55 jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)

55 jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)

Morgen zal het al 55 jaar geleden zijn dat de Engelse popgroep The Birds hun single “Leaving here” uitbrachten (ik heb enkel een hoesje voor de extended play gevonden). Engelse popgroep, jawel, want de veel bekendere Byrds (met een “y” omdat The Beatles hun kevers ook met een “a” schreven, maar bij hen had dat natuurlijk een betekenis) zijn Amerikanen. Ik zal eerlijk bekennen: ik had de single tot nu toe nog niet gehoord en van de groep wist ik alleen dat Ron Wood erin meespeelde. Maar na de vele lof in de documentaire over de Ealing Club wou ik toch wel eens weten hoe die vogeltjes nu juist gebekt waren…

Lees verder “55 jaar geleden: “Leaving here” (The Birds)”

55 jaar geleden: The Beatles nemen “You’ve got to hide your love away” op

55 jaar geleden: The Beatles nemen “You’ve got to hide your love away” op

Vandaag is het ook 55 jaar geleden dat The Beatles “You’ve got to hide your love away” opnamen. Bij ons verscheen het oorspronkelijk enkel op de soundtrack-elpee van hun tweede film “Help!”, maar in Frankrijk (of toch in Franstalige gebieden, want in Frankrijk zelf gaf men eigenlijk de voorkeur aan EP’tjes) verscheen het blijkbaar op single op de keerzijde van “Yesterday” (volgens bovenstaand hoesje zou het zelfs de A-kant geweest zijn!). Bij ons was die keerzijde het heftige “Dizzy Miss Lizzy” (een nummer van Larry Williams) om dus te contrasteren met het ingetogen “Yesterday”. In Frankrijk daarentegen koos men voor een nummer dat volledig in dezelfde lijn lag. Bovendien kreeg je hier ook een typische afwisseling van Lennon (“You’ve got to hide…”) met McCartney (“Yesterday”). Wie heeft er de beste keuze gemaakt, vinden jullie?

Lees verder “55 jaar geleden: The Beatles nemen “You’ve got to hide your love away” op”

55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen

55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen

Dat The Beatles ooit door Decca werden afgewezen na een auditie is ondertussen legendarisch geworden, maar ook andere latere supergroepen hebben ooit dit lot ondergaan. Zo is het vandaag 55 jaar geleden dat The Who niet goed genoeg werden bevonden door EMI. Mogelijke reden waarom dit minder in het geheugen is blijven kleven: The Who heettten toen nog The High Numbers (foto YouTube). De afwijzing was trouwens ook de reden om het onder een andere naam te proberen.

Lees verder “55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen”

55 jaar geleden: “Do wah diddy diddy” op nummer één

55 jaar geleden: “Do wah diddy diddy” op nummer één

Do wah diddy diddy is een nummer geschreven door Jeff Barry en Ellie Greenwich en oorspronkelijk in 1963 opgenomen door de Amerikaanse meidengroep The Exciters. Het werd al snel gecoverd door de Engelse r&b-groep Manfred Mann. Vandaag 55 jaar geleden werd het hun eerste (en bij mijn weten ook enige) nummer één-hit in Amerika (*). Opvallend daarbij is dat zowel leider Manfred Mann als zanger Paul Jones een hekel hadden aan dat nummer. Het werd hen opgedrongen door producer John Burgess (1932-2014), maar zijzelf vonden het (als resp. jazz- en blues-liefhebber) veel te onnozel. En dat is het zeker, maar… ik moet toch toegeven dat ik het een erg leuk nummer vond. Ik zou kunnen zeggen: maar ja, ik werd die dag dan ook pas dertien jaar. Dat neemt echter niet weg dat ik het ook nu nog een catchy nummertje vind…

(*) In hun thuisland (Engeland dus, ook al kwam Manfred Mann zelf oorspronkelijk uit Zuid-Afrika) werd het ook nummer één, maar daar zouden ze wel nog twee andere nr.1-hits hebben: “Pretty flamingo” en “Mighty Quinn”.

55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie

55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie

Morgen zal het ook al 55 jaar geleden zijn dat het eerste televisieoptreden van Rod Stewart plaatsvond. Dat was in “Beat Room” op BBC2. Met welk nummer staat er niet bij vermeld, maar ik dacht dat het “Good morning little schoolgirl” zou geweest zijn, waarmee hij even later ook in “Ready Steady Go” was te zien. “Schoolgirl” werd echter pas op 10 september opgenomen…

Rod Stewart treedt op dat moment ongeveer een jaar op in het clubcircuit. Hij had toen onderdak gevonden bij Chris Peers, niet de Belgische ex-wielrenner natuurlijk, want die zou pas twee jaar later geboren worden, maar wel iemand die zich als manager opwierp van mensen die eigenlijk uit het “buskers-circuit” kwamen, zoals Peter Sarstedt (“Where do you go to, my lovely”). Peers zegt over Rod Stewart: “Hij is de grootste vrek die ik ooit heb ontmoet, maar ook bezeten met een onwrikbare wil om er te komen.”
Ondertussen was Chris Blackwell, de zoon van een Engelsman die zich in Jamaica had gevestigd als eigenaar van een bananenplantage, tot de constatatie gekomen dat de lokale muziek (ska, later reggae genoemd) evenzeer een exportproduct kon worden als bananen. Hij vormde zijn eigen label “Island” en liet voor de Westindische gemeenschap in Engeland in 1964 Millie Small een cover van de R&B-hit van Barbie Gaye uit 1957 “My boy Lollipop” opnemen. Voor de mondharmonicasolo plukte hij een muzikant van de straat, maar dat was dan niet Rod Stewart zoals de legende wil, maar wel Jimmy Powell (*).
Met Jimmy Powell and the Five Dimensions werden twee singles opgenomen, “That’s alright”/”I’m looking for a woman” en “I’ve been watching you”/”Sugar babe”, maar het is mogelijk dat Rod hier niet eens op meespeelt, want hij mocht enkel mondharmonica spelen. Vocaal kwam hij hoegenaamd niet aan zijn trekken. Op een bepaald moment wou de manager hem wel eens horen zingen, maar Jimmy Powell vloog toen kwaad van het podium: “I am the lead singer and no-one else!” Toch hield Rod er in 1964 nog een single aan over (“Good Morning Little Schoolgirl”, de klassieker van Big Bill Broonzy), die tijdens de studiotijd van Jimmy Powell and the Five Dimensions werd opgenomen, samen met drummer Bobby Graham, gitarist Brian Daly, pianist Reg Guest en bassist John Paul Jones. Op de B-zijde namen ze “I am gonna move to the outskirts of town” van Welden & Jacobs op. Ondanks een optreden in “Ready Steady Go” (**) werd het een flop omdat de tekst veel te gewaagd was (de opwarmer van “Ready Steady Go” was Gary Glitter die later voor pedofilie zou worden vervolgd). The Yardbirds namen ongeveer tegelijk ook het nummer op, met een afgezwakte tekst, en zelfs die versie ging de mist in.
Jimmy Powell and the Five Dimensions waren Beatle-epigonen, terwijl Rod Stewart liever rhythm and blues wou spelen (al heeft hij later wel zowel Lennon- als McCartney-composities opgenomen), daarom trok hij eruit en werd hij buskend in één van de vele Londense stations opgemerkt door de toenmalige blueslegende Long John Baldry (1941-2005).

Lees verder “55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie”