Aimé Termont was in de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw een straatfenomeen bij volksfeesten: een ziereluuper of een hardloper. Het lopen, afgewisseld met ter plaatse huppelen, door straten van steden en gemeenten – waarvoor hij telkens een toestemming moest aanvragen – was zijn broodwinning.
Lees verder “Aimé Termont (1906-1968)”
Gisteren doken we in het verleden, nu richten we onze blik op de toekomst: de jeugd. We beginnen wel met het stuk dat gisteren als epiloog diende: « Wysiwyg » in Minard is eigenlijk de afkorting voor « What you see is what you get » en dat geeft al meer aan dat we hier te maken hebben met een tekst van Paul Mennes (foto Radio 1), de « sampler » van de hedendaagse literatuur. * Over « Rijksdag » in Arca hebben we het ook al gehad. Onder leiding van Hugo Van Laere hebben de acteurs daar ook een tekst « gesampled » uit allerlei werken over het fascisme die ze hebben gelezen. Zo zijn ze zelf met een verhaal voor de dag gekomen, waarbij zij op 24 uur mogen beslissen hoe de wereldbevolking zal worden gedecimeerd. Vandaag mogen ze dat zelfs twee keer doen: om 14 uur en om 20 uur * De term « samplen » komt eigenlijk uit de muziek en ook daarvan krijgen we vanavond een voorbeeld. Om 20 uur speelt in de Balzaal van Vooruit Say No More van de Amerikaan Bob Ostertag * Maar nieuwe muziek hoeft natuurlijk niet gesampled te zijn. Dat bewijst Jaan Bossier in De Rode Pomp met zijn « Trio ». (HLN, 15/1/1998)
Het Multatulitheater is een Gents amateurgezelschap dat ontstond in 1874, in de schoot van de socialistische arbeidersbeweging. Aanvankelijk was het een groepje jonge arbeiders (“de jonge socialisten”) die geëngageerde liederen en gedichten zongen en declameerden in verscheidene Gentse café’s. Twee jaar later werd een toneelafdeling opgericht.
Lees verder “120 jaar geleden: creatie van “Het Gezin Van Paemel””
Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Japanse regisseur Nagisa Oshima overleden is. Hij scoorde in de jaren zeventig een schandaalsucces met “Het Rijk der Zinnen” (”Ai no corrida”).
Lees verder “Nagisa Oshima (1932-2013)”
Het is al vijf jaar geleden dat de Duitse wielrenner Karl-Heinz Kunde is overleden.
Lees verder “Karl-Heinz Kunde (1938-2018)”
Tachtig jaar geleden vormde de bijeenkomst van Roosevelt, De Gaulle en Churchill in Casablanca de aanleiding om de gelijknamige film uit te brengen.
Lees verder “Tachtig jaar geleden: de conferentie van Casablanca”
De Amerikaanse schrijfster Sylvia Plath (1932-1963) schreef voornamelijk poëzie. Verder waren er briefverzamelingen, een dagboek, haar scriptie en enkele kinderboeken. Maar vooral dus die ene roman waarmee zij zich beroemd maakte: ‘The bell jar’ (de glazen stolp) die na haar dood in 1963 werd uitgegeven onder het pseudoniem Victoria Lucas (*).
Lees verder “Zestig jaar geleden: “The bell jar” (Sylvia Plath)”
Vandaag is het 125 jaar geleden dat Charles Dodgson is overleden. Deze crabby Oxford don, auteur van een gecensureerde versie van Shakespeare (die echter nooit is verschenen), is beter bekend onder de naam Lewis Carroll (*), al heeft-ie zelf z’n hele leven lang ontkend iets met “die man” te maken hebben gehad.
Lees verder “Lewis Carroll (1832-1898)”
Van Irène Smets verscheen als BRT-uitgave « Liszt en zijn tijd » (394 blz., 398fr.): een uiterst interessant tijdsdocument en uiteraard een biografie van de Hongaarse componist en pianovirtuoos. Smets schreef al eerder het uitstekende « Mozart en zijn tijd » samen met Lippeveld.
Lees verder “35 jaar geleden: een libertijn met bigotte trekjes”
In 1997 was het het Schubert- en Brahms-jaar en dat hebben we geweten. Welke klassieke componist we in 1998 in de maag gesplitst krijgen, wist ik 25 jaar geleden nog niet, maar juist dat is een teken dat het maar een tweederangsfiguur zal zijn. Dit klinkt pejoratief, wat niet de bedoeling is. Integendeel, misschien zullen we die componist dan eindelijk leren ontdekken. * Ondertussen is het echter al Brel wat de klok slaat, al zal het pas op 9 oktober 20 jaar geleden zijn dat deze Frans zingende Vlaming is overleden. Het verschil met klassieke componisten is dat bij hem de uitvoering zeker even belangrijk, zo niet belangrijker, is dan het werk zelf. Dat betekent dus ook dat men kritisch staat tegenover de Will Ferdy’s, Frank Coolsen of Jo Lemaires die zich eraan wagen. En nu treedt in de Hotsy Totsy zowaar Gert Torck (foto You Tube) op, die Brel in het Kruishoutems heeft vertaald! * Het stuk « Wysiwyg » van Victoria in Minard heeft niets met Brel te maken en toch past het volledig in dit kader: het confronteert immers een kankeraar, een sul en een hysterica met een helse tienerdochter. (HLN, 14/1/1998)
