“Thuis” is sentimenteel en ongeloofwaardig

68 luc vancampenhoutInteressant artikel in Het Nieuwsblad van vandaag: na achttien seizoenen stapt Luc Vancampenhout (65, foto), één van de oerscenaristen van de VRT-soap “Thuis”, op uit onvrede over hoe de personages en de verhaallijnen in de soap evolueren. “Al die sentimentaliteit, geforceerde romantische verhalen en moraliserende toon: ik had er mijn buik van vol,” vertelt hij tegen Glynis Procureur.
Lees verder ““Thuis” is sentimenteel en ongeloofwaardig”

Kindertheater dat niet kinderachtig is

Mijn vermoeden werd bevestigd dat vier nieuwe stukken door één en hetzelfde gezelschap dat dan op de koop toe ook nog voor de organisatie en de accommodatie van zo’n vijf andere theaters moet instaan, te hoog gemikt was. Wim De Wulf is daarvan het slachtoffer geworden. De première van zijn solostuk « Min dertig in de schaduw » diende naar een latere datum te worden verschoven. En misschien is men ook bij « Coco is dada » van Daan Hugaert iets te vlug van stapel gelopen.
Lees verder “Kindertheater dat niet kinderachtig is”

Jumping the shark

Waarom kijk ik naar zoveel quizzen op televisie? Omdat mijn vrouw daar wil naar kijken uiteraard. Maar goed, waarom kijk ik dan méé? Waarom blijf ik niet achter mijn computer zitten of verdiep mij in een goed boek? Omdat je er altijd wat kunt uit leren natuurlijk! En zo leerden we gisteren in “De Canvascrack” wat “jumping the shark” betekent. Het bleek te gaan om een aflevering van “Happy Days” waarin de scenaristen werkelijk een dieptepunt hadden bereikt. Het was namelijk een aflevering waarin The Fonz in zijn zwembroek over een haai sprong. Dit was (naar ’t schijnt, want ik heb de aflevering niet gezien, dacht ik) zo’n dieptepunt dat “jumping the shark” in het jargon een uitdrukking werd om te zeggen: nu zit het feuilleton helemaal op z’n gat. (Uiteraard werd het in die zin al gebruikt in de onevenaarbare “Simpsons“!) En verdomd, vlak daarna kregen we ervan al een illustratie. Het feuilleton waar ik anders zo dol op ben, “Desperate Housewives”, liet toen werkelijk de broek tot op de enkels zakken. Ik had er nochtans speciaal naar uitgekeken, gezien de cliffhanger van vorige week: wie was er allemaal omgekomen bij dat vliegincident? Maar om dat moment nog wat te rekken, hadden de schrijvers er niet beter op gevonden om met vier “what if”-verhalen op de proppen te komen. Bijna zaten we zelfs in “parallelle universums“!
Lees verder “Jumping the shark”

Je zou er de zenuwen van krijgen!

De conclusie die zich opdringt na het bekijken van het nieuwe stuk van Stekelbees, “De Zenuwshow”, is dat het té geslaagd is in zijn opzet. Inderdaad, dit is een stuk over stress en reken maar dat je tijdens de vertoning erg onder stress komt te staan. Zodanig zelfs dat we uitzonderlijk een optreden van Stekelbees moeten afraden voor kinderen jonger dan zes jaar. Voor andere kindertheaters was dit reeds de gewoonte, zodat je je op de duur gaat afvragen wie zich nog om onze peuters zal bekommeren…
Stress dus. Vieteske is een meisje van 13 dat op een dag stokoud wordt door toedoen van twee ontsnapte zenuwen. Dit tweetal raast inderdaad als een wervelstorm over het toneel iedereen de zenuwen op ’t lijf jagend, Vieteske en het publiek zonder onderscheid. Al geven de acteurs blijk van talent, al zitten er uitstekende vondsten in, toch heb ik de indruk dat de hand van een regisseur ontbreekt. Die had dan misschien ook gemerkt dat de muzikanten af en toe de dialogen overstemmen. Muziek die overigens, binnen de beperkingen, uitstekend was, het apotheosenurnmer is zelf uiterst geschikt om op single te worden gezet.
Die beperkingen zijn voor kindertheaters helaas nog steeds heel groot. De recrutering b v. Stekelbees zelf moet na Katrien De Vos nu ook Daan Hugaert missen, die directeur wordt van Theater Vertikaal. Nochtans is het werk van theaters als dat van Stekelbees erg belangrijk. Zoals iemand zei: Eva Bal, hoe goed haar producties ook mogen wezen, zij doet al die kleine steden en dorpen niet aan, de parochiezaaltjes of de pleintjes.
Vandaar dat wij nog altijd volop krediet geven aan dit theater ook al loopt het met de animatie die na de Zenuwshow volgt wel eens mis.

Een kindertheater waarbij de kinderen echt mogen spelen

De titel “een kindertheater waarbij de kinderen echt mogen spelen” zou normaal een domme titel moeten zijn. Jammer genoeg – zoals zo dikwijls in ons landje – is normaal hier “abnormaal”. In de meeste kindertheaters speelt men vóór de kinderen, die verondersteld worden braaf en stil op hun stoelen te blijven zitten. Om te bewijzen dat dit voor Stekelbees niet het geval is, heb ik hierbij een foto gevoegd, die goed aangeeft hoe het allemaal in zijn werk gaat.
Lees verder “Een kindertheater waarbij de kinderen echt mogen spelen”

“Het schilderij” van Viktor Slavkin

In april ’96 was er in Arca “Het schilderij” van de Rus Viktor Slavkin (°1935, aanwezig op de première). Het stuk confronteert een logé van een hotel (Daan Hugaert) met de schilder van het kunstwerk aan de muur (Pierre Callens), dat daar is gehangen door zijn vroegere minnares, de eigenares (?!) van het hotel. De onverschilligheid van de eerste (een ingenieur die een goed doorspoelende W.C. belangrijker vindt dan een schilderij) en het streven naar erkenning van de andere staat symbool voor de Breznjev-maatschappij waarin het stuk werd geschreven (1972 – vandaar mijn twijfels over die “eigenares”), maar levert slechts een typische gooi- en smijtregie op waar (volgens de collega’s, zelf ben ik niet gaan kijken) niemand beter van wordt, behalve dan misschien de regisseurs zelve, zijnde het duo Verschaeve-Van Laere.