Veertig jaar geleden: release van “God save the queen”

Veertig jaar geleden: release van “God save the queen”

Het is vandaag veertig jaar geleden dat, tegelijk met de “Meisjes” van Raymond, in Engeland “God save the queen” werd uitgebracht door The Sex Pistols. Het werd de aanloop naar mijn reeks over pop en fascisme die enkele jaren later zou verschijnen in De Rode Vaan. Ik heb mij daar toen niet populair mee gemaakt (en nu nog altijd niet, afgaande op bepaalde reacties: zie verder), maar dat was nu eenmaal mijn mening over punk en grotendeels blijf ik ook nu nog, zoveel jaren later, bij mijn standpunt.
Lees verder “Veertig jaar geleden: release van “God save the queen””

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Om de oprichting van Theater Arena toe te lichten, moeten we eerst en vooral ons wenden naar… het NTG! En met name naar de première op 20 mei 1967 van ‘De Vertraagde Film’ van Herman Teirlinck. Bij het groeten stapt regisseur Frans Roggen waardig en theatraal naar voren, om een breed saluut te brengen naar de zijloge côté jardin waar normaal directeur Poppe had moeten zitten. Die loge was echter leeg. Eén seconde verbazing, waarna het publiek  de geste meteen door heeft. Onder het applaus breekt een tumult uit van Poppe-fans die op de houten vloer stampen en minutenlang scanderen: “Poppe-Poppe-Poppe!”
Wanneer regisseur Roggen zich achteraf tussen het publiek via de grote trap naar de foyer wil begeven, krijgt hij van onheilsbode, de goede NTG-secretaris Roger Thienpont (die als Paul Berkenman de filmfragmenten had gedraaid), stilletjes te horen dat de Raad van Beheer zijn aanwezigheid op de receptie niet op prijs stelt. De flamboyante Frans Roggen maakt prompt een publieke scène: “Wat! De regisseur van het stuk wordt dus niet geduld op de receptie!”, etc. Roggen verlaat met slaande deuren het gebouw. Voorgoed.
En dat is dan ook het begin geweest van wat gezien werd als een anti-NTG-operatie: de stichting van Theater Arena met een schare van Poppe-getrouwen.
De benaming “Theater Arena” vinden we dan ook voor het eerst terug in 1968, gekoppeld aan het Amateurstoneelcentrum L.Van de Putte. Na één seizoen ging Arena onder impuls van Jacques Veys (foto) echter op eigen benen staan. Onder de artistieke leiding van Frans Roggen werd er vooral hedendaags theater gebracht: “De Meiden” (Genet), “De Nonnen” (Manet), “Huis Clos” (Sartre).
Lees verder “Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena”

35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena

35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena

Het is vandaag ook 35 jaar geleden dat in het Gentse Arenatheater “De Driestuiversopera” van Bertolt Brecht in première ging in een regie van Jaak van de Velde, een decor van Jacques Berwouts, een vertaling van Ton Lutz en liedjesteksten van Walter Ertvelt. Tot mijn stomme verbazing heb ik geen recensie van mijn hand teruggevonden (ook niet van iemand anders trouwens), daarom moet u het maar doen met wat algemeenheden over het stuk zelf. En “uiteraard” heb ik ook weer geen foto van de voorstelling teruggevonden, daarom heb ik een beroep gedaan op een foto van Theater Het Hof uit Arnhem. Bedankt, mensen!
Lees verder “35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena”

Kamagurka wordt zestig…

Kamagurka wordt zestig…

Vandaag wordt de Oostendse tekenaar Kamagurka zestig jaar. Hij is ongetwijfeld de meest geschikte man voor zijn vak, tekenen dus. Dat wil zeggen dat hij alles in zijn werk legt en verder niks te zeggen heeft. Hem interviewen heeft dan ook totaal geen zin. Toch heb ik het zelf ook eens gewaagd. Hoe valt dat nu te rijmen? Wel, mijn voorstel was dat ik met Kama eens op café zou gaan (we zijn toch Vlamingen nietwaar?), dat we daar wat over van-alles-en-nog-wat zouden praten en dat hij nadien het “interview” zou uittekenen. Volledig gefantaseerd, vertrekkend van bepaalde zaken die ter sprake waren gekomen of tamelijk nauwgezet, daar mocht hij zijn plan mee trekken. Het was een gok, maar het leek me te doen. Helaas viel dit project in het water omdat Kamagurka te veel werk had in die tijd (Humo, Charlie Hebdo enz.). Het werd dan ook een “gewoon” interview, nietszeggend kortom. Ik kreeg van mijn hoofdredacteur dan ook nog de wind van voren maar de toekomst bewees dat Kamagurka niet te interviewen vàlt. Alleen Walter Ertvelt heeft eens “een diepgaand gesprek” met hem gehad. Maar die zal dat dan wel zelf geschreven hebben…
Lees verder “Kamagurka wordt zestig…”

