45 jaar geleden: naar “Oh! Calcutta!”

45 jaar geleden: naar “Oh! Calcutta!”

Mijn eerste bezoek aan Londen was in 1971. Daarover vertel ik hier. Dat was op mijn eentje en was een onverwacht verlengstuk van mijn vakantie in Hastings. Twee jaar later ben ik met Sonia eveneens naar Hastings en Londen gegaan. Over Hastings valt nog wel ’t een en ’t ander te vertellen (zie aldaar), maar van Londen herinner ik me alleen dat we naar het fameuze spektakel “Oh! Calcutta!” (zie hierboven) gingen kijken, maar dat we er bij de pauze reeds de brui aan gaven. Het enige wat ik me nog herinner is een naakt meisje dat “To his mistress going to bed” van John Donne voordroeg. Nu hadden wij dit gedicht uitvoerig besproken in de Germaanse en het zou best leuk geweest zijn, mocht ze dit in de les zo hebben komen voordragen, maar om daarvoor speciaal een ticket te kopen is toch een beetje veel gevraagd…
Lees verder “45 jaar geleden: naar “Oh! Calcutta!””

Vijftien jaar geleden: Wimbledon

Vijftien jaar geleden: Wimbledon

Aangezien mijn moeder zo’n tennisfan is, dring ik er bij Tony op aan om, vooraleer te vertrekken op woensdag 18 juni, toch eens naar de terreinen van Wimbledon af te zakken. Dit is de enige tegenvaller. Er is haast niks te zien en zelfs het nemen van een onnozele foto bij het hek bezorgt me problemen. Dat is namelijk verboden. Dan maar een foto via Wikipedia van Ozziebackpacker.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: Wimbledon”

Vijftien jaar geleden: The London Eye

Vijftien jaar geleden: The London Eye

Natuurlijk willen we eens een tochtje maken in “The London Eye” (foto Khamtran), ook al heeft Gaby hoogtevrees en ikzelf claustrofobie. Toch zal het nogal meevallen omdat we opzettelijk een kalmere dag (maandag 16 juni) hebben uitgekozen, zodat we ruimte zat hebben in onze “gondel”. Ook het vele glas (voor het uitzicht uiteraard, want daar is het ‘m precies om te doen) doet wonderen. En vooral: gelukkig zullen we pas enkele uren voor ons vertrek, dus nà ons eigen tochtje, kunnen vaststellen dat dit reuzerad inderdààd kan komen vast te zitten. (Ik moet toegeven dat er geen paniek uitbrak bij de inzittenden, ook al werden ze er slechts met mondjesmaat – gondel per gondel – uit gelaten.)
Lees verder “Vijftien jaar geleden: The London Eye”