! Dirk moest in die tijd dan ook vaak spitsroeden lopen bij zijn spitsbroeders en ik twijfel er niet aan dat dit ook heeft bijgedragen tot wat later is gevolgd…
Lees verder “Dirk Tanghe wordt zestig…”

RAT zet tanden in bende van vier

00Het verdict is gevallen. De Raad van Advies voor Toneelkunst (RAT) heeft z’n jaarlijkse beoordeling bekend gemaakt aan cultuurminister Dewael en het nu is aan hem om daaruit de passende conclusies te trekken. Tot hiertoe werden deze adviezen principieel niet aan de pers medegedeeld, omdat — althans volgens voorzitter Hugo Meert — het al dan niet opvolgen van het advies door de minister dan een politieke interpretatie zou krijgen. Toch is een jonge en dynamische, maar (dus?) ook nogal impulsieve confrater van « De Gentenaar » achter een paar adviezen gekomen die hij dan ook publiek heeft gemaakt, maar waarbij hij zich helaas beperkt tot theaters die in het Gentse werkzaam zijn of er soms op bezoek komen. Daarbij is hij overigens De Vieze Gasten vergeten.
Lees verder “RAT zet tanden in bende van vier”

Passies

Het is zeer moeilijk om Peter Nichols onder te brengen in één of andere theaterlade. Dat maakt zijn werk ook zo boeiend. Andere auteurs hebben zowat hun eigen handelsmerk. We associëren X met episch drama, Y met de mislukking van revolutionaire idealen, Z met de onmogelijkheid tot communicatie. Met Nichols is dit niet mogelijk. Nichols schrijft al meer dan 20 jaar voor diverse media en behandelt de meest uiteenlopende thema’s. Nochtans is in al deze verscheidenheid, van het ontroerend gewaagde « Een dag uit de dood van Piet Snot » tot het satirische wrange « Volksgezondheid » een gemeenschappelijke lijn te herkennen: een diepe bezorgdheid voor wat individuen elkaar aandoen. Dit is vootal duidelijk in «Passies».
Lees verder “Passies”

Onpaardans

Ed Vanderweyden schreef “Onpaardans” in een regie van Mark Willems en een decor van Peter Marichael met Sien Eggers (Linda) en Ronny Waterschoot (Frank). Ed Vanderweyden is in 1957 geboren in Tienen in een arbeidersmilieu. Nadat hij gebuisd is als germanist in Leuven, beoefent hij twaalf stielen en dertien ongelukken, tot hij vanaf 1987 full-time van zijn pen gaat leven als scenarist vooral van bedrijfsfilms en van grappen en grollen à la Gaston en Leo. Het mocht dan ook geen verwondering wekken dat dit stuk is gecreëerd door een Gents amateurgezelschap. Toch nam de KVS het een jaar later op het repertoire. En nog een jaar later kwam het dan als draaischijfproductie opnieuw naar de Arteveldestad. Het dient gezegd dat het NTG geen enkele inspanning had gedaan. Alhoewel het een intiem “huiskamerstuk” is met slechts twee personages werd het in het enorme Tolhuis-complex neergepoot. Omdat er ook bijna geen publiciteit was gevoerd, was de zaal zo goed als leeg, zelfs ondanks het feit dat ze met doeken tot kleinere proporties was herleid. Zelf heb ik overigens het stuk niet uitgezeten, want dit was doordeweeks gezanik van een gescheiden koppel, zoals je overal en eender wanneer kunt horen. De vrouw die hoofdpijn heeft en de man die zijn secretaresse neukt. Kom zeg, zelfs Paul McCartney had dit reeds in zijn ‘Liverpool Oratorio’ bedacht! Alleen moet er op een bepaald moment “iets” gebeurd zijn, waardoor de verhouding verzuurd is. Mijn partner hield het op een (gedwongen) abortus, ikzelf op een miskraam. Achteraf las ik in de persinformatie dat het de dood van hun kind betrof, dus eigenlijk hadden we alle twee een beetje gelijk, maar, eerlijk gezegd, het zal ons een zorg zijn (Gent, Tolhuis, 17/03/1993).