Veertig jaar geleden: « Schaduwtijd » van Jacques Servaes

Veertig jaar geleden: « Schaduwtijd » van Jacques Servaes

« Schaduwtijd » (11-6-1984) van Jacques Servaes werd vooraf aangekondigd als een « gedramatiseerde documentaire » over jongeren in de overgangsperiode tussen het beëindigen van de leerplicht en de eigenlijke volwassenheid (met z’n inwijdingsriten als daar zijn : legerdienst, huwelijk, vaste job). Een tijd die (vooral nu) wordt gekenmerkt door werkloosheid.

Lees verder “Veertig jaar geleden: « Schaduwtijd » van Jacques Servaes” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)

Beste papa Balzac,
“Je moet zelf wel een heel dichterlijke ziel zijn om een schrijver zo goed te hebben willen begrijpen. Wat je zegt over dat ‘reizen’ vind ik prachtig geformuleerd; als men me ooit eens verwijt dat ik in mijn boeken te veel zou reizen, zal ik antwoorden met jouw voortreffelijke verdediging. Ook wat je zegt over de verhouding poëzie – proza vind ik heel gevat; velen zien het anders maar jij hebt volgens mij gelijk.”

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (16)” →

Ray Charles (1930-2004)

Ray Charles (1930-2004)

Vandaag is het ook al twintig jaar geleden dat Ray Charles, één van de godfathers van de soulmuziek, is gestorven. Met “I got a woman” (1955), “What’d I say” (1959) en “Hit the road Jack” (1960) luidde hij de definitieve profanatie van de gospelmuziek in. We zouden kunnen zeggen dat de muziek van Ray Charles nog zuiver gospel is (cfr. het vrouwenkoortje The Raelettes), maar in plaats van de geestelijke liefde tot God te bezingen is het nu de zeer lichamelijke liefde tot een vrouw. Misschien heeft het te maken met het feit dat Charles de gospelvorm weliswaar meesterlijk beheerste, maar dat hij één van de weinigen was die niet in een kerkgemeenschap hebben gewerkt.

Lees verder “Ray Charles (1930-2004)” →

Vijf jaar geleden: “Isolde” van Johan de Belie

Vijf jaar geleden: “Isolde” van Johan de Belie

Een smalle streep zonlicht viel binnen in de opslagruimte toen Luc de poort open duwde. Langs de rechterzijde stonden decorstukken, zo te zien reeds sedert lang niet meer gebruikt. Hij liet de poort op een kier staan en stapte snel naar de tegenoverliggende deur. De gang was nog donker, Luc knipte het licht aan. Enkele seconden later was het helwit, de TL lampen waren genadeloos voor de gekalkte muur en de wit geverfde deuren van de loges. Op het eind van de gang ging Luc de gemeenschappelijke ruimte binnen, keuken, zitplaats, repetitielokaaltje, de plaats deed dienst voor alles. Hij gromde binnensmonds. Dat is het nadeel dat ik altijd zo stipt ben, ik ben steeds de pineut die koffie mag zetten. Maar de koffiezet had zijn werk nog maar half gedaan toen Bie en Paul reeds binnenkwamen.

Lees verder “Vijf jaar geleden: “Isolde” van Johan de Belie” →