Marianne Vos wint in Essen

Marianne Vos wint in Essen

De Nederlandse Marianne Vos (bovenstaande foto Erik Westerlinck) heeft haar terugkeer in het veld niet gemist. Ze stond aan de start in Essen en het was al meteen prijs. Toegegeven, haar jonge landgenoten die al het hele seizoen domineren, waren niet van de partij, maar de manier waarop Marianne deze wedstrijd heeft gewonnen, laat verhopen dat zij bij een confrontatie met Alvarado, Worst, Casteleyn en tutti quanti zeker niet uit de toon zal vallen!

Lees verder “Marianne Vos wint in Essen”

Zestig jaar geleden: cyclocross in Bornem

Zestig jaar geleden: cyclocross in Bornem

Ik heb in mijn leven amper twee veldritten gezien (en er zelf één gereden, maar dat is dan weer een ander verhaal). Eén daarvan was ergens in de omgeving van Gent, toen ik hier nog maar pas was komen wonen en Luc Carnier en Herman Verspeeten me op sleeptouw hadden genomen. Het enige wat ik me hiervan nog herinner, is dat we wat hebben staan praten met Marc Goossens. Die reed toen voor Tönissteiner, dus dat moet in 1984 geweest zijn. Merkwaardig genoeg herinner ik me veel beter een cyclocross in Bornem op 5 december 1959.
Lees verder “Zestig jaar geleden: cyclocross in Bornem”

Mathieu van der Poel wint in Mol

Mathieu van der Poel wint in Mol

“Ik weet het, lezer, dat mijn verhaal eentonig is.” Ik begrijp maar al te goed wat Multatuli destijds bedoelde, want ik kan ook moeilijk nog iets nieuws verzinnen. Mathieu van der Poel (foto Erik Westerlinck) heeft de cross rond het Zilvermeer van Mol gewonnen. Lange tijd trachtte hij zijn broer David mee te nemen, maar Jim Aernouts zat hem te zeer op de huid. Toch zou David uiteindelijk nog derde worden, terwijl een andere ploegmaat, Tom Meeusen, het Corendon Circus-podium volledig maakte. Het mag wel duidelijk zijn dat de meeste “vedetten” ontbraken: de Spanjaard Orts was na Mathieu de tweede van de naamafroeping…

Lees verder “Mathieu van der Poel wint in Mol”

Bert Vermeire wordt 75…

Bert Vermeire wordt 75…

Robert Vermeire (foto’s de Wielersite) werd vijf keer wereldkampioen en acht keer Belgisch kampioen bij de amateurs. Op zijn 35ste werd hij noodgedwongen prof omdat een toenmalig reglement van de wielerbond in die tijd verplichtte om op die leeftijd te kiezen voor de profs of de veteranen. Bij de profs werd hij nog vijfmaal tweede op het Belgisch kampioenschap na Roland Liboton. Hij reed tot zijn 42ste en won meer dan 200 cyclocrossen. Een prachtige erelijst dus die evenwel overschaduwd wordt door een aloude discussie: Bert Vermeire zou een symbool zijn van de “oude” manier van crossen. Je weet wel: veel loopwerk, door de modder baggeren enz. Om die reden was hij ook maar heel kortstondig bondscoach en werd hij vervangen door Eric De Vlaeminck. Eind september 2013 verscheen over Robert (algemeen bekend als ‘Bertje’) Vermeire een boek van de hand van auteur Stefaan Van Laere en ik hoop dan ook daar de bevestiging of de ontkenning te vinden van die stelling. Volgens mij kan zoiets worden vastgesteld aan de hand van b.v. de wereldtitels die Bert heeft behaald. Die kan ik uiteraard ook op de Wielersite terugvinden, maar het probleem is dat ik mij na al die jaren niet meer kan herinneren op welk parcours die wedstrijden werden betwist…

P.S. Wat niet kan worden ontkend, is dat Bert – in tegenstelling tot vele andere veldrijders – zeer weinig op de weg heeft gereden (of althans toch weinig in uitslagen voorkomt).