Tag: Umberto Eco

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)

Het is vandaag 350 jaar geleden dat de Duitse auteur Hans Jacob Christoffel von Grimmelshausen is overleden. Hij is vooral bekend van de schelmenroman “Der Abentheuerliche Simplicissimus Teutsch” uit 1668, dat echter oorspronkelijk is verschenen als zijnde van German Schleifheim von Sulsfort. Pas in de negentiende eeuw kon hij worden thuisgebracht als Hans Jacob Christoffel von Grimmelshausen. Alhoewel het werk geïnspireerd is op zijn eigen avontuurlijk leven (o.a. tijdens de Dertigjarige Oorlog), is het toch meteen ook al een verbastering van het genre, aangezien het toch wel erg moraliserend is, zelfs in religieuze zin (de picareske avonturen zijn een loutering voor de ziel). Die moraliserende invloed wordt steeds sterker naarmate er weer een “sequel” bijkwam (in totaal zes). In die uit 1670 komt o.m. “Die Landstörzerin Courasche” voor, wat Brecht inspireerde tot “Mutter Courage”.

Lees verder “Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)” →

250 jaar geleden: “der Bund der Perfektibilisten”

250 jaar geleden: “der Bund der Perfektibilisten”

De Liga der Perfectibilisten was een geheim genootschap, opgericht op 1 mei 1776 door Adam Weishaupt (1748-1830, portret van Friedrich Roßmäßler) in Ingolstadt met de hulp van (achteraf gezien waarschijnlijk fictief persoon) graaf van Saint-Germain. Het wordt beschouwd als een voorloper van de Orde der Illuminati. Het doel van de groep was de morele perfectie (“perfectibiliteit”) van haar leden en de bevordering van Verlichtingsideeën (Umberto Eco laat zijn personage Aglié – Saint-Germain dus – Weishaupt een communist noemen, De Slinger van Foucault p.442). De Liga was de oorsprong van de latere, kortstondig invloedrijke Orde der Illuminati.

Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona

Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona

Vandaag is het 45 jaar geleden dat Generalissimo Francisco Franco y Bahamonde is overleden. Wat gaan we nu krijgen? Alweer een bewijs dat ik opgeschoven ben naar extreem-rechts, zoals een “vriend” (met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig) me onlangs zei? Uiteraard niet. Eerder integendeel, de dood van Franco en het daarop volgende langzame herstel van de democratie was de aanleiding om op het einde van de jaren zeventig met mijn eerste vrouw op vakantie te gaan aan de noordoostkust van Spanje. Het was zo’n typische strandvakantie-met-twee-kleine-kinderen zodat ik er mij amper nog iets van herinner. Nog een geluk dat ik er destijds in mijn televisierubriekje (!) voor De Voorpost een stuk heb aan gewijd…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona” →

45 jaar geleden: “De naam van de roos” van Umberto Eco

45 jaar geleden: “De naam van de roos” van Umberto Eco

De naam van de roos is de Nederlandse vertaling van het in september 1980 door de Italiaanse schrijver Umberto Eco geschreven boek Il nome della rosa. De vertaling uit het Italiaans is van Jenny Tuin en Pietha de Voogd. In 1986 is het verhaal verfilmd als The Name of the Rose door Jean-Jacques Annaud met Sean Connery en Christian Slater in de hoofdrollen. In 1999 werd het boek verkozen in Le Mondes 100 boeken van de eeuw.

Lees verder “45 jaar geleden: “De naam van de roos” van Umberto Eco” →

Dertig jaar geleden: “Une paix royale” (Pierre Mertens)

Dertig jaar geleden: “Une paix royale” (Pierre Mertens)

Dertig jaar geleden verwekte de Franstalig-Belgische auteur Pierre Mertens schandaal met zijn roman “Une paix royale” (“Koninklijke rust”) die – ondanks het feit dat hij de uitvinder is van de belgitude (1) – een ongenadige blik werpt op de Belgische monarchie. Dit boek werd in het Nederlands uitgegeven in 1996 in een vertaling van Ernst Van Altena.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Une paix royale” (Pierre Mertens)” →