Jan D’Haese (1922-2005)

Jan D’Haese (1922-2005)

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat kunstcriticus Jan D’Haese is overleden. Jan D’Haese schreef vooral voor ’t Pallieterke en toch werd ik met hem goed bevriend toen ik nog in onverdachte tijden goed en wel voor De Rode Vaan werkte. De aanleiding was een incident met het Gentse Theater Controverse waarover ik hieronder schrijf, maar dat zou ten hoogste goed zijn voor een “bedankje” en het zou niet kunnen uitgroeien tussen een vriendschap tussen vertegenwoordigers van twee extremen, ware het niet dat in de vorming van Jan D’Haese hiervoor reeds een voedingsbodem terug te vinden was.

Lees verder “Jan D’Haese (1922-2005)”

Negentig jaar geleden: eerste verfilming van “Maria Chapdelaine”

Negentig jaar geleden: eerste verfilming van “Maria Chapdelaine”

Vandaag is het negentig jaar geleden dat in Canada de eerste verfilming van “Maria Chapdelaine” (dus let op: Maria en niet Marie, zoals men zou verwachten) naar het boek van de Franse schrijver Louis Hémon in première is gegaan. Het was weliswaar een Franse film (van Jean Duvivier) met Madeleine Renaud en Jean Gabin in de hoofdrollen, maar “Maria Chapdelaine” behoort nu eenmaal tot het Canadese erfgoed, omdat het verhaal zich daar afspeelt. Hémon is trouwens in Canada overleden en wordt dan ook vaak als een Canadese auteur vermeld, maar – zoals mijn vriend Alcide opmerkt – “un peu abusivement puisqu’il a vécu moins de deux ans au Canada, d’octobre 1911 à juillet 1913.”

Lees verder “Negentig jaar geleden: eerste verfilming van “Maria Chapdelaine””

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (32)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (32)

Een klasfoto, zwart-wit, stevig karton, formaat prentkaart. Drie rijen knapen, enfin jongens, of zijn het jongeheren… afgeborsteld en duidelijk toch ietwat mooier in het pak dan hun doordeweekse outfit, hun kloffie vermoedelijk. De eerste rij zittend, daarna staand, de derde blijkt zich, verheven, op een uit de turnzaal aangesleepte bank in evenwicht te houden.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (32)”

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (31)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (31)

De tijd schrijdt met reuzenstappen. Zo ben je onverhoeds grootvader van enkele beginnende tieners, dat zet toch even tot nadenken aan, tot een terugblik, tot enige hilarische wanhoop… Waar beland ik dan? In de tijd dat mijn kinderen diezelfde leeftijd bereikten. Een periode waarop zich enige onrust van ons, ouders, meester maakte. Het waren voor hen zo niet de jaren van verstand dan toch de jaren des onderscheids. Ik bedoel, deze van het onderscheid tussen de geslachten. En meteen deze van de opkomende geslachtsrijpheid en dito drift. Lach niet, het was een heel ander tijdperk, een andere eeuw, de prehistorie. De seksgoeroe Goedele Liekens schitterde nog niet aan het firmament, tinder diende nog uitgevonden te worden, je kon zelfs nog geen filmpjes bekijken op iets als een tablet vermits een tablet nog niet in de winkelrekken lag. ‘De Lach’ en ‘Playboy’, ja die bestonden wel al, maar onze onschuldige bloeikens van kinderen hadden daarvan vast nooit gehoord… of wel? Voorlichting dus!

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (31)”

45 jaar geleden: concert door de Bluebirds Big Band

45 jaar geleden: concert door de Bluebirds Big Band

Bijna vijftig jaar geleden schreef Ronny De Schepper (27 jaar, Sint-Niklazenaar en medewerker aan verscheidene weekbladen en tijdschriften) een volledige tekst voor een rock-musical: « The Cat ». Samen met een mede-pengenoot Mark De Decker (als schrijver, voordrachtkunstenaar en regisseur geen onbekende bij het Sint-Niklase toneelpubliek) werd reeds een groot gedeelte van de regie uitgedacht. Op dat ogenblik (er is dan op verre na nog geen sprake van de Blue Birds Big Band) komen twee muzikanten op het voorplan als muziekschrijvers voor de musical: Jean-Pierre Goossens en Walter Vercruyssen.

Lees verder “45 jaar geleden: concert door de Bluebirds Big Band”

Veertig jaar geleden: “Het anagram van de wereld” van Herman Portocarero

Veertig jaar geleden: “Het anagram van de wereld” van Herman Portocarero

Een anagram is een prettig letterspelletje, waarbij je met de letters van een woord een ander (bestaand) woord vormt. Wanneer je dat met een naam doet, is het de bedoeling daaraan ook nog enige zin te geven — niet makkelijk ! Wie veel tijd heeft kan het misschien eens proberen met de naam Herman Portocarero. Hier hebben we het over het boek « Het anagram van de wereld » van die auteur met de welluidende naam. Portocarero is geboren op 6 januari 1952, en heeft Sint-Katelijne-Waver als woonplaats geruild voor Kingston, Jamaica.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Het anagram van de wereld” van Herman Portocarero”