Veertig jaar geleden: opera, to be or not to be

Veertig jaar geleden: opera, to be or not to be

« Opera » is was veertig jaar geleden brandend actueel in Vlaanderen. Pamfletten werden uitgedeeld aan de ingang van de schouwburgen en de programmaboekjes van de « Opera voor Vlaanderen » omvatten een toelichting bij de begroting onder het motto : « Cultuur, geld en democratie ». Er werd ook weer gesproken over opera. Vooral als het om centen ging. Het NTG vindt dat het te weinig geld krijgt? Jef Demedts schopt wild om zich heen, Gerard Mortier van de Muntschouwburg krijgt een trap op een welgemikte plaats. Een nieuw productiesysteem voor onze filmers, wat inhoudt minder subsidies ? Zelfs de blauwer-dan-blauwe Guy « Potlood » Thijs zegt : « Als de opera zoveel miljard krijgt, ikke dan ook ! »

Lees verder “Veertig jaar geleden: opera, to be or not to be”

Ignacio Encinas wordt zeventig…

Ignacio Encinas wordt zeventig…

De Spaanse tenor Ignacio Encinas (foto YouTube) was een vreselijk irritante Elvino in Sonnambula door de Opéra de Wallonie en zo mogelijk nog erger in Il Pirata, een andere opera van Bellini bij hetzelfde gezelschap. Merkwaardig dat hij mij niet is opgevallen in “De Rosenkavalier” in de Vlaamse Opera. Op oudere leeftijd zou hij deelnemen aan “The Voice Senior”.

Lees verder “Ignacio Encinas wordt zeventig…”

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden ging in het NTG “Voorjaarsontwaken” van Frank Wedekind in première en dat ging zoals gewoonlijk gepaard met enkele evenementen. De première zelf werd gevolgd door een dubbeloptreden. In de inkomhall speelde de covergroep Flashback en in de foyer het jazzcombo Out of the Blue. ’s Anderendaags was er op de middag een optreden van Paul Couter (rechts op de foto) en ’s avonds bracht sopraan Judith Vindevogel een recital met fin de siècle-muziek. Tot slot was er op maandag de film “Wälsungenblut” van Rolf Thiele. * In zekere zin sloot ook het concert in de Vlaamse Opera aan bij de sfeer die door het NTG wordt opgeroepen, maar dat zal wel puur toeval zijn. Bariton Michael Kraus bracht immers met het opera-orkest, geleid door Bernhard Kontarsky, de “Frühe Lieder” van Mahler in een bewerking van Luciano Berio. De vierde symfonie van Bruckner sluit daar uitstekend bij aan. * Dat is natuurlijk allemaal “fin de siècle” van vorige eeuw. Wie het huidige fin de siècle wilde meemaken, kon dit in de Rode Pomp met het Spectra Ensemble of bij Logos met slagwerker Bassam Abdul-Salam. (RDS in HLN van 23/5/1998)

Dertig jaar geleden: Thomas Mürk bij het ECOV

Dertig jaar geleden: Thomas Mürk bij het ECOV

De Estlandse bas Thomas Mürk (°1962) vertolkte de rol van de Commendatore in de “Don Giovanni” van het ECOV 1993. Een jaar eerder was hij een niet-zingende Lillas Pastia in Brooks’ versie van “Carmen”, maar kreeg in “Il viaggio a Reims” van Rossini wel een zangrol toebedeeld, maar gelukkig niet de hoofdrol, want erg overtuigend was zijn prestatie niet. Hij studeerde eerst klarinet en nadien pas zang in Tallinn en in 1993 werd hij (om den brode) ook koorlid bij de Vlaamse Opera.

Ronny De Schepper

25 jaar geleden: cultuur in Gent (342)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (342)

25 jaar geleden leefden we in sprookjesachtige tijden. En dan denk ik niet eens aan het feit dat er soms ongelooflijke dingen gebeuren in Waalse bossen of dat de vloek van de stiefmoeder inderdaad Sneeuwwitje een hernia kan bezorgen (*). Nee, in de Vlaamse Opera was het Assepoester die een voetje voor heeft. Niet alleen was nog maar pas “Cendrillon” van Massenet achter de rug en zal volgend seizoen “Cenerentola” van Rossini worden hernomen, deze avond was “La Cecchina” te zien, de visie van Niccolo Piccini op het bekende sprookje (foto YouTube). Deze samenwerking met het Antwerpse conservatorium moet de leerlingen vertrouwd te maken met het vak.

Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (342)”

25 jaar geleden: cultuur in Gent (290)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (290)

25 jaar geleden in de Hotsy Totsy en daarna in de Minard: « Grasland » van Eriek Verpale en Bob De Moor. En de zondagmatinee is in’t plat Gents! ★ In diezelfde Hotsy Totsy vanavond folkgroep Ambrozijn. ★ En in de Gele Zaal is het Quatuor Danel te gast, echter zonder altvioliste Juliette, die er de brui heeft aan gegeven en nu gewoon huisvrouw speelt in Londen bij haar Romeo. ’k Zal haar missen, zeker nu ze vanavond « Der Tod und das Mädchen» van Schubert spelen. ★ Weet u nog: « als muziek en erotiek elkaar de hand, reiken, dan is het paradijs nabij »? Wel, begeef u naar de opera en stel met eigen ogen en oren vast dat het bij « Semele » van Haendel weer prijs is. Vooral titelvertolkster Rosemary Joshua (foto) is geweldig. Regisseur Robert Carsen citeert zichzelf herhaaldelijk, maar de « orgie » is deze keer veel braver dan bij « La bohème ». Nu ja, « Semele » speelt zich in een aristocratisch milieu af (alhoewel wij Belgen meer dan wie ook weten dat die niet vies zijn van roze balletten) en daardoor krijgen we « Semele » in tegenstelling tot « La Bohème » misschien wel op televisie te zien. (HLN, 19/2/1998)

Tien jaar geleden: operadirecteur Aviel Cahn wint N-VA-prijs

Tien jaar geleden: operadirecteur Aviel Cahn wint N-VA-prijs

De Zwitserse intendant van de Vlaamse opera, Aviel Cahn, mocht tien jaar geleden uit de handen van N-VA-voorzitter Bart De Wever de Ebbenhouten Spoor-prijs in ontvangst nemen. “Aviel Cahn is iemand die bewijst dat integratie geen fabeltje is,” aldus De Wever. Maar Cahn werd niet enkel gehuldigd omwille van zijn snelle integratie, maar ook voor de nieuwe wind die hij door de opera liet waaien: “Hij verlaagde de drempel en doet er alles aan om een nieuw publiek aan te boren.”

Lees verder “Tien jaar geleden: operadirecteur Aviel Cahn wint N-VA-prijs”

Dertig jaar geleden: Sylvie Brunet in “Armide”

Dertig jaar geleden: Sylvie Brunet in “Armide”

De titelrol in “Armide” was de eerste barokopera voor Sylvie Brunet. Zij vindt ook dat haar manier van zingen meer declameren dan legato zou moeten zijn (volgens waarnemers is ze daar niet in gelukt), maar haar vibrato wil ze niet afzweren. Ze wordt daar overigens in bijgetreden door Philippe Herreweghe die erop wijst dat uit getuigenissen van tijdgenoten blijkt dat het niet alleen “kleine” stemmen zijn die in barokopera’s actief waren. Er zijn b.v. verhalen over stemmen die men tot ver buiten het operahuis kon horen. Toch werd ze voor de plaatopname vervangen. Dat zegt eigenlijk wel genoeg, denk ik.

Lees verder “Dertig jaar geleden: Sylvie Brunet in “Armide””