25 jaar geleden: Cultuur in Gent (80)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (80)

U geloofde niet dat er op 1 april een voorstelling van « Baron von Munchhausen » was in de Tinnen Pot ? Toch was het zo. Maar het is niet erg, want u krijgt vandaag — en dat nog tot en met zondag — opnieuw een kans, telkens om 14.30 u. * De legende wil dat de baron contact heeft gehad met die andere fantast, Giacomo Casanova. Toch maakt Hugo Matthysen van « Casanova’s thuisreis » geen farce á la « Kulderzipken », maar een sterke tekst, die dicht aanleunt bij het origineel van Arthur Schnitzler en slechts af en toe « den Hugo » verraadt. Zeer sterke prestatie overigens voor Jef Demedts, die hiermee pas aan zijn alleréérste monoloog toe is ! * Vanavond te zien in de Minard, terwijl in het NTG zelf « Het dispuut van Valladolid » loopt. Zoals gezegd gaat het erom of indianen nu al dan niet een ziel hebben. Datzelfde dispuut is ook te zien in de film « The Mission » (foto), en wat wil het toeval ? Vanavond is in de Sint-Michielskerk het Coral de Camara de Burgos te gast, die naast « Music for a sanctuary » van Karl Jenkins, ook uittreksels brengt uit de soundtrack van « The Mission » ! (HLN, 2/4/97)

Jean Noté (1858-1922)

Jean Noté (1858-1922)

Het is vandaag precies honderd jaar geleden dat de Henegouwse bariton Jean Noté is overleden. Hij werd tijdens zijn militaire dienstplicht ontdekt door Adolphe Samuel, de directeur van het Gentse conservatorium. Uiteindelijk zou hij zelfs tot in de Metropolitan geraken. Er bestaan reeds opnamen van hem uit 1898 op cilinder.

Lees verder “Jean Noté (1858-1922)” →

Dertig jaar geleden: de angst voor het mogelijke

Dertig jaar geleden: de angst voor het mogelijke

Was het omdat “The silence of the lambs” dertig jaar geleden op de Oscar-uitreiking met een historische “big sweep” ging lopen (beste film, beste regie, beste scenario, beste mannelijke en vrouwelijke hoofdvertolker) ? Was het daarom dat de thriller voor het eerst sinds lange tijd weer “respectabel” was? Dat kon alvast de reden geweest zijn waarom het Festival van Cannes dat jaar met de omstreden “Basic instinct” als openingsfilm uitpakte. Maar dat kon onmogelijk verklaren waarom er op dat moment zoveel thrillers in de bioscopen liepen. Die waren namelijk al lang gemaakt nog voor de lammetjes werden bekroond…

Lees verder “Dertig jaar geleden: de angst voor het mogelijke” →

Engelse taal dankt ‘Fuck’ aan Middeleeuwer Roger Fuckebythenavele

Engelse taal dankt ‘Fuck’ aan Middeleeuwer Roger Fuckebythenavele

De Britse historicus Paul Booth van de universiteit van Keele heeft het allereerste gebruik van de Engelse krachtterm “fuck” opgesnord en is tot de bevinding gekomen dat het woord afstamt van een zekere Roger Fuckebythenavele. Booth stootte bij toeval op de naam van de man tijdens onderzoek naar het koningschap van Edward II (1284-1327), de man die voorbestemd was om met de dochter van Gwijde van Dampierre, graaf van Vlaanderen, in het huwelijk te treden, maar het uiteindelijk moest stellen met de Française Isabella. Booth kwam driemaal de F-naam tegen, wat hem deed besluiten dat de eigennaam geen grapje van een middeleeuwse klerk was. Volgens de professor verwijst de naam “ofwel naar een man met bitter weinig ervaring op het vlak van copulatie” (die seks probeert te hebben met gebruik van de navel), “ofwel naar een wel erg dom iemand die wat hoog mikte en effectief het buikkuiltje een seksuele functie toedichtte”. Ik persoonlijk vind het een bericht dat je best op 1 april kan brengen…

Lees verder “Engelse taal dankt ‘Fuck’ aan Middeleeuwer Roger Fuckebythenavele” →

Michel de Ghelderode (1898-1962)

Michel de Ghelderode (1898-1962)

Het is zal morgen al zestig jaar geleden zijn dat de Franstalige auteur van Vlaamse origine, Michel de Ghelderode, is overleden. De Ghelderode was eigenlijk één van de pseudoniemen van Adémar Adolphe Louis Martens, andere, minder bekende, waren Philostene Costenoble, Jac Nolan en Babylas. Hij schreef meer dan zestig toneelstukken, honderd verhalen, artikels over kunst en folklore en 20.000 brieven. Zijn stijl typeert zich door een verontrustende fantasie, vaak macaber, wreed en grotesk. Zelf heb ik niet zoveel ervaring met het werk van de Ghelderode. Ik heb enkel een korte recensie over een TV-spel gevonden en enkele bedenkingen bij de monoloog van Jo Decaluwe.

Lees verder “Michel de Ghelderode (1898-1962)” →