Marc Bussens schrijft op Facebook: “De Graslei in Gent is afgesloten voor filmopnames met Hollywoodsterren Nicolas Cage en Bill Skarsgård. Ze nemen er Lord of War II op. De filmset lokt heel wat kijklustigen.” Het doet me denken aan die keer toen ik in 1986 de opnames bijwoonde van de film “Het gezin Van Paemel” in de Gentse binnenstad.
Lees verder “De Graslei als filmlocatie”
Het is al zestig jaar geleden dat Eddy Merckx en Patrick Sercu de eerste zesdaagse wonnen in het vernieuwde Kuipke in Gent, want het oude was in 1962 door een brand verwoest. Ze wonnen toen vóór Post-Simpson en Van Steenbergen-Severeyns: een betere illustratie van de overdracht van de macht was nauwelijks denkbaar.
Lees verder “Zestig jaar geleden: Merckx-Sercu winnen in Gent”
In 1990 heb ik één van de grootste vergissingen uit mijn journalistieke carrière begaan. Voor het jongerenblad Graffiti zou ik een jonge atlete interviewen die op de Olympische Spelen van Barcelona twee jaar later misschien wel kans had op een medaille. Ik had de keuze tussen twee zussen die aan triatlon deden: Mieke en Veerle Suys. Ik koos voor Veerle om redenen die vooral de fotograaf kon beamen en dat bleek een historische vergissing. Veerle zou later nog wel schitteren in niet-Olympische disciplines als reddend zwemmen en dergelijke, maar het was haar zus Mieke die een internationale carrière zou uitbouwen…
Lees verder “Veerle Suys wordt 55…”
Het is ook alweer vijftien jaar geleden dat acteur/regisseur Eric De Volder is overleden. Bij die gelegenheid schreef Frans Redant op mijn blog een in memoriam “op 29 november 2010, de dag na het heengaan van Eric de Volder, drijvende kracht in olijke tijden achter het onvoorstelbare Parisiana“.
Lees verder “Eric de Volder (1946-2010)”
35 jaar geleden werd het cultuurcentrum Backstage aan de Sint-Pietersnieuwstraat geopend. Ondertussen is het openbaar verkocht op 16 december 2009 en nu is er een hotel gevestigd (Backstay Hostel).
Lees verder “35 jaar geleden: opening Cultuurcentrum Backstage”
De geschiedenis van het Kollektief D&A gaat terug op Otorio waarmee ze via Proka, de studentenorganisatie van de Akademie, ooit nog verbonden zijn geweest aan de Zwarte Zaal van diezelfde Akademie. “We zijn immers met theater begonnen toen we daar nog studenten waren. Altijd wel met eigen materiaal, zowel wat teksten als decor betreft,” zegt Dirk De Keyzer. Op het moment dat ik hem interview is hij 29 jaar oud. En hij geeft meteen een aantal voorbeelden: “What’s in a name” in 1983, “Verlepte Oogen, Verdronken Verdriet” in 1986, “De Graaf van Porno” in 1987, “Lucifer, kwartet van 3 Engelen en 1 Vrouw” in 1988 en “Unsere Stiefel sind so Schön” in 1989.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Kollektief D&A in Tinnenpot”
Vandaag is het 45 jaar geleden dat Generalissimo Francisco Franco y Bahamonde is overleden. Wat gaan we nu krijgen? Alweer een bewijs dat ik opgeschoven ben naar extreem-rechts, zoals een “vriend” (met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig) me onlangs zei? Uiteraard niet. Eerder integendeel, de dood van Franco en het daarop volgende langzame herstel van de democratie was de aanleiding om op het einde van de jaren zeventig met mijn eerste vrouw op vakantie te gaan aan de noordoostkust van Spanje. Het was zo’n typische strandvakantie-met-twee-kleine-kinderen zodat ik er mij amper nog iets van herinner. Nog een geluk dat ik er destijds in mijn televisierubriekje (!) voor De Voorpost een stuk heb aan gewijd…
Lees verder “Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona”
Etienne De Ruyck (midden van bovenste rij op bovenstaande foto) ken ik vooral als leider van het Gentse amateurgezelschap La Barraca, waarvan ik in de jaren negentig een aantal voorstellingen heb bijgewoond.
Lees verder “Etienne De Ruyck wordt 75…”
Het is vandaag tachtig jaar geleden dat de Gentse diva Vina Bovy haar come-back maakte in de Gentse opera met de rol van Rosina in Rossini’s “Barbiere di Siviglia“.
Lees verder “Tachtig jaar geleden: de come-back van Vina Bovy in de Gentse opera”
Het zal nu al een dikke tien jaar geleden zijn dat ik iets schreef over een boek van Geert Stadeus (links op bovenstaande foto van Anna De Swaef) waarbij ik me de bedenking maakte dat “een moeizaam opgebouwde vriendschap hier onder grote druk zou komen te staan.” Quod erat demonstrandum, want sindsdien heb ik helaas niets meer vernomen van Geert (*). En zo komt het dat ik alweer op de website van Doorbraak.be ben aangewezen om het over een nieuw boek van Geert te hebben. Samen met ene Stijn Van der Stockt (mij totaal onbekend) schreef hij immers “De Vlaamse canon (een aanzet tot)”. Eens zien wat Karl Drabbe daarover te vertellen heeft op hogergenoemde website.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “Een Vlaamse canon””
dagelijks iets degelijks 