Pablo de Santis wordt zestig…

Pablo de Santis wordt zestig…

Begin 2018 heb ik “Het labyrint” van Pablo de Santis uit 1998 gelezen. De reden was eigenlijk nogal onnozel: mijn vrouw heeft van haar dochter als nieuwjaarsgeschenk “Het labyrint der geesten”, het laatste deel van de tetralogie “Het kerkhof der vergeten boeken” van Carlos Ruiz Zafon, gekregen en was dit aan het lezen. Tegelijk zou Fons Mariën mij een derde boek van Kazuo Ishiguro bezorgen, maar ik kon in afwachting niet zonder lectuur, dus ik ben eens in mijn boekenkast gedoken en kwam daar dit boek, waarvan de titel me nu toch wel intrigeerde, tegen. En zoals gebruikelijk ben ik ook eens op het internet gaan kijken wat men over de auteur te vertellen heeft…

Lees verder “Pablo de Santis wordt zestig…” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (296)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (296)

De Vieze Gasten zijn voor de meesten nog altijd synoniem voor de politieke grappen en grollen van Vuile Mong Rosseel. Daar kon 25 jaar geleden verandering in komen. Het was weliswaar niet de eerste keer dat andere mensen onder de vlag van de Vieze Gasten een stuk opvoeren dat nogal wat in stijl verschilt met wat Mong doet, maar tot dan toe waren deze producties vrij onopgemerkt voorbijgegaan. Het stuk van vanavond zal dat zeker niet doen. In het “Dossier Ronald Akkerman” speelt Steph Baeyens immers een overleden aids-patiënt die na zijn dood een bezoek brengt aan de verpleegster die hem in zijn terminale fase heeft verzorgd (gespeeld door Lisette Mertens). Dit stuk, dat tot en met woensdag loopt in de Backstage, wil duidelijk stelling nemen in de discussie over euthanasie die op dit moment in het politieke halfrond wordt gevoerd en zal dus niemand onberoerd laten. ★ Ook in Vooruit wordt vanavond en morgen een politiek stuk gebracht. Antigone speelt immers «Wolokolamsker Chaussee» van de DDR-auteur Heiner Müller (foto Hubert Link via Wikipedia): “een requiem voor de socialistische droom“. (HLN, 27/2/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (295)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (295)

Als men over de religieuze muziek van Claudio Monteverdi spreekt, denkt men meestal aan zijn Maria-Vespers toen hij « amper » 43 jaar was. Twee jaar voor zijn dood (Monteverdi werd 76, wat in de vroege 17de eeuw erg oud was) voegde echter dertig jaar kerkmuziek in Venetië samen in de « Selva Morale e Spirituale », die veel minder worden uitgevoerd. Monteverdi-fans zullen zich dus wel in de handen gewreven hebben als ze 25 jaar geleden de kans kregen een aantal van deze psalmen te beluisteren in de kapel van de Bijloke, uitgevoerd door Florian Heyerick en zijn Ex Tempore-koor en -orkest ★ Net als Monteverdi heeft ook de Spaanse schrijver Federico Garcia-Lorca zijn specifieke aanhang. Zo zullen de trouwe luisteraars van de reeks van Gentenaar Fons Mariën (foto Goodreads) in « Het einde van de wereld » op Radio 1 diezelfde avond wel hun schreden hebben gericht naar Vooruit, waar Wim De Wulf het gezelschap Opera Mobile doorheen « De Toren van Kaneel » (symbool voor de fantasie) gidste. Zoals de naam reeds laat vermoeden, komt er ook hier muziek aan te pas en wel van «huiscomponist» Hans Rotman. (HLN, 26/2/1998)

Louis Jansegers (1898-1958)

Louis Jansegers (1898-1958)

Het is al 65 jaar geleden dat mijn grootvader langs moederszijde, Louis Jansegers, aan een hersentumor is gestorven. Op het moment van zijn overlijden was hij zes jaar jonger dan ik nu ben. Hij was afkomstig uit een gezin met niet minder dan 21 kinderen! (*) Toch ken ik daar zo goed als niemand van, alleen zijn jongste broer Omer, die het in Temse tot gemeenteraadslid van de socialisten bracht, die ken ik, maar ook hem heb ik (voor zover ik me kan herinneren) nooit in levende lijve ontmoet.

Lees verder “Louis Jansegers (1898-1958)” →

Vijf jaar geleden: Mathieu van der Poel evenaart record van Roland Liboton

Vijf jaar geleden: Mathieu van der Poel evenaart record van Roland Liboton

Mathieu van der Poel (bovenstaande foto Axel VH, middelste foto Erik Westerlinck) wint met de sluitingsprijs van Oostmalle zijn 32ste veldrit van het seizoen en evenaart daarmee het record van Roland Liboton uit 1984. Het dient gezegd dat Roland nog één extra had kunnen winnen (en dan meteen ook alle wedstrijden waarin hij was gestart), als hij de veldrit van Milaan niet op vraag van zijn sponsor Guerciotti aan Vito di Tano had gelaten…

Lees verder “Vijf jaar geleden: Mathieu van der Poel evenaart record van Roland Liboton” →