Fred De Bruyne (1930-1994)

Fred De Bruyne (1930-1994)

Het is al 25 jaar geleden dat Fredje De Bruyne is overleden. Ik heb hem eenmaal geïnterviewd, dat was bij het begin van 1981. Het interview vond plaats dankzij de tussenkomst van José De Cauwer die dat jaar debuteerde als assistent-sportdirecteur bij Fred, die zelf toen zijn derde jaar inging als sportdirecteur, deze keer bij Daf Trucks. Het interview had trouwens plaats in de Antwerpse vestiging van de sponsor en bovenstaande foto werd genomen door een medewerker van de firma. (*)
Lees verder “Fred De Bruyne (1930-1994)”

Hennie Kuiper wordt zeventig…

Hennie Kuiper wordt zeventig…

Vandaag wordt Hennie Kuiper zeventig jaar.

Aangezien hij de boezemvriend was van Temsenaar José De Cauwer heb ik hem destijds ook als “idool” geadopteerd. Het woord “idool” is overdreven, ik was toen al journalist en dan word je geacht geen “idolen” meer te hebben. Mijn houding tegenover Hennie Kuiper verschilt dan ook hemel en aarde van mijn enige echte wieleridool uit mijn jeugd, namelijk Rik Van Looy.
Aan de meeste belangrijke overwinningen van Hennie besteed ik aparte artikels, maar hier wil ik toch even zijn verrassend korte (toch wat doorlopende tekst betreft) Wikipedia-pagina overnemen.
Hendrikus Andreas Kuiper werd in 1972 olympisch kampioen op de weg en in 1975 wereldkampioen op de weg. Hij won in de Tour de France twee keer (1977 en 1978) de etappe naar Alpe d’Huez en werd twee keer tweede in het eindklassement, doch droeg hij nooit de gele leiderstrui. Kuiper richtte zich aanvankelijk op de grote rondes, maar ontpopte zich in de tweede helft van zijn carrière tot winnaar van grote klassiekers. Hij is nog steeds de enige Nederlander die de vier klassiekers Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije won. In november 2017 kwam zijn boek “Hennie Kuiper Kampioen Wilskracht” uit over zijn carrière. Samengesteld door Joop Holthausen, Jacob Bergsma, Kuiper zelf en zoon Bjorn Kuiper met een “woord vooraf” van Eddy Merckx.

Lees verder “Hennie Kuiper wordt zeventig…”

José De Cauwer over de eerder saaie Tour ’77

José De Cauwer over de eerder saaie Tour ’77

Morgen zal het veertig jaar geleden zijn dat Bernard Thevenet de Tour won “die Kuiper verloor”. Zoals gezegd was de redactie van De Rode Vaan zo tevreden over de voorbeschouwingen die José De Cauwer bij de Tour van 1977 had gegeven, dat ze me vroegen om er met hem ook nog eens over na te kaarten…
Lees verder “José De Cauwer over de eerder saaie Tour ’77”

Peter Post (1933-2011)

Peter Post (1933-2011)

Het is al vijf jaar geleden dat de Nederlandse wielrenner en ploegleider Peter Post is overleden. Mijn oudste herinneringen aan hem gaan zowaar terug naar de tijd toen hij nog als jonge snaak aan de zijde van ouwe rakker Gerrit Schulte zesdagen betwistte. Maar het beste kende ik hem (alleen vanop afstand weliswaar) uiteraard toen hij mijn groot idool Rik Van Looy terzijde stond in datzelfde zesdaagsecircuit. Even kwam het tot een breuk (Post koos de kant van Guillaume Driessens toen die met zijn poulain in onmin kwam te liggen en won meteen ook de snelste Parijs-Roubaix aller tijden) maar gelukkig verzoenden ze zich in 1966 en vormden in hun nadagen opnieuw een koppel (zie foto).
Toen ik journalist werd, waren beiden reeds renner àf, maar Peter Post maakte een tweede carrière als ploegleider van het legendarische Raleigh-team. In die hoedanigheid heb ik ooit wel eens telefonisch contact gehad met hem, precies om een afspraak te maken voor een interview (Post zat toen op de boerderij van de ouders van Henk Lubberding, herinner ik mij nog alsof het gisteren was), maar dat interview is uiteindelijk nooit doorgegaan. Maar van één van zijn renners, namelijk José De Cauwer, heb ik verscheidene interviews afgenomen en uiteraard kwam hij daarbij ook vaak ter sprake.

Wielerseizoen 1990: het jaar van de Italianen

52 claudio chiappucci
Hét beeld van het wielrennen van 1990 was voor de Vlamingen natuurlijk de zegevierende Rudy Dhaenens, met een al even gelukkige Dirk De Wolf naast zich. Maar laten we eerlijk zijn: 1990 was het jaar van de Italianen. Met op de eerste plaats uiteraard Gianni Bugno, leider in het FICP-klassement, winnaar van de Wereldbeker, van Milaan-San Remo en van de Giro dltalia. Maar er was ook Moreno Argentin (Ronde van Vlaanderen), Marco Giovannetti (Ronde van Spanje), Franco Ballerina (Parijs-Brussel, Grote Prijs van Montreal) en niet te vergeten Claudio Chiappucci (foto), die Greg Lemond het vuur aan de schenen legde in de Ronde van Frankrijk. Forza Italia!
Lees verder “Wielerseizoen 1990: het jaar van de Italianen”

Jempi Monseré (1948-1971)

84 jempi monsere wordt wereldkampioenVandaag is het precies 45 jaar geleden dat Jempi Monseré in Leicester wereldkampioen werd bij de profs vóór de Deen Leif Mortensen en de Italiaan Felice Gimondi. Ik herinner me nog altijd hoe Mortensen op het podium tegen Monseré teken doet dat nu de rollen omgekeerd waren. Want inderdaad, een jaar eerder waren zij in Brno ook één en twee geworden bij de amateurs, maar dan wel in omgekeerde volgorde. Een ander onvergetelijk moment uit de wedstrijd is de bondscoach van België (wie was dat toen?) die naast Monseré komt rijden om deze tot “voorzichtigheid” aan te manen als hij reeds vroeg in de aanval trekt. Waarop Monseré de onvergetelijke woorden spreekt: “Denkt ge dat er soms maar één coureur is misschien?”, doelend uiteraard op Eddy Merckx, die de kopman was van de Belgische ploeg. Een half jaar later zou Jempi Monseré helaas omkomen tijdens een kermiskoers in Retie. Korte tijd nadien draaiden Robbe De Hert, Guido Henderickx en Jan Emiel Daele hierover de schandaaldocumentaire ‘Dood van een sandwichman’. In 1977 werd deze documentaire in Temse vertoond, gevolgd door een debat waaraan o.a. José De Cauwer en Franky De Gendt deelnamen. Ik schreef hierover volgend verslag in het lokale weekblad De Voorpost…
Lees verder “Jempi Monseré (1948-1971)”