Christiane Locufier wordt zeventig…

Christiane Locufier wordt zeventig…

Christiane Locufier (foto YouTube) werd geboren als dochter van Karel Locufier, de Gentse operadirecteur tussen 1960 en 1972, die ooit nog begonnen was als arbeider in de Peignage d’Eeclo, tot hij een zangcarrière begon als Paul Marchal. Bij het ballet van de “Franschen Theater” ontdekte hij het zang- en andere talent van Martha Van Peteghem en trouwde ermee.

Christiane Locufier studeerde zang bij Jan Verbeek, voormalig internationaal tenor, en behaalde in 1979 het diploma zang met de grootste onderscheiding. Italianen definiëren haar sopraanstem als lyrico spinto: helder, soepel en met een wijd tessituurbereik. Die stem liet haar toe van in het begin grote rollen uit het operetterepertoire, musicals en opera’s voor haar rekening te nemen.
Zij gaf o.m. haar stem aan de producties van Overmere-Donk, ging enkele jaren op tournee met collega en vriend Koen Crucke en was te zien in zijn TV-programma’s. Zij trad ook op met Willy Claes, Marco Bakker en tal van andere collega-artiesten. Door haar roots had ze de genen om ook regie te doen in België en Nederland. En met succes.
Zij werd ook aangesproken door de filmregisseurs Lieven Debrauwer en Jan Verheyen om hun operettefragmenten in hun respectievelijke films “Pauline et Paulette” en “Buitenspel” in goede banen te leiden en de acteurs te coachen.
Tot slot houdt zij er van om nieuw aankomend jong talent te begeleiden en haar ervaring aan hen door te geven. Zij is getrouwd met Ed Bruyninckx, schrijver en dichter en is haar hele beroepsleven regentes Nederlands-Engels geweest in Zelzate (en nee, ze was geen collega van mij, want ze stond in het gemeentelijk onderwijs).

Lees verder “Christiane Locufier wordt zeventig…”

25 jaar geleden: “Vorstenpaar bewondert Otello”

25 jaar geleden: “Vorstenpaar bewondert Otello”

Het is vandaag 25 jaar geleden dat mijn eerste artikel in de Gentse editie van Het Laatste Nieuws is verschenen. En de verschillende invalshoek was al meteen duidelijk, want de titel luidde: “Vorstenpaar bewondert Otello”. Ik kan me overigens niet voorstellen dat ikzelf die titel heb verzonnen. Maar alleszins is het niet bovenstaande foto die erbij is verschenen, zó ver gingen we nu ook weer niet. Welke foto er dan wél bij stond, herinner ik mij niet meer.
Lees verder “25 jaar geleden: “Vorstenpaar bewondert Otello””

25 jaar geleden: heropening van de Gentse opera

25 jaar geleden: heropening van de Gentse opera

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Gentse Opera werd heropend met de tweede symfonie van Mahler (heel toepasselijk “Die Auferstähung” genoemd). Het was een enorm succes voor een afgeladen vol huis, weliswaar vol genodigden (die overigens achteraf “roddelden” dat de akoestiek heel slecht was en de aanpak van dirigent Stefan Soltesz verkeerd). Het “plebs” (waaronder dus ook ikzelf, dat had u al uit de afgunstige commentaar afgeleid) volgde het gebeuren op drie reusachtige schermen op de Kouter. Nadien werd het ook vergast op een recital door Paul Dombrecht en zijn Il Fondamento.
Lees verder “25 jaar geleden: heropening van de Gentse opera”

320 jaar geleden: de Gentse manège wordt tot opera omgebouwd

320 jaar geleden: de Gentse manège wordt tot opera omgebouwd

Op 31 mei 1698 werd de overdekte manège op de plaats van de huidige opera in Gent tot stadsschouwburg omgevormd. Hij werd geopend met “Thésée” van Lully door een gezelschap, geleid door Giovanni Paolo Bombarda, de Italiaanse schatbewaarder van onze landvoogd, de Beierse keurvorst Maximiliaan Emmanuel. Dezelfde Bombarda die Brussel de Muntschouwburg schonk.
Lees verder “320 jaar geleden: de Gentse manège wordt tot opera omgebouwd”