Marianne Vos wint de Tour de l’Ardèche

Marianne Vos wint de Tour de l’Ardèche

De Nederlandse Marianne Vos (bovenstaande foto Erik Westerlinck) heeft nu ook de zevende en laatste etappe van de Tour de l’Ardèche op haar naam gezet. Nadat de Nederlandse al de eerste drie ritten wist te winnen én de zesde, wist ze nu ook te zegevieren in de slotrit naar Privas. Uiteraard heeft ze ook het algemeen klassement gewonnen met meer dan zes minuten voorsprong op de Duitse Clara Kloppenburg.

Lees verder “Marianne Vos wint de Tour de l’Ardèche”

Mathieu van der Poel wint de Ronde van Groot-Brittannië

Mathieu van der Poel wint de Ronde van Groot-Brittannië

Mathieu van der Poel (foto Erik Westerlinck) heeft gisteren de slotrit in de Ronde van Groot-Brittannië gewonnen, zijn derde zege al deze week. Hij haalde het in een massasprint voor Cees Bol en Matteo Trentin. Ook in het eindklassement pronkt Van der Poel bovenaan.

Lees verder “Mathieu van der Poel wint de Ronde van Groot-Brittannië”

Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour

Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour

De Franse wielrenner Julian Alaphilippe (foto’s Erik Westerlinck) heeft de prijs voor de Superstrijdlust beet in deze Tour de France mede dankzij zijn twee ritzeges en twee weken dragen van de gele trui.

Julian Alaphilippe (Saint-Amand-Montrond, 11 juni 1992) is een Frans wegwielrenner en voormalig veldrijder die anno 2018 rijdt voor Quick-Step Floors. Hij is de broer van wielrenner Bryan Alaphilippe.
Alaphilippe begon zijn carrière in het veldrijden. Zo werd hij begin 2010 tweede op het wereldkampioenschap, hij moest het in de sprint-à-deux afleggen tegen thuisrijder Tomáš Paprstka. In 2012 en 2013 werd hij nog wel Frans beloftenkampioen, en werd hij eind 2012 derde op het Europees kampioenschap, toch koos Alaphilippe voor de weg.
Dat hij ook een uitstekend wegrenner was bleek in de zomer van 2012. Rijdende voor de ploeg Armée de Terre won hij een etappe en bijna het eindklassement van de Coupe des Nations Ville Saguenay.
In 2013 tekende hij een contract bij Etixx-iHNed, de jongerenploeg van Etixx-Quickstep. Tussen de profs won hij een etappe in de Ronde van Bretagne, en presteerde hij goed op het EK en het WK. Bij de U23 won hij ritten in de Ronde van Thüringen en de prestigieuze Ronde van de Toekomst.
Vanaf 2014 komt hij, net als zijn oud-ploeggenoot bij Etixx-iHNed Petr Vakoč, uit voor Etixx-Quick Step. Hij stak voor het eerst zijn neus aan het venster tijdens de Ronde van Catalonië, dit door in de eerste etappe derde en in de tweede etappe vierde te worden, in de vijfde etappe moest hij zelfs enkel Luka Mezgec laten voorgaan. Tijdens de Ronde van de Ain in augustus boekte hij zijn eerste overwinning, hij won er de slotrit.
In 2015 waren de Ardennenklassiekers zijn eerste doel, hij werd zeer verrassend tweede in de Waalse Pijl achter Alejandro Valverde. Enkele dagen later werd hij opnieuw tweede achter Valverde in Luik-Bastenaken-Luik. Vervolgens reed hij de Ronde van Californië, waar hij ritwinst en een tweede plek in het eindklassement behaalde. In oktober werd bij Julian Alaphilippe de ziekte van Pfeiffer geconstateerd. Hij reed het wereldkampioenschap in Richmond om deze reden niet uit.
Ook in 2016 werd Alaphilippe tweede in de Waalse Pijl na Valverde. Hij wist later de Ronde van Californië te winnen. In de Ronde van Frankrijk voerde hij verscheidene dagen het jongerenklassement aan. In de tweede rit eindigde hij tweede, achter Peter Sagan. Op de Olympische Spelen behaalde Alaphilippe een vierde plaats in de wegrit.
