“Dat de autoriteiten bij gelegenheid ook aan zichzelf denken, ondervond Stephan van der Zwan (Pro Cycling Stats) toen hij – een paar jaar geleden – in Nederland gedoneerde fietsonderdelen en wielerkleding tijdens de Ronde van Rwanda wilde uitdelen aan Afrikaanse renners. Dat initiatief volgde na een kennismaking met twee broers, die nooit met elkaar konden trainen omdat ze maar één fiets hadden. Door toedoen van het gezag kregen niet alle spullen de gewenste bestemming. Enkele dagen later zag Van der Zwan de toenmalige directeur van de nationale wielerunie passeren met de zonnebril van Wilco Kelderman op de neus”. Tot zover deze aanhaling uit de Volkskrant van 5 mei laatstleden. De story vermeldt verder niet of de beide broers nu wél ieder over een eigen fiets beschikken. (Foto Erik Westerlinck)

Francis Ducreux
Francis Ducreux is dood. Niet meer wakker geworden uit zijn siësta. Francis wie ? Francis Ducreux, wie kent hem niet. Voormalig ploegmaat van Jan Janssen bij BIC. Lang geleden. Gewaardeerde co-équipier, zoals Jan me ooit op samenzweerderige fluistertoon toevertrouwde. Francis had hem, JJ dus, destijds nog op slinkse wijze uit een Frans ziekenhuis weten te “smokkelen”. Hoe en waarom blijft ongewis. In ieder geval lapte Francis het ‘m.
Franse Francis woonde al heel lang in Ouagadougou de hoofdstad van Burkina Faso. Samen met een Burkinabése schone. Hij wordt naar verluidt zo’n beetje beschouwd als de peetvader  van het (West-)Afrikaanse wielrennen. Of en in hoeverre zijn tentakels zich uitstrekten tot heel donker Afrika is voor mij even een vraagteken. Maar dat geheel terzijde.
In ieder geval was zijn uitvaart wel navenant Afrikaans. Grote parade met coureurs in nationaal koerstenue gestoken als erewacht. Toespraken door tal van hotemetoten. In alle kranten werd er gewag van gemaakt. Een eresaluut aan de sterkhouder van ieder geval zeker de Ronde van Burkina Faso.

Dochter Cindy begraaft Francis Ducreux

De Ronde van 2000.
Van de doden niets dan goeds, laat ons dat voorop stellen.
Francis kwam op ons pad in de Tour du Faso 2000. Heel aanwezig was ie; manifest en prominent op de Afrikaanse manier. Bescheidenheid is daar geen verdienste. Als je in die omgeving overeind wilt blijven is het wel van levensbelang om je onder te dompelen in de lokale mores. Westerse opvattingen moet je maar even – of iets langer – parkeren. Het is in die zin (mee)eten of gegeten worden.
Het was op de rustdag van die etappekoers. Ter plekke was een criterium voor de lokalen ingericht. Op krakkemikkige vehikels fietsten die mannen zich het schompes, letterlijk op het bewusteloze af. Toch na afloop nog een soort huldiging, met z’n allen mooi in het gelid. Mooie woorden en wat nepprijsjes.

Roel van Schalen tijdens de rustdag

De Goedertierenheid
Mooie gelegenheid voor onze mannen om wat goedertierenheid te etaleren. Roel van Schalen (van de Bakelse fietsdynastie) had een fikse zak met koerskleding meegenomen. Bij elkaar gesprokkeld in zijn toenmalige Delftse habitat. Best allemaal nog mooie spullen. Verlekkerd keken ze ernaar, die renners. Tricots en toebehoren in felle kleuren; wat zouden ze daarmee kunnen pronken. Ook zonder fiets een prachtige outfit .
Speaker van dienst, u raadt het al, was Francis Ducreux, gesecondeerd door een geweldige entertainer/potsenmaker, bijgenaamd Quatorze. Roel’s initiatief werd de hemel in geprezen. Wat een vrijgevigheid, wat een superieur geschenk.
Francis pakte wat truien eruit en legde omstandig uit wat zulke kwaliteit wel niet in de winkel zou kosten. Tijd voor Roel om tot overhandiging aan de likkebaardende coureurs over te gaan. Hola, stop, arrêt! Dat was niet de bedoeling, de H.H.Bestuurderen, Francis cum suis, zouden dat later wel op een eerlijke en correcte manier regelen. Zo gaat dat hier, zeiden ze: zo is het spel en zo zijn de regels. De zak werd geconfisqueerd en wij stonden met z’n allen sprakeloos en voor paal. Die dappere mannekes hebben daar later ongetwijfeld geen draadje meer van terug gezien.
All black lives matter, maar ginds geldt nog altijd de Orwelliaanse premisse dat “all blacks are equal but some are (read: a lot) more equal than others”. Dat was zo in 2000 en ook nog in die dagen dat Van der Zwan laatstelijk in Rwanda acteerde.
Francis was helemaal geassimileerd, volwaardig onderdeel van het systeem geworden. Geëerd en onderscheiden. Daarom moeten we onze westerse zonnebril maar eens afzetten en ons overgeven. En wel met deemoed: “Van de doden niets dan goeds”.

Theo Buiting, 27/5/2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.