45 jaar geleden: eerste Bakelandt-strip

45 jaar geleden: eerste Bakelandt-strip

45 jaar geleden verscheen de eerste aflevering van de Vlaamse stripreeks “Bakelandt”. De reeks was eigenlijk een idee van scenarist Daniël Jansens, maar Hec Leemans zorgde voor de tekeningen. De eerste publicatie verscheen op 20 oktober 1975 in de kranten Het Laatste Nieuws en De Nieuwe Gazet. De strip werd oorspronkelijk ook uitgegeven door Uitgeverij Hoste. Toen Jansens in 1980 overleed, nam Hec Leemans ook de scenario’s voor zijn rekening. De eerste 29 albums verschenen in zwart wit. Herdrukken en latere albums waren wel in kleur. Dat was dan wel bij de Standaard Uitgeverij.

Lees verder “45 jaar geleden: eerste Bakelandt-strip”

Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “F.C.De Kampioenen”

Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “F.C.De Kampioenen”

Willy Van Poucke had al een aantal hoorspelen op z’n naam staan en toen hij de eerste twee afleveringen van “F.C.De Kampioenen” (“De nieuwe truitjes” en “Koopjes”) schreef. Hij mag dus zeker de “geestelijke vader” van deze succesreeks worden genoemd.

Lees verder “Dertig jaar geleden: eerste aflevering van “F.C.De Kampioenen””

Veertig jaar geleden: De Kreuners op de weide achter de Marron op de Oostberg

Veertig jaar geleden: De Kreuners op de weide achter de Marron op de Oostberg

Veertig jaar geleden traden De Kreuners op de weide achter de Marron op de Oostberg in Temse. Alhoewel het concert mede werd georganiseerd door het plaatselijke Masereelfonds, dat de avond daarvóór nog een “Nacht van de Poëzie” had georganiseerd met o.a. Stefaan Van den Brempt, Johan de Belie, Oswald Joossens en Roland van Campenhout, heb ik het optreden helaas niet gezien, omdat er op die “Nacht” een conflict was ontstaan o.m. omwille van de geringe opkomst als ik me goed herinner.

Lees verder “Veertig jaar geleden: De Kreuners op de weide achter de Marron op de Oostberg”

35 jaar geleden: Live Aid

35 jaar geleden: Live Aid

Meer dan honderdzestigduizend toeschouwers en vermoedelijk twee miljard televisiekijkers. Het is duidelijk dat we het niet hebben over een voorstelling in een of ander Cultureel Centrum in « de Vlaanders ». Live Aid dus en een succes zonder voorgaande. Op één dag werd zo’n drie miljard Belgische frank ingezameld voor hongerend Afrika. Sommigen zien initiatiefnemer Bob Geldof (zanger van The Boomtown Rats) dan ook reeds als Nobelprijswinnaar voor de vrede en, ja, als ooit een Kissinger en een Begin met deze prijs konden gaan lopen, dan mag dat voor ons best.
Lees verder “35 jaar geleden: Live Aid”

Hugo Morrens

Hugo Morrens

Zoals men op deze blog al herhaaldelijk heeft kunnen vaststellen, was (ben) ik nogal bevriend met een aantal mensen op de persdienst van de toenmalige BRT (Fons Mariën, Peter Cnop, Willy Van Poucke, Ronny Pieters, il y en a d’autres). Dat was uiteraard geen toeval. Enerzijds kwam dit voor uit beroepsomstandigheden (ik was in die tijd als linkerhand van Lode De Pooter ook geregeld actief op televisiegebied), anderzijds moet men weten dat we het hier hebben over de tijd dat de BRT nog een echte monopolitische staatsomroep was. Dat was m.a.w. de tijd dat, als we in de buurt waren (voor een persconferentie in The Swan b.v.) en “dus” reeds flink aangeschoten, Lode placht te zeggen: “Komaan, mannen, laten we er nog één gaan drinken bij de Morrens!”
En “de Morrens” dat was dus Hugo Morrens, hoofd van bovengenoemde persdienst. En hij ontving ons nog met de glimlach ook! Ook al hebben communisten de neiging wat uit de hoogte te doen tegenover socialisten – zo van: ’t zijn toch geen échte – en was de conversatie dan ook af en toe ronduit genant.

Lees verder “Hugo Morrens”

Fons Mariën wordt 65…

Fons Mariën wordt 65…

Mijn “Germaanse” vrienden zijn nogal actief op de boekenmarkt de laatste tijd. Er zijn de dichtbundels van Staf de Wilde en Jean-Marie Maes (Jan M.Meier), maar Fons Mariën, die morgen jarig is, heeft zowaar kort na elkaar twee nieuwe boeken uitgebracht. Na de essaybundel ‘De slaap van de rede brengt monsters voort’ is er nu ook de korte roman of lange novelle ‘April’, die eveneens werd uitgegeven door Aspekt (Nederland). Bovendien schreef hij al zo’n 200 bijdragen op de sites van “Lezers Tippen Lezers” of “Goodreads” en sinds maart van vorig jaar verschijnen deze nu ook op mijn blog onder de titel “De leestips van Nonkel Fons”.

