35 jaar geleden: tien kleine negertjes…

35 jaar geleden: tien kleine negertjes…

De tijd holt onverstoorbaar verder en zelfs twee bladzijden theaterrecensies per week in De Rode Vaan kunnen niet alle producties tijdig opvangen. Daarom deze week in een notedop tien voorstellingen die helaas bijna alle reeds verdwenen zijn (zoals de tien kleine negertjes van Agatha Christie), maar om een compleet beeld te geven van het theaterseizoen vinden we het toch nog zinvol om er kort enkele beschouwingen rond te weven. (De Rode Vaan nr.2 van 1985)

Lees verder “35 jaar geleden: tien kleine negertjes…”

Dertig jaar geleden: de Opera voor Vlaanderen opent met “Otello” (Antwerpen) en “Aida” (Gent)

Dertig jaar geleden: de Opera voor Vlaanderen opent met “Otello” (Antwerpen) en “Aida” (Gent)

Een rijk met bloemen versierde inkomhal, nieuwe tapijten op de trappen naar het eerste balkon, muren ontdaan van stofhoeken en spinnenwebben, nieuwe foto’s in de wandelgangen en zelfs bloemstukken op het balkon in de zaal : onmiskenbare signalen waarmee de nieuwe directie Eric de Meester/Silveer van den Broeck ons van haar goede intenties wil overtuigen. Zonder Brabançonne of Vlaamse Leeuw werd het nieuwe bewind van de O.V.V. op stormachtige openingsakkoorden van Verdi’s Otello de geschiedenis ingestuwd.
Lees verder “Dertig jaar geleden: de Opera voor Vlaanderen opent met “Otello” (Antwerpen) en “Aida” (Gent)”

Al wie geen liedje zingen kan, die moet er maar eentje blazen

IMGEen operavoorstelling in Antwerpen en dan nog wel in volle zomer! Een luxe die wij te danken hebben aan de Vlaamse Kameropera, die in samenwerking met Studio Lirico uit Florence enkele voorstellingen bracht van Mozarts « Cosi fan tutte ».
Lees verder “Al wie geen liedje zingen kan, die moet er maar eentje blazen”

Opera: to be or not to be

« Opera » is weer actueel in Vlaanderen. Pamfletten worden uitgedeeld aan de ingang van de schouwburgen en de programmaboekjes van de « Opera voor Vlaanderen » omvatten een toelichting bij de begroting onder het motto : « Cultuur, geld en democratie ». Er wordt ook weer gesproken over opera. Vooral als het om centen gaat. Het NTG vindt dat het te weinig geld krijgt ? Jef Demedts schopt wild om zich heen, Gerard Mortier van de Muntschouwburg krijgt een trap op een welgemikte plaats. Een nieuw productiesysteem voor onze filmers, wat inhoudt minder subsidies ? Zelfs de blauwer-dan-blauwe Guy « Potlood » Thijs zegt : « Als de opera zoveel miljard krijgt, ikke dan ook ! »
Ja, er is heel wat te doen om de opera. Etienne Van Neste is nu een deftig gespreksonderwerp aan tafel en Rod Stewart begint zijn concert met een aria uit « Rigoletto » (niet door hemzelf gezongen, gelukkig), maar we dwalen af, want de werkelijke oorzaak ligt niet bij Verdi maar bij Poma. Een naam die op het eerste gezicht niet zou misstaan tussen een rijtje Italiaanse componisten, maar bij nader toekijken houdt onze cultuurminister het meer bij Juul Kabas. Die brengt tenminste geld in ’t laadje. « ’t Zijn zotten die waarken », nietwaar ?
Wat heeft die arme Poma onze operaliefhebbers wel misdaan ? We vroegen het aan onze medewerkers Guillaume — zeg maar Willy of Farce — Maijeur en Palmyre Timmermans, beiden beter gekend als W.M. en P.T.
Lees verder “Opera: to be or not to be”

Er staan nu ook lévende personages op de operascène

Er staan nu ook lévende personages op de operascène

De Vlaamse Kameropera opende haar speeljaar met een interessante « double bill », « Il Signor Bruschino » van Gioacchino Rossini en « Mozart en Salieri » van Nicolai Rimski-Korssakov.
Lees verder “Er staan nu ook lévende personages op de operascène”