Gisteren lag de TdF aankomst in Bayonne. In 1912 en 1921 won daar de oermens Louis Mottiat de etappe. Hierbij een extract uit “Handboek der Wielersport” van Achiel van den Broeck uit 1953.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (53): de oermens Louis Mottiat”
Vandaag twee in het oog springende advertenties in de krant. Opmerkelijk en markant. Kennelijk hadden Kwaad en Van Hulzen zich al met hun ontvangst aan Gene Zijde verzoend. Een rijk ziekbed was nogal nieuw voor mij. Tot nu toe was een rijk en vol leven toch zo’n beetje het standaard en herkenbare cliché. Voor renner Gino Mäder in ieder geval geen advertentie met een dergelijke referentie. Niks rijk en vol. Zomaar van de Albula afgekukeld en erin gebleven. Dieptragisch . Een jong leven in de knop gebroken, zo heet dat toch. Woutje Poels, mijn gouwgenoot, met zijn makkers van de ploeg Bahrain gingen als eerbetoon in linie over de streep. Net als de Engelse ploeg in de Tour heel lang gelden na de dood van Tommy Simpson op de Ventoux. Mäder, Simpson, Casartelli, Weylandt en zoveel anderen, allemaal in het harnas gestorven. Allemaal anders maar even fataal. In naam van de sport en in de hoop van de glorie.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (52): A tombeau ouvert…”
Het was al efkes geleden dat ik er geweest was. Nou ja eventjes; het dateerde in feite al van 1965. Zondag 25 juli om precies te zijn. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Nog naar de vroegmis gegaan, die van de duivenmelkers en de renners. En van de ouden van dagen, want die denken dat ze altijd te laat komen. Nou nog hoor. Kijk maar eens ’s morgens. Al vóór acht uur staan ze al aan de deur van de Jumbo. Aauw mense mî hun bodschappetasse. Kennelijk FOMO !
Lees verder “Theo’s Buitelingen (51): “Koersen” om des keizers baard”
Q: Vandaag de Hel hè jonge. Dae wordt wir afzien manneke mi al die keie. Un echte strontkoers.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (50): Quak en Flipke denken er het hunne van…”
De nieuwe (Koers) Klisjeemannetjes, Rappe Jan (De Pitte) en zijn maat: “Rocycle, flikkert toch op! Straks stoempen we in Dwars door Vlaanderen en dan daarna nog op de fiets naar huis. Beetje bijtrainen voor de Ronde.”
Theo Buiting
Vanavond weer Wielerclub Wattage op Canvas. Een tv-registratie van een podcast. Een superieure Vlaamse trouvaille. Hoe luxe wil je het nog hebben.
Lees verder “Hebjetgezien? (180): “Wielerclub Wattage””
“Panther no good” zei de man wijzend op een paarse fiets. Concorde, Eddy Merckx, Pinarello en Panther, een verzameling koersfietsen, wat slordig gestald in de catacomben van een gloednieuwe wielerbaan. Plaats van handeling Chiang Mai, begin november 1995.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (48): panter en tijger”
Deze week twee opmerkelijke zaken in de krant. Op maandag munt Sander Schimmelpenninck de kwalificatie “treurtukker”. En daags daarop kondigt Peter Winnen zijn vertrek aan als columnist bij De Volkskrant. Hij is 65 en wil het wat kalmer aan gaan doen. Hij heeft besloten om met pensioen te gaan, aldus het berichtje. Wie weet, misschien wil hij wat vaker gaan fietsen, want een oude liefde roest immers niet.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (47): Peter en de Treurtukker”
Wij, mijn vriend Willem en ik, geloofden heilig in de vooruitgang. Met een HBS- diploma in onze achterzak was de verovering van de wereld en de rest van het leven nog maar een kwestie van tijd. En wat schriftelijke cursussen! Alles valt te leren. Waar een wil is, is een weg. Ons nieuwe credo in twee zinnen samengebald.
Lees verder “Theo’s Buitelingen (46): de Kubus van Heymans”
Even een Smeetsiaanse huiskamervraag om mee te beginnen. Wie hoort in dit rijtje Amerikaanse staatsburgers niet thuis: Neil A. Armstrong, Kristin Armstrong, Lance E. Armstrong of Henry O. Gigold? Kristin Armstrong, zegt u, die Olympische en wereldkampioene tijdrijden, want die staat daar als vrouw een beetje verloren tussen drie mannen. Zou kunnen. Gigold dan met zijn afwijkende familienaam. Zou ook zomaar kunnen. Maar ik kies er liever voor om Neil Armstrong, die maanwandelaar, uit het rijtje te gooien. Immers een astronaut tussen drie fietsfenomenen is wel wat veel van het goede. Kristin (overigens niet de ex van Lance) schitterde nog op de Spelen in Londen. En Lance is altijd goed voor wat krantenkoppen. Maar wie is in godsnaam Henry Otto Gigold?
Lees verder “Theo’s Buitelingen (45): Henry O.Gigold, de Vliegende Amerikaan”
dagelijks iets degelijks 