Marc De decker (1948-2023)

Marc De decker (1948-2023)

Deze morgen droef nieuws in mijn mailbox: één van mijn oudste en trouwste vrienden, Marc De decker, in literaire middens beter gekend als Johan de Belie, is overleden. Hij is tot bij zijn overlijden nog altijd de meest productieve medewerker aan mijn blog gebleven (naast “De schatkamer van Johan de Belie” was er b.v. ook nog “Het hoekje van Opa Adhemar”), waarvoor zeker vandaag nog eens mijn oprechte dank. De uitvaartplechtigheid en asverstrooiing zal op donderdag 19 oktober plaatsvinden om 13u30 op begraafplaats Heimolen in Sint-Niklaas.

Lees verder “Marc De decker (1948-2023)”

Veertig jaar geleden: een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting

Veertig jaar geleden: een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting

Alleen, maar omringd door een gigantische hoeveelheid attributen (van een vleugel tot waxinelichtjes) speelt Guido Lauwaert zijn bewerking van Edward Albee‘s… « Wie is bang voor Virginia Woolf » en verving in de titel « Virginia Woolf » door « Guido Lauwaert ». Ondanks die titelwijziging volgt Lauwaert de tekst van Albee tamelijk letterlijk.

Lees verder “Veertig jaar geleden: een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting”

Vijftien jaar geleden: Krakeel wint de Gentse Mokke!

Vijftien jaar geleden: Krakeel wint de Gentse Mokke!

Van 16 tot 28 september vond in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de “Gentse Mokke”-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters waren Klokke met “Bloed en Liefde” van Godfried Bomans, het Multatulitheater met “De Naam”, De WAANzin met “Wachtend op Godot” van Samuel Beckett, La Barraca met “Seks in Sakhalinsk”, De Leiezonen met “Winter onder de tafel” en Krakeel met “Eclipsed”. De prijs ging uiteindelijk naar dit laatste theater. Bovendien kreeg Eva Temmerman de prijs voor de beste vrouwelijke hoofdrol.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: Krakeel wint de Gentse Mokke!”

65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?

65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?

Het studententoneelfestival te Zagreb in september ’68 (foto Vhorvat via Wikipedia) vormde een theoretisch keerpunt waaraan de discussie over het politieke theater werd opgehangen. Theater als middel tot revolutie of als reflectiemiddel achteraf. Theater dat zich wou afzetten tegen de consumptiemaatschappij. Zagreb was een polarisatiepunt van wat leefde in toneel- en studentenmiddens. Van daaruit zou, via ook de festivals van Parma en Nancy een afgelijnde politiek en maatschappelijk geëngageerde theaterbeweging vertrekken. Toneel zou voor bewustwording moeten zorgen. Dat bewustmaken dient te geschieden door actie: straattoneel, agit-prop, provocatie en participatie door het publiek. Belangrijk is dus dat toneel zelf niet tot consumptieartikel verwordt: de toeschouwer consumeert theater-met-politieke-inslag. Slechts vrij zelden werkte het theater echt politiserend op het publiek in : reactie uitlokkend dus. Hoe zuiver van bedoeling ook, de gezelschappen evolueerden tot theater dat zich laat consumeren.

Lees verder “65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?”

35 jaar geleden: wat zouden wij zonder het Theaterjaarboek zijn ?

35 jaar geleden: wat zouden wij zonder het Theaterjaarboek zijn ?

Met heel wat vertraging willen wij u berichten over de publicatie van het 21ste Vlaams Theaterjaarboek. Geen erg evenwel, want dat jaarboek (nota bene over het seizoen ’86-’87) is zelf alweer ruimschoots te laat verschenen. De « schuld » hiervoor is deze keer te zoeken bij het Vlaams Theater Instituut. De aanhalingstekens zijn echter relativerend bedoeld, in die zin dat de vzw De Scène, sinds al die tijd de uitgever van dit jaarboek, ten zeerste opgezet is met de samenwerking met deze instelling, maar dat deze eerste gezamenlijke uitgave nog enkele kinderziekten vertoont die op rekening kunnen worden geschreven van… de computer.

Lees verder “35 jaar geleden: wat zouden wij zonder het Theaterjaarboek zijn ?”

45 jaar geleden: “Come and see next week”

45 jaar geleden: “Come and see next week”

Wie de feuilletons uitgevonden heeft, die verdient zeker een standbeeld opgericht met de percentjes van de miljardenopbrengst van sommige van zijn geesteskinderen. De vraag is alleen maar : is er wel iemand die met deze eer kan gaan lopen ? Van zodra er televisie was, waren er feuilletons zeg maar. Want ze moesten maar naar de bioscoop kijken, waar ook het reeks-systeem bijna samenviel met de commerciéle exploitatie van deze uitvinding. De makers van The perils of Pauline (Pauline in gevaar, zie foto) of de zeer populaire Zorro, wisten immers ook wel dat de mensen die de eerste aflevering hadden gezien ook de volgende zouden willen zien (én ervoor betalen). Vooral indien men de aflevering afbrak op een zeer spannend moment (zoals een coïtus interruptus dus). Zo heeft Pauline in de loop van haar carrière op het eind o.m. aan een rotsblok gehangen, vastgebonden op rails gelegen (en hoorde ik in de verte de trein niet reeds fluiten ?) of in een kelder achtergelaten terwijl het water naar binnen stroomde.

Lees verder “45 jaar geleden: “Come and see next week””