Dertig jaar geleden: Peter Benoy komt aan het hoofd van het Reizend Volkstheater

ronny1Morgen zal het dertig jaar geleden zijn dat Peter Benoy (weer iemand die niet op het internet is terug te vinden) aan het hoofd kwam te staan van het Reizend Volkstheater, in opvolging van Frans Vercammen die precies twee jaar eerder de nieuwe directeur was geworden.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Peter Benoy komt aan het hoofd van het Reizend Volkstheater”

Tyler Farrar wordt dertig…

Tyler Farrar wordt dertig…

Vandaag viert de Amerikaanse wielrenner Tyler Farrar (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto Erik Westerlinck) zijn dertigste verjaardag. Gisteren werd hij nog derde in de eindsprint van de laatste rit in de Ronde van Italië. En zo is het al een heel seizoen: Farrar doet weer mee in de sprints, maar winnen is er (voorlopig?) nog niet bij. Ik weet ook niet of Tyler nog altijd in Gent woont, maar hij heeft zich alleszins al enkele jaren laten opmerken als een uitstekende ambassadeur voor onze stad…
Lees verder “Tyler Farrar wordt dertig…”

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Middagpauze. Tijd om pinten te pakken met « de collega’s », schuine moppen te vertellen, opmerkingen te maken over meisjes in het café en natuurlijk ook tijd om over politiek te discussiëren, dat spreekt voor zich. Maar naar theater gaan ? Ik denk er niet aan. Een paar keer heb ik me laten vangen aan « middagen van de poëzie », want, nou ja, een middagdutje is óók nooit weg, maar theater ?
Lees verder “Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater”

Theater Stekelbees

93 StekelbeesHerwig De Weerdt

Daan Hugaert

Wim De Wulf

Stef Ampe

De boel op stelten

De zenuwshow

Van kuiken tot kieken

Ik wil de grootste zijn

Plezant is verboden

De kleine vandalen

Feest bij Stekelbees

Ondersteboven

Geleid bezoek aan de luchtkastelen van B.

Uitverkocht (januari 1983)

Moeder, er zit een vriend in mijn soep! (december 1983)

Maandag is het dinsdag (december 1984)

Coco is dada (december 1985)

Wesp in oor (december 1985)

Carte postale (december 1985)

Min dertig in de schaduw (januari 1986)

Bewogen familieportret (december 1986)

Fata morgana (maart 1986)

The hunting of the snark (november 1987)

Baron von Münchhausen (januari 1988)

De tafelschuimer (maart 1988)

Maria Viers Lokaal (november 1988)

Oud Huis Stekelbees zoekt recensent (november 1990)

Hoopjes protoplasma die elkaar bespringen

« De mens, resultaat van overhaast ingenieurswerk op de zevende dag, baart zijn uitvinder zorgen. Eeuwen al staart hij zich staar op een van bloed druipend videoscherm. Zijn aards paradijs is geëvolueerd in een stinkend, walmend tranendal waar zielige hoopjes protoplasma elkaar bespringen, in elkaar binnen dringen, elkaar afslachten terwijl ze de raarste geluiden maken. »
Lees verder “Hoopjes protoplasma die elkaar bespringen”

“Thuis” is sentimenteel en ongeloofwaardig

68 luc vancampenhoutInteressant artikel in Het Nieuwsblad van vandaag: na achttien seizoenen stapt Luc Vancampenhout (65, foto), één van de oerscenaristen van de VRT-soap “Thuis”, op uit onvrede over hoe de personages en de verhaallijnen in de soap evolueren. “Al die sentimentaliteit, geforceerde romantische verhalen en moraliserende toon: ik had er mijn buik van vol,” vertelt hij tegen Glynis Procureur.
Lees verder ““Thuis” is sentimenteel en ongeloofwaardig”

