65 jaar geleden: Mario Zanchi wint de eerste Giro d’Abruzzo

65 jaar geleden: Mario Zanchi wint de eerste Giro d’Abruzzo

De Ronde van Italië voor beloften, beter bekend onder de bijnaam Baby Giro, is een jaarlijkse wielerwedstrijd in Italië voor beloften (vroeger amateurs) en een kleinere uitvoering van de ‘grote’ Ronde van Italië. In 2009 werd de naam van de rittenkoers veranderd in Girobio, met als bedoeling de aandacht die de Giro voor het milieu heeft in de verf te zetten.

Lees verder “65 jaar geleden: Mario Zanchi wint de eerste Giro d’Abruzzo”

25 jaar geleden: alweer een prestigieuze prijs voor Alain Platel

25 jaar geleden: alweer een prestigieuze prijs voor Alain Platel

Op 8 april 2001 ontving Alain Platel (°1956) in het Italiaanse Taormina de zevende Prix Europe Nouvelles Théatrales. Net als de eerste de beste wielertoerist kan hij dan deze beker in zijn kast zetten naast de Mobil Pegasus Prijs (1996), de Hans Snoek-prijs voor het beste jeugdtheater (1996), de Océ-prijs voor podiumkunsten (1997), de Time Out Live Award voor de beste dansvoorstelling (1998) en nog vele andere. Tevens is het voor Alain Platel ook een gelegenheid om, tussen twee buitenlandse reizen door, even in de spiegel te kijken om te zien wat de toekomst brengt voor zijn succesvolle groep.

Lees verder “25 jaar geleden: alweer een prestigieuze prijs voor Alain Platel”

45 jaar geleden: “Alleen nauwelijks en met kinderen helemaal niet te harden”

45 jaar geleden: “Alleen nauwelijks en met kinderen helemaal niet te harden”

Voor onze tweede aflevering van vrouwen in de crisis trokken we naar Gent. En alhoewel we plusminus in dezelfde sociale en leeftijdsklasse bleven (M. is 28 en graficus), toch hebben we juist op die manier ervoor gezorgd dat we een schril contrast opriepen. Waar L. vorige week mee uit werken ging naast haar echtgenoot, is M. alleenstaande. In een voorafgaandelijk gesprek legt ze er ook de nadruk op dat ze politiek actief is, maar niet uit feministische overwegingen. Die activiteit stemt overigens ook reeds uit de periode van haar huwelijk en heeft dus niks te maken met het feit dat ze op een bepaald moment alleen kwam te staan. Maar sociaal-financieel gezien is er wel een groot verschil tussen de twee levenswijzen.

Lees verder “45 jaar geleden: “Alleen nauwelijks en met kinderen helemaal niet te harden””

Vijf jaar geleden: een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Vijf jaar geleden: een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Een officiële journalistenkaart is geen vodje papier, al zijn er steeds meer “demokratisch” geleide landen die daar lak aan hebben. De cijfers spreken voor zich. In 2020 zijn “maar” vijftig joernalisten gedood bij het uitoefenen van hun taak (twee ervan door een ongeval). Maar 84 % van de slachtoffers werden bewust en gericht omgebracht, een stijging met 21 % tegen 2019, toen er 53 joernalisten omkwamen. En, zo zocht Reporters zonder Grenzen uit, liefst 34 van die 50 vonden de dood in landen die officieel in vredestijden leven. Het gaat dan om Marokko, India, en vooral Mexico. De redenen lopen vaak gelijk: het zijn onderzoeksjournalisten die corruptie blootleggen, milieuschandalen aankaarten, of de sporen natrekken van de georganiseerde misdaad.

Lees verder “Vijf jaar geleden: een officiële journalistenkaart is geen vodje papier”

“Een schitterend gebrek” van Arthur Japin

“Een schitterend gebrek” van Arthur Japin

Gisteren zag ik de verfilming door Michiel van Erp in 2024 van “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin. Toch wil ik het hier hebben over het boek en niet over de film. Niet dat ik de film niet goed zou vinden, maar het lijkt me gewoon een trouwe verfilming van het boek en dus wil ik hierop de nadruk leggen. Aangezien ikzelf het boek niet heb gelezen, doe ik dit aan de hand van de recensie van Johan de Belie. Alleen heb ik de namen van de acteurs toegevoegd. (RDS)

Lees verder ““Een schitterend gebrek” van Arthur Japin”