Zeventig jaar geleden: paus Pius XII excommuniceert katholieke communisten

Zeventig jaar geleden: paus Pius XII excommuniceert katholieke communisten

N.a.v. de veroordeling tot levenslang van de Hongaarse kardinaal József Mindszenty (1892-1975) reageerde paus Pius XII zeventig jaar geleden door alle katholieken die zichzelf communist noemden te excommuniceren. Dit is een stellingname die hem nu nog altijd kwalijk wordt genomen, aangezien hij zich nooit in die zin heeft uitgesproken tegenover aanhangers van het fascisme. Die konden ongestoord naar de kerk blijven gaan en de sacramenten ontvangen.

Als atheïst is het voor mij geen punt, maar dat lag destijds helemaal anders bij b.v. Italiaanse communisten die vaak nog gelovig waren. Denk maar aan de Don Camillo-films (foto), waarin de communistische burgemeester Peppone vaak listen moet verzinnen om zijn gelovige kameraden ter wille te zijn (bij een doopsel, communie of huwelijk b.v.). Soms zelfs leden van zijn eigen familie!

Een correspondent van “Ons Klein Brabant” had destijds het lumineuze idee om n.a.v. de dood van paus Paulus VI ex-renner Martin Van den Bossche (ploegmaat van Eddy Merckx) te polsen naar de communistische aanwezigheid in Italië.
Martin Van den Bossche: “Ja, een Italiaanse communist is totaal iets anders als een Russische communist of een communist hier. De mensen zijn er in het diepste van hun hart gelovig. Dat is altijd zo geweest en dat zal niet veranderen. Dat die mensen voor de communistische partij stemmen is een andere zaak. Je moet weten dat de communistische partij op een eigenaardige wijze gegroeid is in Italië. De aristocratie betaalde er vroeger geen belastingen. Daartegen kwam verzet en de opposanten besloten zich aaneen te sluiten in een partij frontaal gericht tegen de rijken. Dat werd de communistische partij, die natuurlijk gretige aanhangers vond bij de arme mensen.”

10 felice gimondi

Het beste voorbeeld van het harmonieuze samengaan van geloof en communisme is allicht Felice Gimondi, de winnaar van de Tour 1965 en wereldkampioen in 1973. Een zeer gelovig man, die echter wel geregeld bijdragen leverde voor Unita, de krant van de Italiaanse communisten.

Onnodig eraan te herinneren dat deze excommunicatie ook voor de nodige problemen zou zorgen toen in de jaren zeventig en tachtig vooral in Latijns-Amerika de beweging van “Christenen voor het Socialisme” opgang zou maken.

Veertig jaar geleden: de Culturele Revolutie is definitief begraven

Veertig jaar geleden: de Culturele Revolutie is definitief begraven

De Culturele Revolutie in China mag dan vreselijke persoonlijke en culturele drama’s hebben voortgebracht, al bij al heeft ze gelukkig toch niet al te lang geduurd. Begonnen in 1966 had Mao zijn vergissing reeds toegegeven in 1976. En nu, twee jaar later, werden o.m. Aristoteles, William Shakespeare en Charles Dickens van de lijst van verboden literatuur gehaald.
Lees verder “Veertig jaar geleden: de Culturele Revolutie is definitief begraven”

Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn

Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat op het Filmfestival van Berlijn de film “Goodbye Lenin” van Wolfgang Becker in première ging. Zelden heb ik een film gezien waarmee ik mij zo geamuseerd heb, maar ook ontroerd ben geweest. Een film van Oost-Duitse makelij zou ik bijna zeggen want de toestanden in de voormalige DDR worden haarscherp en met veel zin voor relativiteit en humor in de verf gezet. Destijds gaf Linda Crivits mij de toelating om haar recensie voor het tijdschrift “Film” over te nemen.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: première van “Goodbye Lenin” op het Filmfestival van Berlijn”

Ludo Loose (1944-2003)

Ludo Loose (1944-2003)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat Ludo Loose, de vroegere voorzitter van de Vlaamse vleugel van de Communistische Partij is overleden. Ik heb hem ooit wel eens geïnterviewd, maar dat was over de stadspolitiek van zijn geboorte- en woonplaats Antwerpen, lang vóór Bart De Wever en dus niet interessant. Bovendien was het niet echt een interview, want dit was eigenlijk materie voor Miel Dullaert. Die was op het moment dat Ludo zijn interview kwam “aanbieden” echter op pad en daarom moest ondergetekende het karwei klaren, maar veel meer dan de knop induwen van de cassetterecorder en nadien de hele uiteenzetting uitschrijven heb ik niet gedaan. Vandaar dat ik heel uitzonderlijk dit “interview” zelfs niet heb ingescand voor mijn blog. Maar mijn collega Jan Mestdagh heeft bij een andere gelegenheid (namelijk de herdenking van twintig jaar mei ’68) wél een interessant interview gehad met Ludo en dat kan je hieronder vinden.
Lees verder “Ludo Loose (1944-2003)”