Morgen zal het al 135 jaar geleden zijn dat de Nederlandse schrijver Eduard Douwes Dekker, misschien beter bekend als Multatuli, is overleden aan een astma-aanval in Ingelheim am Rhein. (Portret van de schrijver door César Mitkiewicz, 1864, via Wikipedia)
Lees verder “Eduard Douwes Dekker (1820-1887)”
Morgen zal het al 185 jaar geleden zijn dat de Duitse schrijver Georg Büchner is gestorven op amper 23-jarige leeftijd. Hij is vooral gekend met toneelstukken als “Woyzeck” en “Danton’s Tod”, die ook hier in Gent meermaals werden opgevoerd. Hieronder vindt u een bespreking van “Woyzeck” in Arca en hier kunt u klikken voor “Danton’s dood” in het NTG.
Lees verder “Georg Büchner (1813-1837)”
55 jaar geleden zaten The Beatles alweer in The Saville Theatre. Deze keer gingen ze kijken en luisteren naar Del Shannon (links) en Chuck Berry (rechts).
Lees verder “55 jaar geleden: The Beatles gaan naar Del Shannon en Chuck Berry”
Bach-suites voor cello solo. Men zou denken: dat is nu toch enkel voor de kenners. Vergeet het! Drie decennia geleden waren de twee concerten, die Pieter Wispelwey eraan besteedde, helemaal uitverkocht en de CD-opname door Rostropovitsj een paar jaar eerder was een echt media-event. En 25 jaar geleden mocht ik in Het Laatste Nieuws alweer een nieuwe versie van deze suites voorstellen, deze keer door Hidemi Suzuki.
Lees verder “25 jaar geleden: een snorrende Suzuki”
Wanneer Lear, koning van Brittannië, op hoge leeftijd besluit zijn machtige rijk te verdelen onder zijn drie dochters, betekent dat het begin van een donkere en angstaanjagende tijd. Belust op macht vleien Goneril en Regan, de twee oudste dochters, hun vader met listige tongen. Maar Cordelia, tot dan toe de lieveling van haar vader, weigert hieraan mee te doen en tracht haar gevoelens oprecht uit te drukken. Dit bevalt Lear echter niet. Hij wordt kwaad, onterft Cordelia, verdeelt zijn rijk en beslist afwisselend bij zijn beide dochters te verblijven. Pas wanneer Cordelia, samen met de koning van Frankrijk het Kanaal is overgestoken, worden hem de ogen geopend. Nu zij de macht in handen hebben laten Regan en Goneril hun vader immers categoriek vallen. Razend en met nog slechts de nar als gezel, vlucht Lear naar de heide. Daar doet een onweer de waanzin die in hem sluimert losbarsten. Lear zint op wraak…
Lees verder “35 jaar geleden: “King Lear” in het NTG”
Veertien jaar lang hebben we niks meer vernomen van Vera Coomans, waarmee we nochtans dweepten toen ze destijds de specifieke stem was van Rum of van Madou. En toen was ze er vorig jaar plotseling weer tijdens de Gentse Feesten en meteen was het weer prijs. De man die haar terugbracht, zit nu naast haar op de scène: accordeonist Philip Hoessen. Vanavond zijn beide artiesten gratis te bewonderen om 22 uur in de Hotsy Totsy aan de Hoogstraat. * Vera Coomans verloochende dus de gitaar voor de accordeon, maar anderen blijven dit instrument nog trouw. Jean Van der Schueren bijvoorbeeld speelde in die tijd bij de popgroep Irish Coffee. Hij ruilde de elektrische gitaar voor de klassieke, herdoopte zichzelf tot Juan de Granero en is vanavond te horen in de zaal Cocteau aan de Palfijnstraat. In hetzelfde programma is er ook nog Humble Grumble die « Zappafolk » brengt. * En ook gitaarmuziek op de Arcazolder vanavond. Sybrand Dijkstra en Koen Leys omlijsten « Spelbreker », een stuk van Audrey De Vlieger. – DSRG
In de tijd van de “zendtijd voor politieke partijen” had ook de KP recht op enkele uitzendingen per jaar (vier, meen ik mij te herinneren) en die werden dan verzorgd door de VPO, de Vlaamse Progressieve Omroep. Lode De Pooter (links op de foto) besprak deze steevast in zijn televisierubriek, maar voorlopig heb ik enkel nog maar een heel klein recensietje uit het begin van 1982.
Lees verder “Veertig jaar geleden: de Vlaamse Progressieve Omroep”
Uit de Minibrokjes is in De Rode Vaan ook de rubriek “Aan den toog” gegroeid. Alles is begonnen met het singeltje “Vercruusse danst” van Martin De Jonghe. Ik maakte daarop in de Minibrokjes de parodie “Wilfried danst” en gebruikte daarvoor ook het dialect, net zoals Martin De Jonghe dat ook deed. En dat sloeg aan. Grote politieke thema’s bleken plotseling veel toegankelijker als men ze in het dialect behandelde. De weg van de dansvloer naar de toog was dan ook haast vanzelfsprekend. Het rubriekje was op een bepaald moment zo populair dat ook lezers spontaan bijdragen begonnen in te sturen (vooral dat het spontaan gebeurde, was heel uitzonderlijk voor De Rode Vaan). “I love Yannick” is daar een voorbeeld van.
Lees verder “Veertig jaar geleden: aan den toog…”
Zelden zoveel « vedetten » in een zaal bij elkaar gezien als voor de gastvoorstelling van het pionierende West-Duitse Gripstheater in de Brusselse Beursschouwburg. Andere (waardevolle) kindervoorstellingen worden royaal door de « serieuze » theaterrecensenten geboudeerd, maar het Grips, dat mochten ze niet missen natuurlijk.
Lees verder “Veertig jaar geleden: hips! dat was het Grips…”
Het zal morgen 235 jaar geleden zijn dat keizer Jozef II een wet op de kinderarbeid erdoor drukte, waarbij het verboden werd dat kinderen nog zouden gaan werken. Sowieso een goede maatregel, maar een kleine kanttekening is wel vereist: kinderen werden daarin gedefinieerd tot de leeftijd van… acht jaar! Het zou trouwens nog duren tot 1889 vooraleer in België een wet op vrouw- en kinderarbeid werd goedgekeurd en ook dan was de leeftijd nog maar opgetrokken tot… twaalf jaar! Voor oudere kinderen werd er wel bepaald dat ze niet langer dan… twaalf uur per dag (!) mochten werken! Ook in een boek van Jaak Dreesen dat ik destijds voor De Rode Vaan heb gerecenseerd ging het onder meer daarover…
Lees verder “235 jaar geleden: wet op de kinderarbeid”
