Carcassonne, aujourd’hui plus de quarante degrés. Paraplu meenemen als je de cité in wil of bijvoorbeeld naar de aankomst van de Tour. Wat een ondragelijke hitte. Maar ze zijn wel wat gewend daar in die bakoven van Frankrijk. Misschien dat dat wel meespeelde voor Jacques Castang.

Jacques, gendarme, wielrenner en avonturier uit het nabijgelegen Villemoustaussou, won in 1998 de Ronde van Burkina Faso. Thuis al goed doorbakken, trotseerde hij ondermeer de gloeiende Sahelwind naar Ouahigouya. Lokale temperatuur rond de veertig graden. Van de nu zo geroemde ijspanty’s was geen sprake. De Afrikanen kregen dichtgeknoopte boterhamzakjes met water aangereikt, waar ze een gat in moesten knagen om de lauwe inhoud op te slurpen. De bidons van de Europeanen waren pure luxe.
Zo kwamen er wat trivia binnen geslopen op een aangename zondagmiddag: Ouagadougou, Occitanië, Jacques et Josy Castang. En dan zijn er ook plots weer die twee oud-strijders. Mannen die in vroeger dagen vaak letterlijk de hitte van de dag hebben gedragen. Ik plukte ze net uit mijn fotomapjes. Zowat de laatste der Mohikanen, tachtigers. Op een bloedhete middag samen gezeten voor het Eiscafé in Xanten. Met op het tricot (zo noemen die mannen een wielershirt nog steeds) van Hans de reclame voor die ijssalon. Hans “Hennes” Junkermann en Jaap Kersten “anciens combattants” uit de Tour van vroeger dagen (bovenstaande foto). Helaas is Hennes ons afgelopen mei ontvallen. Jaap houdt inmiddels samen met Pietje Damen de vlag van de oudste Nederlandse Tourrenners hoog. Met een vat vol mooie en sterke verhalen binnen handbereik.
In 1958 trad Jaap aan in de Nelux Tour de France-ploeg. Als helper voor kopman Charly Gaul, de Luxemburgse klimgeit. Op kop rijden voor Charly, dat werkte. Maar er was meer dat hielp, zo vertelde Jaap ooit: “In de Tour van ’58 hadden we een Amsterdammer mee als soigneur. Een charlatan eerste klas. Charly, de Engel van het Hooggebergte, had in die befaamde helse bergetappe, in absoluut hondenweer, de concurrentie verpletterd. De tourzege lag binnen handbereik. Totdat het noodlot toesloeg. De volgende dagen werd het warm, het werd zelfs bloedheet. Charly zat als een dood vogeltje op de fiets. De komende tijdrit in de Provence zou voor de Luxemburger de nekslag betekenen. We zaten allemaal in zak en as. Behalve dan die Amsterdammer. Hij redeneerde: als Charly in de kou goed rijdt, nou dan maken we het toch koud. Hij liet in de plaatselijk lingeriezaak een dubbelwandig korset maken en vulde dat op met vergruisd ijs. Charly werd erin gehesen, trui erover en weg was ie. Terwijl de mussen – ook van verbazing – van het dak vielen won onze Engel de tijdrit en ook de Tour. Denken ze nou met die koelvesten iets nieuws te hebben. Nou, wij hebben het allemaal al eens gezien hoor”.
Tja, en dan nu als noviteit ijspanty’s. Houden ze het traditiegewijs toch nog een beetje lingerie-achtig.

Theo Buiting, 18/7/22

Een gedachte over “Theo’s Buitelingen (35): de ijspanty van Charly

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.