Het leven zit toch wel raar in elkaar. Ongeveer tegelijkertijd met mijn moeder is ook de Bornemse klarinetvirtuoos Walter Boeykens overleden, het grote idool van mijn vader, die zelf ook klarinettist was. De zestigste huwelijksverjaardag van mijn ouders hebben we trouwens gevierd in het restaurant van zoon Johan Boeykens. Ik had gehoopt dat Walter misschien “toevallig” eens langs kon komen, maar dat is niet gelukt. Dochter Anne, eveneens klarinettiste bij de Brussels Philharmonic (het vroegere BRT-orkest), heeft dat toen wél gedaan. Enige tijd daarvóór had ik haar samen met Johan en haar tweelingzus Sabine geïnterviewd. Ook Walter Boeykens zelf heb ik geïnterviewd, in het begin van de jaren negentig, in een onpersoonlijk lokaaltje, een typisch backstage-geval, maar of dat nu in De Singel was of op het Flageyplein, dat zou ik niet meer met zekerheid kunnen zeggen. Walter Boeykens zou daarna longkanker krijgen en overwinnen, maar een jaar later werd hij opnieuw bijzonder zwaar ziek. Anne Boeykens zei in een eerste reactie dat haar vader echter tot op het laatste troost in de muziek heeft gevonden.