Lees verder “Fons Mariën wordt 65…”

Kate McGarrigle (1946-2010)

Kate McGarrigle (1946-2010)

Morgen zal het al tien jaar geleden zijn dat Kate McGarrigle (links) is overleden. Samen met haar zus Anna had ze in 1975 een wereldhit met “Complainte pour Sainte Catherine”. Zij speelde accordeon en verborg op die manier dat ze zwanger was van Rufus Wainwright. Later zou ook nog Martha geboren worden. Haar relatie met de vader Loudun Wainwright III liep slechter af zoals Leo Blokhuis t.g.v. de top 2000 heeft verteld. Dirk Musschoot wijst erop dat Emmylou Harris aan haar overleden vriendin een liedje heeft opgedragen (“Darlin’ Kate”) en Peter Cnop voegt eraan toe dat Emmylou vaak voor het pensioen van de zussen heeft gezorgd door hun nummers te zingen, opdrachten te geven, ze uit te nodigen op sessies enz.

Mark Knopfler wordt zeventig…

Mark Knopfler wordt zeventig…

Gitarist Mark Knopfler (foto YouTube), vooral bekend als stichtend leider van de groep Dire Straits, viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik ben ondertussen een grote fan, al was dat dan niet helemaal het geval bij het uitkomen van de eerste elpee van Dire Straits in 1978, zoals mag blijken uit onderstaande recensie uit De Rode Vaan. En toch moet ik van die recensie geen woord terugnemen, vind ik. Knopfler en zijn band zijn dan ook gegroeid met de jaren (“Brothers in arms” uit 1985 vind ik een mijlpaal) en echt “vettig” hebben ze zelfs nooit geklonken. Maar dat vind ik als uitgerangeerde ouwe zak nu ook niet meer echt een “must”. Het “vettigst” klinkt nog “Private dancer”, maar dat zal wel meer met Tina Turner dan met Knopfler zelf te maken hebben…

Lees verder “Mark Knopfler wordt zeventig…”

Marc Didden wordt zeventig…

Marc Didden wordt zeventig…

Filmregisseur Marc Didden viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik heb echter nooit een film van hem gerecenseerd. Dan maar teruggegrepen naar een verzamelbundel met popinterviews die hij destijds voor Humo heeft afgenomen…

Hoe zou ’t toch komen dat popjournalisten als voornaamste betrachting hebben om zo vlug mogelijk van die drie eerste letters van hun beroep af te zijn ? Zo werpt Jacky Huys zich vol enthousiasme op partijen i.p.v. op elpee-recensies en zwoegt Peter Cnop zich net als de andere groten der aarde (*) door een stapel strips heen. Omdat ze het als een té beperkt wereldje ervaren ? (Antwoord : ja).
Maar hoe komt het dan dat dit afscheid met zoveel pijn en smart gepaard gaat ? Dat het steeds weer wordt uitgesteld of dat men er naar teruggrijpt ? Dat noemt men dan een haat/liefdeverhouding, zeker ?
Die ambigue houding vind je ook vaak terug bij (verstandige) popartiesten. Niet zozeer ten opzichte van de muziek zelf, maar eerder voor alles wat bij het vak hoort : het publiek, de studio, het optreden, de promotie, de media… En het best wordt dit geuit in een goed interview, waarbij artiest én journalist bereid zijn tot de kern van de zaak door te dringen, waarbij zij m.a.w. respect opbrengen voor elkaars vak.
In de glitterwereld van het popgebeuren liggen goede interviews dan ook niet voor het grijpen. Vaak (meestal?) is de doorsnee popjournalist een verlengstuk van de promotiedienst van een platenfirma en de onafhankelijkheid van het blad waarvoor hij werkt t.o.v. de publiciteit die deze firma’s leveren is dikwijls nog verder te zoeken.
Als een voorbeeld van een goede poging tot integriteit en een uitmuntende vorm van journalistiek mogen onze confraters van Humo gelden. Onder de bekwame leiding van master blaster Guy Mortier himself heeft zich daar in de loop der tijden (!) een deskundig team verzameld, waarvan Marc Didden zeker niet als de geringste kan worden geciteerd.
Na herhaalde pogingen is M.D. er eindelijk in geslaagd de knoop door te hakken (eerder : de navelstreng) en gaat hij zich gedurende alvast één jaar toeleggen op een andere liefde, de film. Niet toevallig wellicht verschijnt als een soort van eresaluut een grafisch zeer verzorgd uitgegeven Humo-special (jammer dat er nogal wat fouten in voorkomen) met een bundeling van Diddens beste interviews. Natuurlijk allemaal reeds eerder in Humo verschenen, zodat er geen wereldschokkende zaken in staan, maar tezamen bieden ze wel een bevredigend overzicht van wat er de laatste vijf jaar in het popwereldje te koop was.
Een veertigtal gesprekken werden weerhouden en over smaken en kleuren nietwaar, maar zelf hebben we het meeste plezier beleefd aan het herlezen van die met Little Richard, John Lydon (ex-Sex Piscols), Marianne Faithfull, Abba en (natuurlijk) Bruce Springsteen.
Wel jammer dat geen enkel interview met Lokale Vedetten de selectie heeft doorstaan. Tenzij (einde ontbreekt)

Lees verder “Marc Didden wordt zeventig…”