Kindertheater dat niet kinderachtig is

Mijn vermoeden werd bevestigd dat vier nieuwe stukken door één en hetzelfde gezelschap dat dan op de koop toe ook nog voor de organisatie en de accommodatie van zo’n vijf andere theaters moet instaan, te hoog gemikt was. Wim De Wulf is daarvan het slachtoffer geworden. De première van zijn solostuk « Min dertig in de schaduw » diende naar een latere datum te worden verschoven. En misschien is men ook bij « Coco is dada » van Daan Hugaert iets te vlug van stapel gelopen.
Lees verder “Kindertheater dat niet kinderachtig is”

Jumping the shark

Waarom kijk ik naar zoveel quizzen op televisie? Omdat mijn vrouw daar wil naar kijken uiteraard. Maar goed, waarom kijk ik dan méé? Waarom blijf ik niet achter mijn computer zitten of verdiep mij in een goed boek? Omdat je er altijd wat kunt uit leren natuurlijk! En zo leerden we gisteren in “De Canvascrack” wat “jumping the shark” betekent. Het bleek te gaan om een aflevering van “Happy Days” waarin de scenaristen werkelijk een dieptepunt hadden bereikt. Het was namelijk een aflevering waarin The Fonz in zijn zwembroek over een haai sprong. Dit was (naar ’t schijnt, want ik heb de aflevering niet gezien, dacht ik) zo’n dieptepunt dat “jumping the shark” in het jargon een uitdrukking werd om te zeggen: nu zit het feuilleton helemaal op z’n gat. (Uiteraard werd het in die zin al gebruikt in de onevenaarbare “Simpsons“!) En verdomd, vlak daarna kregen we ervan al een illustratie. Het feuilleton waar ik anders zo dol op ben, “Desperate Housewives”, liet toen werkelijk de broek tot op de enkels zakken. Ik had er nochtans speciaal naar uitgekeken, gezien de cliffhanger van vorige week: wie was er allemaal omgekomen bij dat vliegincident? Maar om dat moment nog wat te rekken, hadden de schrijvers er niet beter op gevonden om met vier “what if”-verhalen op de proppen te komen. Bijna zaten we zelfs in “parallelle universums“!
Lees verder “Jumping the shark”

Je zou er de zenuwen van krijgen!

De conclusie die zich opdringt na het bekijken van het nieuwe stuk van Stekelbees, “De Zenuwshow”, is dat het té geslaagd is in zijn opzet. Inderdaad, dit is een stuk over stress en reken maar dat je tijdens de vertoning erg onder stress komt te staan. Zodanig zelfs dat we uitzonderlijk een optreden van Stekelbees moeten afraden voor kinderen jonger dan zes jaar. Voor andere kindertheaters was dit reeds de gewoonte, zodat je je op de duur gaat afvragen wie zich nog om onze peuters zal bekommeren…
Stress dus. Vieteske is een meisje van 13 dat op een dag stokoud wordt door toedoen van twee ontsnapte zenuwen. Dit tweetal raast inderdaad als een wervelstorm over het toneel iedereen de zenuwen op ’t lijf jagend, Vieteske en het publiek zonder onderscheid. Al geven de acteurs blijk van talent, al zitten er uitstekende vondsten in, toch heb ik de indruk dat de hand van een regisseur ontbreekt. Die had dan misschien ook gemerkt dat de muzikanten af en toe de dialogen overstemmen. Muziek die overigens, binnen de beperkingen, uitstekend was, het apotheosenurnmer is zelf uiterst geschikt om op single te worden gezet.
Die beperkingen zijn voor kindertheaters helaas nog steeds heel groot. De recrutering b v. Stekelbees zelf moet na Katrien De Vos nu ook Daan Hugaert missen, die directeur wordt van Theater Vertikaal. Nochtans is het werk van theaters als dat van Stekelbees erg belangrijk. Zoals iemand zei: Eva Bal, hoe goed haar producties ook mogen wezen, zij doet al die kleine steden en dorpen niet aan, de parochiezaaltjes of de pleintjes.
Vandaar dat wij nog altijd volop krediet geven aan dit theater ook al loopt het met de animatie die na de Zenuwshow volgt wel eens mis.