25 jaar geleden: cultuur in Gent (490)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (490)

Ondanks de enorme populariteit bij de oudere lagen van de bevolking kan men moeilijk beweren dat de operette een genre is dat springlevend is. Ik zie met genoegen dat o.a. Kameropera Transparant en onze eigen Herwig De Weerdt pogingen doen om er wat nieuw leven in te blazen, maar gewoonlijk valt men toch terug op de klassiekers van Johann Strauss en Franz Lehar, die inderdaad met kop en schouders boven de rest uitsteken. Toch zijn ook zij gebannen uit onze operatempels en daarom richtte Jacqueline Van Quaille (foto YouTube) het lyrisch gezelschap Aruna op, waarmee zij dan maar noodgedwongen andere oorden opzoekt. Zo brengen zij vanavond en zondagnamiddag in de Rode Pomp een soort van “greatest hits”. Dat zal door de Adviescommissie wel weer negatief onthaald worden, maar zoals Dré Posman zelf schrijft in zijn blaadje: “Het moet sapristie toch niet altijd dodeka en serieel zijn!” * Wie dat wél vindt, die kan vanavond weer beter terecht in Kunstencentrum Vooruit, waar het Nederlandse theatergezelschap Dood Paard “Blaat” brengt, een stuk in “regressieve babytaal”, aldus een collega. (RDS in HLN van 13/1/1999)

Veertig jaar geleden: twee klassiekers

Veertig jaar geleden: twee klassiekers

Wie denkt dat de periode van de grote klassiekers pas in maart een aanvang neemt met Milaan-San Remo, die heeft het toch fameus verkeerd voor. In het Gentse theater Controverse zijn immers reeds twee stukken in première gegaan die gerust tot de klassiekers van onze literatuurgeschiedenis mogen worden gerekend : het middelnederlandse abele spel « Lanseloet van Denemerken » en het aller treurspelen treurspel van Vondel « Adam in ballingschap ».

Lees verder “Veertig jaar geleden: twee klassiekers”

25 jaar geleden: cultuur in Gent (489)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (489)

Op de première van “La musica II” in Arca duwde iemand van het NTG-promotieteam me nog voor het binnengaan publiciteit voor “Closer” in de handen. Dat was goed bekeken, want de problematiek van de twee stukken is erg gelijklopend. Alleen, als we in “Closer” twee koppels van nabij volgen, dan blijft het bij “La musica II” beperkt tot één. Uiteraard is dat een verschraling, waardoor de nadruk nog meer op het acteren komt te liggen en dat valt enigszins tegen. Op geen enkel moment heb ikzelf althans kunnen geloven in het feit dat een verscheurende passie Simone Milsdochter (foto YouTube) en Rudy Morren bindt, waardoor ze niet zonder, maar ook niet mét elkaar kunnen leven. Persoonlijk vind ik dat de tekst van Marguerite Duras daar zelf ook schuld aan heeft, maar naar het schijnt zou theater Hollandia er vorig jaar wél een beklijvende voorstelling van hebben gebracht. In Arca is regisseur Christophe Ameye daar niet in geslaagd. Toch is het zeker ook niet ondermaats, zodat we de voorstelling wel kunnen aanraden aan wie zijn eigen relatie eraan wil spiegelen. (RDS in HLN van 12/1/1999)

Maximilian Schachmann wordt dertig…

Maximilian Schachmann wordt dertig…

Bij de junioren en de beloften boekte de Berlijner Maximilian Schachmann (foto Jérémy Günther Heinz Jähnick via Wikipedia) al goede resultaten. Op het wereldkampioenschap tijdrijden voor junioren in 2012 werd hij derde achter Oskar Svendsen en Matej MohoričDrie jaar later werd hij bij de beloften tweede achter Mads Würtz Schmidt, en in 2016 werd hij opnieuw tweede, deze keer achter zijn landgenoot Marco Mathis. Ook werd hij in 2016 nationaal beloftenkampioen tijdrijden.

Lees verder “Maximilian Schachmann wordt dertig…”