Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (63)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (63)

Wat is de ecologische impact van de eland? Hij woelt met zijn hoeven de aarde om, en strooit via zijn uitwerpselen zaadjes in het rond – bevruchting van de aarde! Een boeiend onderwerp? Nee vrees ik. Wat kan dan wel interessant zijn, wat houdt de medemens bezig, wat intrigeert onze geesten en zet onze hersencellen in werking. Om dat te ontdekken kijk ik eens om me heen, snuffel her en der. Wat valt me op… Lijstjes, in toenemende mate. In alle formaten. Top 5, top 10, tot top 500. Of helemaal geen top, gewoon lijstjes at random, zonder rangschikking. Voorkeuren. Een opsomming. Je kan immers niet altijd appelen met een côte à l’os vergelijken. Meestal dient er gekroond en bekroond te worden, dat houdt de spanning er in. En voor de winnaar kan er een prijsje aan geknoopt worden. De essentie is het niet. Het gaat om het lijstje. En over wie het samenstelt.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (63)”

Vijftig jaar geleden: Pol de Montprijs voor “Umbilicalis”

Vijftig jaar geleden: Pol de Montprijs voor “Umbilicalis”

Vijftig jaar geleden kreeg Johan de Belie de Pol de Montprijs voor “Umbilicalis” (in de jury zat o.m. Rik Lanckrock). Dit stuk is bij mijn weten nog steeds niet gecreëerd (behalve dan die ene scène door Els en Daisy, twee van mijn leerlingen in het KTA van Sint-Niklaas). Misschien omdat de auteur geen gratuïte inlassingen heeft gebruikt om een voyeuristisch publiek te paaien? Ook al wordt er tweemaal of meer ‘in nachtpon’ over de scène gehuppeld (mijn leerlingen pikten hierop trouwens gretig in) en al eindigen teveel scènes met ‘een tedere kus’ of iets dergelijks.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: Pol de Montprijs voor “Umbilicalis””

Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”

Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje”


Het is vandaag veertig jaar geleden dat in het Gentse Nieuwpoorttheater de première plaatsvond van “Een slagerszoon met een brilletje”, een soloprogramma van Tom Lanoye, gebaseerd op zijn prozadebuut met dezelfde titel dat enkele weken eerder was uitgekomen. Dus hieronder vind je eerst een bespreking van het boek door Johan de Belie en pas daarna van de theatervoorstelling door mezelf.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Een slagerszoon met een brilletje””

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)

De winter moet toch zowat het meest geschikte seizoen zijn om je terug te trekken in je eigen eenzame plekje, knus, warm, afgesloten van de wereld. Het begint al in de herfst, wanneer de dagen donkeren, de avond vroeger start, het buiten al eens durft regenen, hagelen, bliksemen, stormen. Veilig in het nestje kruipen. Geïsoleerd. Ogen en oren dichtstoppen. Al moet ik het, uit eigen prilste ervaring puttend, enigszins weerleggen – of bijsturen. Uit mijn eerste levensjaren weet ik niet meer te putten maar toen we zo rond mijn vijfde levensjaar naar een eigen woning verhuisden (nu ja deze van mijn ouders) kwam ik terecht in een kamertje met roze muren. Eén muur voorzien van Sneeuwwitje en haar mannelijke fans, geschilderd naar het Disneymodel door mijn oudere kunstzinnige broer. Het ideale oord voor een schuilhoekje, weggedoken in mijn kinderbedje. 

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (62)”

Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo

Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo

Als ik het over de vader heb, dan moet ik het natuurlijk ook eens over de zoon hebben. Dus na Hubert Lampo, ziehier Jan Lampo (foto Arlette Stubbe), omdat ik uit het bij Hubert Lampo geciteerde artikel ook iets over de zoon zelf wil onthouden, namelijk deze passage: “Toen ik twaalf was, leerde ik mijzelf tikken en schreef een roman (nou ja) van vijftig bladzijden. In volzinnen van vijf regels, hoewel ik mijn vader toen nog niet gelezen had. Dat was dus geen verworven eigenschap.”

Lees verder “Veertig jaar geleden: herrie met Jan Lampo”

Mireille Cottenjé (1933-2006)

Mireille Cottenjé (1933-2006)

Twintig jaar geleden overleed schrijfster Mireille Cottenjé na euthanasie in Brugge. Rond kerst 1984 gingen Johan de Belie en ikzelf haar daar opzoeken in opdracht van Piet Lampaert, toenmalig hoofdredacteur van het weekblad De Rode Vaan. Enkele jaren eerder had die Frank Jacobs met dezelfde bedoeling op haar afgestuurd en het duurde toen een week voor Frank weer boven water kwam. Daarom werden we nu met twee op pad gestuurd. Om elkaar in de gaten te houden.

Lees verder “Mireille Cottenjé (1933-2006)”

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (61)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (61)

Het kan een triest gebeuren zijn. Soms een feestje. Vaak iets van beide, zo’n beetje tussenin, weifelend, of in twee delen zich splitsend. Het hangt van de omstandigheden af. En vooral van de hoofdrolspeler. Van het lijdend voorwerp. Over een meewerkend voorwerp kan men nog bezwaarlijk spreken in dit geval. Gezien de toestand waarin hij of zij zich bevindt. Die is behoorlijk roerloos. Veel beweging zit er niet meer in. Bovendien is betrokkene meestal op dit hoogtepunt reeds aan ons oog onttrokken. Werd hij ingekapseld zodat zijn of haar, weliswaar bleke maar toch mooi aangeklede verschijning, ons niet meer aan het schrikken kan brengen. Of erger: hij is inmiddels reeds herleid tot een minimaal volume, gereduceerd tot een verwaarloosbare hoeveelheid poeder die je met één forse ademstoot wegblaast met achterlating van enkele hardnekkige stukjes die hopen de eeuwigheid in te gaan, tegen beter weten in.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (61)”

Andrei Platonov (1899-1951)

Andrei Platonov (1899-1951)

Het is al 75 jaar geleden dat de Zuid-Russische auteur Andrei Platonov is gestorven. Hij bleef door allerhande tribulaties vrij onbekend voor het eigen publiek en bereikte ons pas laat via vertalingen. Zo wordt hij, ongetwijfeld toch een belangrijk schrijver, niet eens vermeld in die klassieker onder de Russische literatuurgeschiedenissen hier te lande, « Van nitsjevo tot chorosjo » van Johan Daisne. Het in 1987 in vertaling verschenen werkje « Dzjan » (= ziel, leventje) van 1935 mocht pas in 1964 gepubliceerd worden. Te laat voor Daisnes anthologie, die in 1948 het licht zag, en te laat voor de auteur die dit meesterwerkje niet in druk heeft gezien.

Lees verder “Andrei Platonov (1899-1951)”

65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul

65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul

V.S.Naipaul (°Trinidad 17.8.1932 – +London 11.8.2018), van Indische afkomst, schreef met ‘A house for Mr.Biswas’ (1961), zijn vierde roman in een rij van vijftien – evenveel als hij non-fictie (vooral reisverhalen) publiceerde – zijn wellicht meest prominente boek. En dat om meerdere redenen.

Lees verder “65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul”