Hoe vaak heb ik tijdens het lezen van ‘De Bourgondiërs; Aartsvaders van de Lage Landen’ van Bart Van Loo (De Bezige Bij, 2019) niet verzucht: “Waren de geschiedenislessen in mijn schooltijd maar van dit niveau geweest…”
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (52)”
“Ik heb veel te veel materiaal voor dit tweede deel van mijn autobiografie. Niets is saaier dan ellenlange memoires” schrijft Doris Lessing op de tweede pagina van ‘Walking in the Shade. Volume Two of my Autobiography 1949-1962’ (1997) (Ned. vert. ‘In de schaduw’, Bert Bakker, 1997).
Lees verder “25 jaar geleden: “Walking in the shade” van Doris Lessing”
In ‘Zipper und sein Vater’ (1928) (‘Zipper en zijn vader’, Atlas, Antwerpen, 2011) laat Joseph Roth het verhaal vertellen door de (vaderloze) vriend van Arnold Zipper. Die als kleine jongen eerbied, zelfs liefde koesterde voor de vader van zijn kameraad, hem als een god aanbad. Hij was jaloers op zijn kameraad. Wat een zegen dat hij al zijn vrije uren kon doorbrengen in het gezin van Zipper, dat hij kon aanschuiven bij de maaltijden. De knaap hemelt papa Zipper op… Reden genoeg om wantrouwig te worden, vooral bij een auteur als Joseph Roth.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (51)”
Philip Roth liet zijn alter ego, de joodse auteur Nathan Zuckerman het levenslicht zien in zijn roman ‘My life as a man’ (1974) als de creatie van de schrijver Peter Tarnopol waar hij hem reeds een volledige identiteit meegaf. Die zou dan toch afwijken van de definitieve versie zoals die aan bod zou komen in negen romans! Een ‘autobiografie’, geschreven tussen 1979 en 2009, om u tegen te zeggen…
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (50)”
Met de titel van zijn roman ‘Radetzkymarsch’ (1932) (vert. ‘Radetzkymars’, Atlas, Antwerpen, 1999), verwees Joseph Roth naar de hitsingle van Johann Strauss, gecomponeerd ter ere van veldmaarschalk Josef Radetzky die in 1849 het Oostenrijks leger te Custoza naar de overwinning leidde. Deze jubel wordt iedere zondag uitgevoerd onder het balkon van districtshoofd baron Franz von Trotta von Sipolje. Een ode aan de monarchie! Maar dat is misleidend.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (49)”
‘The ground beneath her feet’ (1999) van Salman Rushdie (‘De grond onder haar voeten’, Contact, Antwerpen, 1999) is met zijn meer dan 600 pagina’s niet alleen een lijvige roman maar een bijzonder complex boek. De inhoud, de plot laat zich nauwelijks navertellen tenzij in de heel grote, rudimentaire lijnen.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (48)”
Van de Jiddische auteur Abraham Yehoshua besprak ik hier reeds ‘Molcho’. Daar introduceerde ik hem ook als auteur, en duidde zijn betekenis in de moderne Jiddische literatuur. Nu ligt zijn magistrale epos ‘Reis naar het einde van het millennium’ (1997) (Uitg. Wereldbibliotheek, Amsterdam, 1999) voor mij. Het millennium zijnde het jaar 1000 volgens de christelijke telling, meteen het oudejaar 4759 conform de Jiddische. Voor de christenen een tijdperk van angst. Zal de Messias neerdalen? Is dit de dag van het Laatste Oordeel? Welke rampen zullen nog over hen komen in de aanloop naar de overgang? In die sfeer wantrouwen ze alles en iedereen dat vreemd is, vooral andere godsdiensten. Uitgerekend dan stuurt Yehoshua een bont gezelschap op reis doorheen dat bevende Europa. Wat hem meteen de kans biedt een blik te werpen op Joodse tradities en gebruiken, en op het leven in het Westen.
Lees verder “25 jaar geleden: “Reis naar het einde van het millenium” van Abraham Yehoshua”
Garcia Marquez debuteerde met een reeks verhalen. Reeds in 1947 verscheen een eerste verzameling. Opvallend is dat deze teksten zeer sterk variëren in stijl. Wat blijkt uit de collectie van negen die vertaald werd uitgegeven onder de titel ‘De uitvaart van Mama Grande’ (Meulenhoff, 1976), naar het origineel van 1967, aangevuld met een extraatje waarmee de bundel opent ‘Isabel en de regen in Macondo’.
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (47)”
De Gentse auteur Jean Ray is vooral bekend dankzij zijn twee romans ‘Malpertuis’ (1943) en ‘Les derniers contes de Canterbury’ (1944). Maar hij was ook de meesterverteller van verhalen. Niet alleen onder het pseudoniem John Flanders (voor de Vlaamse Filmkes) en onder talloze andere namen, maar ook als Jean Ray. Voor een biografie verwijs ik naar een apart artikel op deze blog. Hier wil ik het even hebben over de kortverhalen die hem op de kaart van de fantastische literatuur hebben gezet.
Lees verder “Tachtig jaar geleden: “Le grand nocturne” van Jean Ray”
Al schrijvend komen de herinneringen, zo is deze roman geen chronologisch verslag. Je moet bovendien voortdurend twijfelen aan de betrouwbaarheid van de getuigen en van hun geheugen; en jouw eigen geheugen. “Achter de ondoordringbare ruis verdwijnen de contouren van iemands leven. Hoe zou je waarheid en schijn van elkaar kunnen onderscheiden, als je bedenkt hoeveel tegenstrijdige sporen mensen achterlaten? En zouden we meer weten van onszelf, bedacht ik, afgaande op mijn eigen leugens, mijn falende geheugen en mijn onwillekeurige omissies?”
Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (46)”