Marijn Devalck wordt 65…

Marijn Devalck wordt 65…

Op het eind van de jaren zeventig had ik nogal wat contact met Marijn Devalck, die vandaag vijfenzestig jaar wordt. Ik had hem namelijk de mannelijke hoofdrol aangeboden in de rock-opera De Kat, die ik samen met een paar vrienden had geschreven en Marijn zag dat wel zitten, maar Theater Arena, waartoe hij op dat moment behoorde, helaas niet. Toch was nog niet alles verloren, want Marijn stemde erin toe om samen met o.a. Raymond van het Groenewoud, Zjef Vanuytsel en Guy Mortier deel uit te maken van een vedettenelftal om op het Feest van de Rode Vaan, maar toen was er een persvisie op de BRT van een musical waarin Marijn met Linda Lepomme de hoofdrol (ik meen me te herinneren dat het zelfs de énige rollen waren) vertolkte en Lode De Pooter vond er niks aan en maakte dit in zijn gebruikelijk beeldrijk taalgebruik duidelijk aan Marijn, met als gevolg: geen Marijn op het veld. En nadien kwam er een solo-elpee die ik dan weer niet zo goed vond, zodat het contact werd verbroken tot het Facebook-tijdperk aanbrak.
Lees verder “Marijn Devalck wordt 65…”

Dorothy Stratten (1960-1980)

22 dorothy strattenVandaag is het al 35 jaar geleden dat de Canadese actrice en playmate van het jaar van 1980 Dorothy Stratten (geboren als Dorothy Hoogstraten) werd vermoord door haar man Paul Snider, die daarna zelfmoord pleegde. De moord was het onderwerp van twee films. In de televisiefilm Death of a Centerfold: The Dorothy Stratten Story werd Dorothy Stratten gespeeld door Jamie Lee Curtis. En in Star 80 (1983), de laatste film van Bob Fosse, werd Stratten gespeeld door Mariel Hemingway. De moordscène in de film werd opgenomen in het appartement waar de echte moord en zelfmoord plaatsvonden. De regisseur Peter Bogdanovich, met wie Stratten een relatie had, schreef een boek over haar, The Killing of the Unicorn (1984). Bogdanovich had Stratten een rol in zijn film They All Laughed (1981) gegeven. Na haar dood wilde geen enkele filmstudio de film uitbrengen. Bogdanovich financierde de filmdistributie zelf, maar de film bleek een flop, en Bogdanovich verloor miljoenen dollars. Hij trouwde later met Strattens zuster, de actrice Louise Stratten. De Canadese zanger Bryan Adams schreef twee nummers over Stratten, Cover Girl (een hit voor de Canadese band Prism in 1980) en The Best Was Yet to Come dat op Adams’ album Cuts Like a Knife (1983) verscheen. En tenslotte bracht ook het Gentse theater Arena de musical Playmate, die duidelijk ook op haar leven was geïnspireerd. Luc Carnier recenseerde de voorstelling voor De Rode Vaan.
Lees verder “Dorothy Stratten (1960-1980)”

“Pal Joey”: waar wil men naartoe?

Het staat ook in het programmaboekje, maar ik kende het verhaal reeds : toen Gene Kelly op toneel en Frank Sinatra voor de film de rol van « Pal Joey » aanvaardden in de musical van Rodgers en Hart, vroeg men zich af of dit hun carrière niet zou schaden. Inderdaad, Joey Evans is een Streber die omwille van zijn ambities in de showbizz de liefde van de « brave » Linda versmaadt om via het bed van de « slechte » maar invloedrijke Vera toch aan de top te geraken. Het is pas wanneer Vera in moeilijkheden geraakt via een chantage door ene Ludlow Lowell en chorus-girl Gladys en zij van hem afwil dat Joey terugkeert naar Linda. Geen stichtend voorbeeld, u zegt het.
Deze vijf rollen worden respectievelijk vertolkt door Daan Van den Durpel, Annick Christiaens, Liliane Dorekens, Marijn Devalck en Norma Hendy en ze doen dat op exact dezelfde manier als ze al hun vorige rollen in Theater Arena in Gent hebben gespeeld. Voeg daarbij nog een afgrijselijk optreden van regisseur Jaak Van de Velde, een noodgedwongen komisch gehouden interventie van Erna Palsterman die duidelijk buiten het Arena-kader begint te vallen, een travestienummer van Jo De Backer, een verloren gelopen Karel Deruwe en een half dozijn (bijna) blote bipsen en je zit alweer met hetzelfde probleem: waar wil Arena eigenlijk naartoe ?
Men wil muziektheater brengen. O.K., voor mij niet gelaten, dat moet er ook zijn. Maar is het zelfs in dat geval niet mogelijk toch enig beleid uit te stippelen ? Wat moet het Gentse publiek anno 1984 met deze « Pal Joey » ? Ha, het is « pastiche », lees ik in de programmabrochure. Dat slaat dan vooral op het feit dat Walter Ertvelt deze musical uit 1940 (!) heeft volgestopt met modewoorden als « van bil gaan » e.d., met als hoogtepunt dat de bekendste song (« Bewitched, bothered and bewildered ») werd vertaald als « Behekst, oversexed en nymfomaan » !
Dat deze aanpak noodzakelijkerwijze problemen moest opleveren, wordt ook nog eens door dit nummer bewezen, want op scène werd het dan uiteindelijk « Behekst, hitsig en verdorven », ook al niet briljant.
En tot slot onze vraag die iedere keer terugkomt : hoe zit dat nu met de erotiek in Arena? Dat mengsel van puritanisme en vulgariteit blijft me nog steeds op de maag liggen. Neen, ook dit aspect zal dit stuk niet overeind houden…

Referentie
Ronny De Schepper, “Pal Joey”: waar wil men naartoe?, De Rode Vaan nr.19 van 1984