Alaphilippe reed in 2017 een succesvolle Parijs-Nice. Hij won hierin een etappe en schreef zowel het puntenklassement als het jongerenklassement op zijn naam. Tijdens de Ronde van het Baskenland liep hij bij een valpartij een blessure aan zijn rechter knieschijf op. Hierdoor kon hij niet deelnemen aan de Ardennenklassiekers en de Ronde van Frankrijk. Later in het jaar reed hij wel de Ronde van Spanje, waarin hij de achtste etappe won. Het was zijn eerste ritzege in een grote ronde.
In 2018 won hij de 4e etappe in de Colombia Oro y Paz en de 1e en 2e etappe in de Ronde van het Baskenland. Zijn grootste overwinning was echter in de Waalse Pijl, waarin hij eindelijk zijn gram haalde tegenover Alejandro Valverde. Daarna won hij de eerste bergrit in de Dauphiné Libéré. Het vormde de aanloop naar een uitstekende Tour, waarin hij zowel de eerste Alpenrit als de eerste Pyreneeënrit won en onbedreigd de bolletjestrui mee naar huis mocht nemen.
Daarna heeft hij op een overtuigende wijze de Clasica San Sebastian gewonnen. Hij versloeg oudwinnaar Bauke Mollema in een sprint met twee. Niet lang daarna heeft hij met een zege in de derde etappe ook de fundamenten gelegd voor zijn eindzege in de Ronde van Groot-Brittannië. Wout Poels werd tweede op 17 seconden en Primoz Roglic derde op 33 seconden.
Daarna heeft hij de 62e Ronde van Slovakije (cat. 2.1.) gewonnen. De 26-jarige Fransman had na zijn overwinning in de eerste rit in lijn de leiderstrui overgenomen van zijn Luxemburgse ploegmaat Bob Jungels, die de proloog had gewonnen, en heeft ze niet meer afgestaan.
In 2018 heeft hij twee etappes van de Vuelta a San Juan gewonnen, maar in de einduitslag strandde hij op 35 seconden van Winner Anacona. Daarna bezorgde Deceuninck-Quick Step de vijftiende zege van het seizoen bij zijn eerste beurt in de Strade Bianche. Toen Fuglsang en Van Aert op dertig kilometer van de streep wegreden, was Alaphilippe de enige die de kloof nog kon dichtrijden en hij rekende af met zijn medevluchters in de steile slotkilometer in de straten van Siena.
Daarna heeft hij twee ritten in de Tirreno-Adriatico gewonnen, waarvan één in een massasprint dan nog wel. Akkoord, het ging lichtjes bergop (2%) maar hij bleef toch zo maar eventjes Peter Sagan, Fernando Gaviria (die er eigenlijk niet aan te pas kwam) en zijn eigen ploegmaat Elia Viviani voor! In de einduitslag werd hij zesde op twee en een halve minuut van Primoz Roglic.
Daarna heeft hij op een overtuigende manier Milaan-Sanremo gewonnen. Hij was de snelste van een superkopgroep van tien met daarin o.m. Oliver Naesen (2de), Michal Kwiatkowski (3de), Peter Sagan (4de), Wout Van Aert (6de), wereldkampioen Alejandro Valverde (7de) en de winnaar van vorig jaar, Vincenzo Nibali (8ste).
Vervolgens heeft hij in de tweede rit van de Ronde van het Baskenland zijn achtste overwinning van het seizoen gepakt. De 26-jarige Fransman klopte onze landgenoot Bjorg Lambrecht in een sprint bergop. ’s Anderendaags kwam hij echter zwaar ten val en moest hij opgeven.
Daarna heeft hij de ontgoocheling van de nederlaag in de Amstel Gold Race doorgespoeld door voor de tweede maal de Waalse Pijl te winnen. Vervolgens heeft hij in de Dauphiné niet alleen een rit gewonnen, hij kon ook de bergprijs binnen halen. (Wikipedia)

