Categorie: arcatheater

45 jaar geleden: “Het begon met Roza”

45 jaar geleden: “Het begon met Roza”

Het begon met Eva is de titel van een Amerikaanse film waarin beschreven wordt hoe een meisje-uit-de-massa erin slaagt in de gunst te komen staan van haar idool en hoe ze langzamerhand de Vedette naar de achtergrond dringt en zelf in de spotlights treedt. Wat sympathiek begon, eindigt nogal navrant. Volgens ongeveer hetzelfde scenario verloopt de geschiedenis van de beste rockgroep die het Waasland ooit heeft gehad, nl. Papadock’s BRC, maar die paradoxaal genoeg nooit verder is geraakt — als groep — dan de Gentse Feesten. Behalve de drummer dan. Die is nu een internationale attractie. Als drummer? Neen: Als zanger misschien? Nauwelijks. Als « attractie »? Juist! Wat sympathiek begon, eindigt ook hier dus nogal navrant. Twee afleveringen van “Ken je ze nog, de mannen van Papadock’s?” of wat een succes-story had kunnen zijn…

Lees verder “45 jaar geleden: “Het begon met Roza”” →

Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

Het is vandaag al dertig jaar geleden dat acteur Rudi Van Vlaenderen (links op bovenstaande foto van Jo Clauwaert in het Brusselse Goudblommeke van Papier). De vzw Dacob, het archief en bibliotheek van de studie van het communisme, heeft nog niet zo lang geleden zijn archief ontsloten.

Lees verder “Rudi van Vlaenderen (1930-1994)” →

35 jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden”

35 jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden”

Het 41ste seizoen van het Gentse Arcatheater is gestart in… Antwerpen. In de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater bracht Doris Van Caneghem immers de monoloog “Shirley Valentijn”. En in Gent zelf is Arca voor “De Coburger”, een monoloog met Jo De Meyere in de rol van Leopold I, uitgeweken naar het Sabbattinitheater in de Hoogstraat. Het zalenprobleem in Gent is dus nog steeds niet opgelost…

Lees verder “35 jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden”” →

Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Leuke scène in de fijne televisieserie “Lost in Austen”: nadat Darcy zijn liefde voor Amanda Price heeft bekend (hij noemt haar “she who must be loved” en, verdorie, hij heeft nog gelijk ook: Amanda is een gerundium – of een gerundivum, ik heb die twee nooit goed uit elkaar kunnen houden – eigenlijk zou dit dus ook een goede naam geweest zijn voor Ayesha, “she who must be obeyed”), vraagt zij hem om een gunst. Zij wil hem namelijk de fameuze scène uit “Pride and prejudice” laten overdoen, waarbij Colin Firth (als Darcy) uit het water stapt (foto). “Haar” verliefde Darcy (gespeeld door Elliot Cowan) kan dat natuurlijk niet weigeren en op dat moment spreekt Price de historische woorden: “I’m having a strange postmodern moment here”. Maar wat is dat dan eigenlijk “a postmodern moment”?

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”” →