Stephen Fry wordt 65…

Stephen Fry wordt 65…

Het boek dat ik in juni heb gelezen heet “The stars’ tennis balls” en is geschreven door Stephen Fry, die vandaag 65 wordt (foto publiek domein). Een ietwat ongelukkige titel, als je het mij vraagt, want het betekent gewoon dat wij mensen de speelbal zijn van de goden, lees: het lot (p.232). Het boek kreeg ondertussen dan ook een nieuwe titel, namelijk “Revenge”, die even nietszeggend is, maar die lezers toch niet meer op een verkeerd been zet…

Lees verder “Stephen Fry wordt 65…” →

Theo’s Buitelingen (36): adio, adio, adio…

Theo’s Buitelingen (36): adio, adio, adio…

De Vuelta was hier. In Utrecht en omstreken. Maar ook in West-Brabant. Ooit de bakermat van het rennen met Sint Willebrord als epicentrum. Over dat eigengereide dorp heeft de straatgenoot uit mijn jeugd Frans van Schoonderwalt , samen met zijn collega Peter Heerkens (beiden inmiddels gehemeld), zelfs een dik boek geschreven. De titel “Op Karakter” dekt de lading volledig.

Lees verder “Theo’s Buitelingen (36): adio, adio, adio…” →

Marion Bloem wordt zeventig…

Marion Bloem wordt zeventig…

Eind mei 2020 leek het me logischer om met haar doorbraak “Geen gewoon Indisch meisje” te beginnen, maar ik vond dat een te vies boekje. Versta me niet verkeerd, ik heb het niet over de inhoud, maar over het boekje zelf. Net zoals bijna al onze boeken hadden wij het op de uitverkoop van een of andere bibliotheek gekocht en vaak zijn die boeken juist mooi ingebonden (zoals “Vaders van betekenis” b.v.), maar dit Regenboog-pocketje zag er nu toch zo afgeleefd uit! Met tientallen “afgevoerd”-stempels en dan ook iets weggeknipt. Met een gescheurde kaft en bladzijden die er nog vóór het lezen dreigden uit te vallen. Zeker in deze corona-tijden vond ik het te vies om het urenlang in mijn handen te houden. Dan maar “Vaders van betekenis”, het volgende boek van Marion Bloem (foto Tong Tong Fair Festival via Wikipedia).

Lees verder “Marion Bloem wordt zeventig…” →