Categorie: theo’s buitelingen

Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo

Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo

TRENTINO: Het summum aan vakantie schreeuwt de advertentie. Zon, bergen, meren, cultuur en gastronomie. Het blijkt waar te zijn. Gastvrij Trentino heeft heel wat in petto voor ons. Wandelen in de Dolomieten. Zonnen en zwemmen in Levico. Met het fietsje op pad. Bergie op, bergie af. Kaiserjägerstrasse. M’n moed om te dalen is omgekeerd evenredig aan het klimmen van de jaren. Volgens waaghals Rini Wagtmans is het allemaal niet zo ingewikkeld. Linke bochten zijn altijd voorzien van een vangrail. Zo is dat ook in Italië. Maar die marmeren en bronzen  plaquettes in de bergwand tegenover die vangrails, ter herinnering aan diegenen die er overheen zijn gekukeld, stellen je toch niet altijd even gerust.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (42): Il Direttore Sportivo” →

Theo’s Buitelingen (41): De grabbelton der verweesde coureurs

Theo’s Buitelingen (41): De grabbelton der verweesde coureurs

Hij blijft mijn pad maar kruisen. Soms fysiek zoals in Ouagadougou of Maastricht. Dan wel virtueel in Pieve di Curturola bijvoorbeeld of pas geleden in het Brabantse Gerwen, of all places. Waar hij sneaky door de achterdeur van café De Stam was binnengeslopen. Gianni Savio natuurlijk de Harry Houdini van het Italiaanse professionele cyclisme (foto SoloTitano via Wikipedia). Onverhoeds en onverwacht was hij daar weer. Niet lijfelijk dus, maar wel figurerend in het “Wielercafé”, een kleinschalig praatprogramma in het dorp dat pretendeert de moeder van alle Brabantse criteriums in huis te hebben.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (41): De grabbelton der verweesde coureurs” →

Theo’s Buitelingen (40): Cees Paymans (deel vier)

Theo’s Buitelingen (40): Cees Paymans (deel vier)

“Ik was een eigengereid manneke, hoor. Van de andere kant konden ze me ook wel enorm opnaaien. Zo had ik ingeschreven voor een koers in Dongen. Veel slechte weg; het deed wat Bels aan. Onze buurman zei: dae kende gij helemoal nie Cees. Zoiets moesten ze niet tegen mij zeggen. Ik ben van het hele spul weggereden. Met een halve ronde voorsprong kwam ik binnen. Van hetzelfde laken een pak in Geldrop, met die kasseienhelling. Halfkoers gaan lopen en alleen aangekomen. Een volle auto met premies, inclusief een complete fiets. Thuis gekomen meteen door naar die verrekte buurman om het hem onder zijn neus te wrijven”.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (40): Cees Paymans (deel vier)” →

Theo’s Buitelingen (39): Cees Paymans (deel drie)

Theo’s Buitelingen (39): Cees Paymans (deel drie)

Tilburg ontving de nieuwbakken kampioen met alle egards. Een vorstelijke rondrit in een open Pontiac. Een zegetocht langs alle gewijde plaatsen. Van café de Korenbloem naar café Belvédère. Dan een korte stop bij café J. van Geloven, het clubhuis van wielerclub “ ’t Abattoir”. Weer terug naar Belvédère waar werkelijk tout Tilburg aantrad om de laureaat te feliciteren. Van het Gemeente Bestuur tot de St. Nicolaas Vereniging Zuid. Om maar enige instituties van naam en faam te noemen. Maar de show werd absoluut gestolen door de kinderfanfare “Veul geweld veur weinig geld”. Moeder Paijmans moest zelfs een traantje wegpinken.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (39): Cees Paymans (deel drie)” →

Theo’s Buitelingen (38): Cees Paymans (deel twee)

Theo’s Buitelingen (38): Cees Paymans (deel twee)

Toch bleef er iets knagen in de jonge Cees. Ergens onder zijn hersenpan hoorde hij nog steeds die woorden van Jan Pijnenburg: “Paaijke as gij mì oew fietske deur di hoog bochte kent rije , krijde van mij unne gulde”. Een jaar of vijf zal hij toen geweest zijn, in 1935 of zo. Op zijn eerste fietske met vader meegekomen naar de TWEM. Makkelijk beloven van de Pijn. Die bochten van de TWEM waren akelig steil. Daar vielen geroutineerde coureurs soms nog uit.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (38): Cees Paymans (deel twee)” →

Piet Haan (1930-2017)

Piet Haan (1930-2017)

Mijn Nederlandse correspondent Theo Buiting had in de corona-tijden weer een verhaaltje klaar. De titel luidde deze keer: Jan Plantaz & Piet Haan, bravoure en courage versmolten met pure klasse. Aangezien ik reeds een stuk over Jan Plantaz op mijn blog heb, heb ik voor die stuk Piet Haan in de spot geplaatst, die vandaag vijf jaar geleden is overleden.

Lees verder “Piet Haan (1930-2017)” →

Theo’s Buitelingen (33): De zonnebril van Kelderman

Theo’s Buitelingen (33): De zonnebril van Kelderman

“Dat de autoriteiten bij gelegenheid ook aan zichzelf denken, ondervond Stephan van der Zwan (Pro Cycling Stats) toen hij – een paar jaar geleden – in Nederland gedoneerde fietsonderdelen en wielerkleding tijdens de Ronde van Rwanda wilde uitdelen aan Afrikaanse renners. Dat initiatief volgde na een kennismaking met twee broers, die nooit met elkaar konden trainen omdat ze maar één fiets hadden. Door toedoen van het gezag kregen niet alle spullen de gewenste bestemming. Enkele dagen later zag Van der Zwan de toenmalige directeur van de nationale wielerunie passeren met de zonnebril van Wilco Kelderman op de neus”. Tot zover deze aanhaling uit de Volkskrant van 5 mei laatstleden. De story vermeldt verder niet of de beide broers nu wél ieder over een eigen fiets beschikken. (Foto Erik Westerlinck)

Lees verder “Theo’s Buitelingen (33): De zonnebril van Kelderman” →