Vruchteloos zoek ik naar een woord dat de tint zou beschrijven van het blauw dat deze dag boven mijn hoofd als een ononderbroken vlak in alle windrichtingen spreidde. Misschien leek het op de hemel van de heetste namiddagen ooit in Tunesië, toen daar aan de rand van de woestijn de lucht trilde van de hitte. Maar nee, deze dag bleek het blauw zo genadeloos, zo bedreigend. Het was alsof niet de zon maar dit uitspansel dat als een deken, of beter als een ragfijn linnen laken de wereld omspande, zijn niets ontziende stralen naar ons mensen toestuurde. Tot bewegen was ik niet meer in staat, ademhalen bleek een schier onmogelijke opdracht. Ontsnappen uit deze hel – iedere poging stuitte op steeds meer verzet. Beter was het roerloos en met uitgeschakeld bewustzijn zich over te leveren en ten onder te gaan.