Het is al 35 jaar geleden dat Jo Clauwaert De Rode Vaan heeft verlaten. Dat was dus een maand vóór mij en twee maanden vóór Jan Mestdagh. Wij waren de drie laatste overlevenden na het conflict tussen de partijleiding en de redactie.
Lees verder “35 jaar geleden: Jo Clauwaert verlaat De Rode Vaan”
Ik had geen passende illustratie om dit artikel te illustreren, dus grijp ik maar even terug naar de foto van de redactie van De Rode Vaan bij de verhuis naar de Lemonnierlaan in 1981. Het is bedoeld als een soort van uitwuiven, want van de erop afgebeelde redacteurs (v.l.n.r. René en Piet Lampaert, Lode De Pooter, Miel Dullaert, ikzelf en Jan Vermeersch) blijven eind 1988 enkel nog Miel Dullaert en ikzelf over. En in het geval van mezelf: dat zal enkel nog duren tot eind februari 1989. Vanaf dan blijft Miel Dullaert nog als enige over. Hij staat dan wel aan het hoofd van een vernieuwde redactie, die zichzelf in De Rode Vaan nr.52 van 1988 (waaruit dit overzicht komt) wel als volgt aankondigde:
Lees verder “35 jaar geleden hadden wij oog en oor voor…”
Une grille de mots croisés, tels que nous les connaissons de nos jours, est publiée aujourd’hui il y a cent ans dans le quotidien “New York World”. Son concepteur, Arthur Wynne de Liverpool, s’est inspiré de ses souvenirs d’enfance à l’époque victorienne, alors qu’il s’adonnait à un jeu appelé “Magic Square”. Le succès est tel qu’au début des années 20 tous les grands journaux américains auront adopté la formule. Tot zover mijn vriend Alcide. Op Wikipedia leer ik nog wel bij dat Wynne zijn uitvinding oorspronkelijk niet “crossword” maar “wordcross” noemde…
Lees verder “De kruiswoordpuzzel wordt 110 jaar!”
Op vrijdag 16 december 1988 had het slotdiner van onze reis naar de Sovjetunie plaats. Hierover valt er wel van alles te vertellen, maar ik vrees dat dit in de privésfeer thuishoort.
Lees verder “35 jaar geleden: slotdiner in Moscou”
Toen ik na vele jaren Jo Clauwaert, de fotograaf van De Rode Vaan, nog eens tegen het lijf liep op de Gentse Vrijdagsmarkt, kwam het gesprek al gauw op onze overleden collega Lode De Pooter terecht. “Ik mis hem nog elke dag,” sprak Jo toen. Dat ontroerde me ten zeerste. En nu kan ik hetzelfde zeggen van Johan de Belie, de trouwste medewerker aan mijn blog. Zeker na het lezen van “Tarabas”, de roman van Joseph Roth uit 1934.
Lees verder ““Tarabas” van Joseph Roth”
Op dinsdag 13 december 1988 brachten we een bezoek aan de Aurora, waar Lode De Pooter door Wilfried Bertels werd geïnterviewd over wat de revolutie voor hem betekende, aangezien vanop dit schip het eerste schot voor de boeg werd gegeven.
Lees verder “35 jaar geleden: bezoek aan de Aurora”
Het is al 35 jaar geleden dat een aantal leden van de Vlaamse televisiepers met hun Nederlandse confraters van de omroepzuilen een bezoek brachten aan de Sovjetunie.
Lees verder “35 jaar geleden: bezoek aan de Sovjetunie”
Die eerste avond werd meteen ook al “Panorama” uitgezonden, dat daarmee zonder enige concurrentie het langst lopende programma is op de Vlaamse televisie (bovenstaande pancarte is wel uit 1979, een oudere heb ik helaas niet kunnen vinden). Voor De Rode Vaan was “Panorama” het televisieprogramma dat het meeste aandacht kreeg. De recensies werden meestal geschreven door Lode De Pooter en zelfs tijdens zijn vakantie nam dan hoofdredacteur Piet Lampaert het van hem over, terwijl ik wel de andere programma’s mocht bespreken.
Lees verder “Zeventig jaar geleden: eerste uitzending van “Panorama””
Het is vandaag ook alweer vijftien jaar geleden dat Juul Anthonissen is overleden. In de jaren tachtig ben ik hem een aantal keren tegengekomen, vooral als ik in gezelschap was van Rode Vaan-collega Lode De Pooter, met wie hij bevriend was. Wellicht had dit nog te maken met het feit dat Juul ooit nog wielrenner is geweest.
Lees verder “Juul Anthonissen (1931-2008)”
35 jaar geleden werd de vernieuwde Rode Vaan voorgesteld. Dat gebeurde in de Brusselse Ancienne Belgique (op de achtergrond van bovenstaande foto kan men Jari Demeulemeester herkennen) en ging ironisch genoeg (of moet ik zeggen: cynisch genoeg?) gepaard met een huldiging van Lode De Pooter, toch wel één van de grote symbolen van “de oude Rode Vaan”. Ik had de twijfelachtige eer de huldigingsrede te mogen uitspreken (maar voor Lode deed ik dat wel met veel plezier), achter mij zie je nog net een stukje van mijn collega Jan Mestdagh (en van Maggy, de vrouw van Lode) en de foto werd genomen door Jo Clauwaert. En dat was al wat er nog restte van “de oude Rode Vaan” en binnen het half jaar zouden ook die laatste restanten opgeruimd worden. Met dien verstande dat wij, net zoals degenen die ons waren voorgegaan, wel uit vrije wil weg gingen, we werden niet ontslagen – al is “uit vrije wil” toch ook niet de juiste uitdrukking… Na het verschijnen van het proefnummer publiceerde de nieuwe redactie, geleid door Miel Dullaert en Filip Delmotte, enkele reacties, die natuurlijk niet lukraak waren gekozen…
Lees verder “35 jaar geleden werd de vernieuwde Rode Vaan voorgesteld”
dagelijks iets degelijks 