Lees verder “Julian Alaphilippe wint Superstrijdlust in de Tour”

Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour

Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour

Peter Sagan (foto’s Jean-Paul Van der Elst) vierde in Colmar zijn eerste etappezege in de Tour 2019 met een imitatie van de Hulk. Precies zoals in 2012, het jaar waarin hij voor het eerst ritten ­begon te winnen in de Tour. In de sprint van een uitgedund peloton versloeg hij Wout Van Aert, Matteo Trentin, Sonny Colbrelli en Greg Van Avermaet. Het bleef weliswaar zijn enige ritzege, maar dank zij zijn beproefde recept van zich steeds te plaatsen in de massasprints en ook bij de sprinten onderweg veroverde hij toch opnieuw de groene trui in Parijs. Dat was voor de zevende keer en daarmee wordt Sagan de enige recordhouder, tegenover de zes groene truien van Erik Zabel.

Ik ga niet het hele artikel van Wikipedia overnemen, aangezien het veel te uitgebreid is (wat wel te verwachten was voor een renner van zijn formaat). Daarom volsta ik met de inleiding.
Peter Sagan (Žilina, 26 januari 1990) is een Slovaaks wielrenner die anno 2018 rijdt voor BORA-hansgrohe. Hij is een allrounder met een zeer sterke eindsprint. In de jeugdcategorieën was Sagan ook actief in het veldrijden en het mountainbiken. Zijn twee jaar oudere broer Juraj is eveneens profwielrenner in hetzelfde team.
Sagan won in 2012, 2013, 2014, 2015 en 2016 het puntenklassement in de Ronde van Frankrijk en werd in 2015, 2016 en 2017 wereldkampioen wielrennen. Voeg daar nog bij:
– een overwinning in de Ronde van Vlaanderen 2016 (tweede in 2013, vierde in 2015, vijfde in 2012);
– twee tweede plaatsen in Milaan-San Remo (2013 en 2017) en twee vierde plaatsen in 2012 en 2016;
– drie overwinningen in Gent-Wevelgem (2013, 2016 en 2018), tweede in 2012 en derde in 2014 en 2017.
Peter Sagan won in 2018 voor de eerste keer Parijs-Roubaix. Nadat hij in eerdere edities maar matig presteerde in deze klassieker, bleef hij deze keer van tegenslag gespaard, wat hem blijkbaar vleugels gaf.
Daarna heeft Peter Sagan voor de zestiende keer in zijn carrière een ritzege geboekt in de Ronde van Zwitserland. In Frauenfeld klopte de Slovaak van BORA-Hansgrohe aan het eind van de tweede etappe de Colombiaan Fernando Gaviria en de Australiër Nathan Haas in de sprint.
Met drie ritoverwinningen in de Tour (elf in het totaal) heeft hij op de valreep een nieuw record gevestigd. Niet alleen is hij nu samen met Erik Zabel recordhouder wat het aantal overwinningen in het puntenklassement betreft (zes), hij heeft ook zijn eigen record van het aantal punten verbroken. Het dient echter gezegd dat dit een zeer “relatief” record is, aangezien de manier van punten geven zowat ieder jaar wijzigt…
2018 begon met het winnen van de derde rit in de Tour Down Under. Dat gebeurde in Uraidla waar hij vorig jaar ook al ritwinnaar werd. “Maar het was een heel ander parcours dan vorig jaar”, zei Sagan. Renners moesten zes plaatselijke ronden afleggen. Bij de start werd er nog druk gediscussieerd of daar, door de hitte, niet één ronde af moest. Maar alles bleef bij het oude. “Ik ben niet hier om daar een mening over te hebben”, zei Sagan desgevraagd. “Daarvoor hebben we de CPA (rennersvakbond, red) toch, is het niet?” Overigens vond Sagan het minder heet dan vorig jaar.

Lees verder “Peter Sagan wint voor de zevende keer het puntenklassement in de Tour”

Zdenek Stybar

Zdenek Stybar

Zdeněk Štybar (Planá11 december1985) is een Tsjechisch veldrijder en wegwielrenner die sinds 2011 rijdt voor het vanaf 2019 geheten Deceuninck–Quick-Step, hij kwam over van Telenet-Fidea (foto Jean-Pierre Verstraete).

Štybar begon zijn carrière als veldrijder. Zo werd hij zowel in 2002 als in 2003 derde op het WK veldrijden voor junioren. In 2005 werd hij voor het eerst wereldkampioen. In het Duitse St. Wendel versloeg hij zijn landgenoot Radomír Šimůnek op het WK voor beloften. Deze wereldtitel leverde hem een contract bij het Fidea Cycling Team op. Het daaropvolgende seizoen verlengde hij zijn wereldtitel. Ditmaal versloeg hij in het Nederlandse Zeddam de thuisrijder Lars Boom en Niels Albert.

Tijdens het seizoen 2007-2008 maakte hij zijn debuut bij de profs. Hij won zijn eerste klassementscross tijdens de Wereldbeker van Kalmthout. Later dat seizoen werd hij tweede op het WK. Ook in 2009 werd hij vicewereldkampioen. In het daaropvolgende seizoen 2009-2010 werd het wereldkampioenschap gehouden te Tábor, in zijn thuisland. Voor eigen publiek werd hij voor het eerst wereldkampioen veldrijden bij de profs. Dat seizoen won hij ook nog het eindklassement van zowel de Wereldbeker als de Superprestige. Een jaar later, op 30 januari 2011, verlengde hij zijn wereldtitel. Ditmaal klopte hij in St.Wendel Sven Nys en Kevin Pauwels. Na zijn tweede wereldtitel maakte Štybar vanaf 1 maart 2011 de overstap naar het Belgische UCI World Tour team Quick-Step. Eind december 2011 maakte Štybar bekend zich vanaf 2012 in de eerste plaats op het wegwielrennen te zullen focussen.

In 2012 boekte hij zijn eerste zege van betekenis op de weg. Tijdens de Vierdaagse van Duinkerke won hij de vierde etappe. Later dat jaar won hij ook nog een rit in de Ronde van Polen. In 2013 brak Štybar door op de weg. In zijn allereerste Parijs-Roubaix streed hij mee voor de overwinning, tot hij moest uitwijken voor een fotograaf. Uiteindelijk werd hij zesde. Later dat jaar won hij in de Eneco Tour twee etappes en het eindklassement. In de zevende etappe van de Ronde van Spanje van 2013 klopte hij Philippe Gilbert in de sprint, nadat ze met z’n tweeën waren ontsnapt op zo’n vijf kilometer van de finish.

In 2013-2014 reed hij opnieuw enkele veldritten. Hij betwistte ook het WK. Hij pakte er ietwat verrassend zijn derde wereldtitel bij de profs.

In het klassieke voorjaar van 2014 behaalde hij heel wat ereplaatsen. Later dat jaar werd hij voor het eerst nationaal kampioen van Tsjechië op de weg. Tijdens de Eneco Tour won hij opnieuw een etappe. In 2015 was Štybar de beste in de Strade Bianche, waar hij op de steile slotklim in Sienna Greg Van Avermaet en Alejandro Valverde van zich af wist te houden. Ook won hij dat jaar de zesde etappe in de Ronde van Frankrijk. (Wikipedia)