Marc De decker alias Johan de Belie wordt zeventig…

Marc De decker alias Johan de Belie wordt zeventig…

Vandaag viert één van mijn oudste en trouwste vrienden, Marc De decker, in literaire middens beter gekend als Johan de Belie, z’n zeventigste verjaardag. Hij is nog altijd de meest productieve medewerker aan mijn blog, waarvoor zeker vandaag nog eens mijn oprechte dank.
Lees verder “Marc De decker alias Johan de Belie wordt zeventig…”

Het Gezag

Het Gezag

Johan de Belie in het “woord vooraf” van zijn toneelstuk “Het Gezag”: “… dat dit stuk geen entertainment is maar een ideeënstuk. Leidende gedachte is het nutteloze, misdadige zelfs van een ongefundeerd gezag. In de slotscène blijkt dat niemand zonder gezag kan leven omdat slechts af en toe een originele geest opduikt, maar dat deze macht op een basis moet rusten die zichzelf kan verantwoorden. Bovendien blijkt ook dat gezag ondraaglijk is voor de machthebber, omdat hij in de fouten vervalt van zijn voorgangers. De idee is op het einde een vraag geworden tot het publiek: wat is gezag? waarop moet het berusten? hoe de machtsdrift tegengaan? (…) Het stuk speelt in geen bepaalde tijd (…) Niemand van de personages speelt een karakter, het zijn symbolen (…) Het was overigens de bedoeling dat werkelijkheid en droom in mekaar zouden vloeien en onafscheidbaar zouden worden (…) Wij verzoeken u daarom rekening te houden met het magisch-realistische aandeel in het stuk.”
Lees verder “Het Gezag”

Umbilicalis

In februari 1976 krijgt Johan de Belie de Pol de Montprijs voor “Umbilicalis” (in de jury zat o.m. Rik Lanckrock). Dit stuk is bij mijn weten nog steeds niet gecreëerd (behalve dan die ene scène door Els en Daisy, twee van mijn leerlingen in het KTA van Sint-Niklaas). Misschien omdat de auteur geen gratuïte inlassingen heeft gebruikt om een voyeuristisch publiek te paaien? Ook al wordt er tweemaal of meer ‘in nachtpon’ over de scène gehuppeld (mijn leerlingen pikten hierop trouwens gretig in) en al eindigen teveel scènes met ‘een tedere kus’ of iets dergelijks.
Lees verder “Umbilicalis”

Imira Kaman

We mogen wellicht veronderstellen dat het opzet van Johan de Belie bij het schrijven van het kortverhaal “Imira Kaman” was te bewijzen ‘dat er geen tijd is tenzij de eeuwigheid’. In dit licht gezien is het plot helemaal aanvaardbaar, alhoewel het net iets te magisch is om voor magisch-realistisch door te gaan (althans volgens de normen van de schrijver zelf).
Het hele verhaal blijkt op het einde een brief te zijn van Jacques aan zijn vriend-psychiater Roland. Het begint in medias res met een marihuana-trip waarbij we een bladzijde lang niet weten waar we aan toe zijn. De auteur laat zijn gedachten luisteren naar zijn gevoel en vandaar dat details de overhand krijgen op de essentie.
Bij zijn ontwaken stelt Jacques vast dat de ‘prinses’ uit zijn trip niemand anders was dan het Indische meisje uit een schilderij dat reeds geruime tijd zijn aandacht heeft getrokken. Hij wil het kopen. Tegelijkertijd verschijnt echter een meisje, Marguerite, dat eveneens als twee druppels water gelijkt op het Indische prinsesje en dat ook een mogelijke koopster is. Zij kan echter de hoge prijs niet aan. Jacques koopt het schilderij maar verkiest het meisje. Daarom hindert het hem na enkele dagen verschrikkelijk. Hij heeft haar adres (ze zingt in een nightclub) en gaat haar opzoeken.
Als vanzelfsprekend worden ze verliefd op elkaar, gaan samenwonen, dromen samen. Ze dromen dat Jacques soldaat is in oorlogstijd en Marguerite Ria heet. Ze brengen zo een volledige dag door. Dit komt meerdere malen voor zodat het begrip tijd hen tenslotte begint te intrigeren. Ze gaan te rade bij Roland. Deze is geweldig enthousiast, want hij had daarover juist een theorie uitgewerkt, die hij nu door een experiment dat hij hen zal laten ondergaan, wil bewijzen.
Het experiment is aan de gang en we vinden het tweetal weer in het verleden (?), in Indië (?) of in het schilderij, zoals je wil. Marguerite is Imira Kaman, een opperpriesteres, maar daar zij gedurende veertien dagen met “Jacques” de liefde bedrijft (vergeestelijkt!) moeten beiden als zoenoffer voor de goden dienen. Ze worden neergelaten in de oceaan en… Jacques komt weer bij. Marguerite geeft echter geen teken van leven meer. Jacques tracht haar weer te vinden in het verleden (?): hij komt terecht in een visserskroeg (merk op dat hij uit het water komt) met een meisje, Christine, op schoot. Hij belooft haar te schilderen als een Indische prinses, maar wanneer hij eraan wil beginnen, komt het bloed in zijn mond. Jacques komt weer tot bewustzijn, Marguerite blijft echter dood.

Johan de Belie: hoed je voor literaire prijzen!

SABAM, de Belgische vereniging van auteurs, componisten en uitgevers, heeft zopas (*) een “witboek” laten verschijnen (eigenlijk is het maar een brochure: 24 blz.), waarin zij in naam van haar leden haar verontwaardiging uitdrukt over het uitblijven van maatregelen van overheidswege om het eigen werk, dus van Belgische kunstenaars, meer bekendheid te geven. Vooral het mediabeleid (radio, televisie) wordt op de korrel genomen, daar de BRT een staatsinstelling is. SABAM eist voor haar leden 25% zendtijd op, evenwichtig gespreid over de hele duur van de uitzendingen, en verwijst hierbij naar Canada waar premier Trudeau een wet heeft laten goedkeuren waarin 30% zendtijd werd afgedwongen. SABAM wijst erop dat de kwaliteit van de programma’s daaronder niet heeft te lijden gehad, dar dit de eigen productie ten zeerste heeft gestimuleerd. Ook werd een enorme kapitaalsvlucht aan auteursrechten naar het buitenland tegengegaan. Tenslotte werd op die manier ook meer werkgelegenheid gecreëerd, toch niet onbelangrijk in deze crisisperiode.
Daar de brochure nogal heterogene vraagstukken behandelt, namelijk het toneel, de ernstige en de lichte muziek, hebben wij geoordeeld dat het informatief gezien het beste was de stellingen van SABAM te toetsen aan de mening van drie mensen uit het Waasland die op de diverse terreinen creatief zijn. Voor toneel werd dat dan Johan de Belie uit Sint-Niklaas, voor de lichte muziek Jacques Raymond uit Temse en voor de ernstige muziek één der zeldzame jonge componisten, Johan Pieters uit Kieldrecht.
Lees verder “Johan de Belie: hoed je voor literaire prijzen!”