Patrick Dewael is nu een van de grootste roepers tegen de N-VA, dus hij ligt bij mij zeker niet meer in de bovenste schuif (kwatongen die beweren dat het meer te maken heeft met het feit dat hij Greet Opdebeeck heeft “binnengedaan” dan met de N-VA, moet ik erop wijzen dat mijn testosteron al enkele jaren in coma ligt), maar ooit is dat anders geweest. Via Jari Demeulemeester heb ik in de periode dat de redactie van De Rode Vaan overhoop lag met de partijleiding zelfs nog een poging gedaan om op zijn kabinet te komen werken. In tegenstelling tot Koen Wauters (maar bij hem was het maar voor zijn burgerdienst) is me dat toen niet gelukt, maar ik vond Dewael toen één van de beste (of minst slechte) ministers van cultuur die we tot dan toe hadden gehad. Eigenlijk blijkt dit ook uit bijgevoegd artikel uit De Rode Vaan, waarin ik wel kritiek heb op de Raad van Advies voor Toneelkunst, maar waarin Dewael zelf toch een beetje buiten schot blijft. Wat voor De Rode Vaan toch niet vanzelfsprekend was…