Veertig jaar geleden: De Brakke (af)Grond

Veertig jaar geleden: De Brakke (af)Grond

Het Frans Masereelfonds blijft de maneuvers van Rika De Backer rond “De Brakke Grond” (het Vlaamse “cuituurpaleis” in Amsterdam) op de voet volgen. Zo delen zij ons nu het volgende mee : « De berichten die ons vandaag “uit doorgaans goed ingelichte bron” bereikten grenzen aan het ongelooflijke zodat we nogmaals oproepen aan de beleidsverantwoordelijken en verkozenen om klaarheid te brengen in deze miljoenenzaak.
Waarover gaat het : ongeveer twee maand terug werden bij diverse sectoren van het Ministerie van Cultuur de subsidies en betalingen geblokkeerd. Zo onder andere ook bij de Dienst Monumentenzorg waar in een eerste fase ongeveer 100 miljoen fr. werd geblokkeerd, en in een tweede fase hiervan ongeveer één derde definitief werd afgeroomd. Dit alles met als doel de schulden voor de Brakke Grond in te lossen. Dat dergelijke blokkeringen niet zonder gevolg blijven is vrij logisch ! Voor de dienst Monumentenzorg betekent dit een vertraging van aan gang zijnde werken, herneming van dossiers en prijzen en natuurlijk voor de interne dienst een enorme werkverspilling. Voor andere sectoren is gaan lenen bij de banken de enige uitkomst.
» En zo wordt de afbraak van de cultuursector met de dag schrijnender. (*)

Lees verder “Veertig jaar geleden: De Brakke (af)Grond”

Marc Reynebeau wordt 65…

Marc Reynebeau wordt 65…

Journalist Marc Reynebeau viert vandaag zijn 65ste verjaardag. Ik heb op de website van een.be een foto geselecteerd, waarbij hij in de trein zit en dat is natuurlijk niet toevallig, want het was vooral op die manier dat ik hem in de jaren tachtig en negentig vaak heb ontmoet. Hij werkte toen voor Knack en ik eerst voor De Rode Vaan en nadien voor de socialisten, maar ondertussen zijn zowel hij als ik een andere richting uitgegaan en zullen onze meningen op politiek vlak nu wel verder uit elkaar liggen. Maar aangezien ik niet meer buiten kom, kom ik Marc nu ook niet meer tegen en kan ik mij hem dus nog altijd van vroeger herinneren, toen we interessante en vaak leuke gesprekken voerden in de trein. Ik heb in die tijd ook een paar keer over hem geschreven, maar voorlopig hou ik het hier bij een telefonisch interviewtje uit 1988.

Lees verder “Marc Reynebeau wordt 65…”

Daan Bauwens: omdat toelagen belangrijk zijn

Daan Bauwens: omdat toelagen belangrijk zijn

Eind jaren zeventig slaakte het theaterwezen in Vlaanderen een noodkreet : het uitblijven van de broodnodige subsidies wurgde het bijna. Minister Rika De Backer legde het er zo op aan dat de banken zich kunnen verrijken, terwijl arbeidsplaatsen dreigen verloren te gaan. Over dit alles hadden we een gesprek met Daan Bauwens.

Lees verder “Daan Bauwens: omdat toelagen belangrijk zijn”

Het jaar van het thuisblijvende kind

Het jaar van het thuisblijvende kind

Dag, beste lezer. Ook van de eerste voorjaarswarmte geprofiteerd om er eens op uit te trekken met de kinderen? Heerlijk, nietwaar? Vooral na die ellenlange winter waarbij je verplicht was steeds thuis te blijven. “Verplicht”, inderdaad, tenzij je kapitaalkrachtig genoeg bent om telkens een babysit te laten komen. Als je rekent dat een avondje bioscoop met een pintje na zo al gauw op duizend frank uitloopt, dan heb je ’t immers wel snel bekeken.

Lees verder “Het jaar van het thuisblijvende kind”

Geen jaar maar een eeuwigheid voor het kind

Geen jaar maar een eeuwigheid voor het kind

Wie er het eerst met de zogenaamde « actiejaren » is komen aandraven weet ik niet meer, noch wanneer het precies was. Ik meen me wel te herinneren dat het Jaar van de Vrouw het eerst aan de beurt kwam. Sedertdien werden we geteisterd door monumenten, dorpen en nog allerlei dingen die op het punt staan te verdwijnen. Is het uit die reflex dat de UNESCO voor 1979 het kind centraal wil plaatsen ? Is het omdat het kind anno 2001 misschien in proefbuisjes verwekt zal worden en opgroeien op een of andere haveloze planeet, die net zo goed de onze zou kunnen zijn ?

Lees verder “Geen jaar maar een eeuwigheid voor het kind”

Veertig jaar geleden: op weg naar een statuut voor de artiest

Veertig jaar geleden: op weg naar een statuut voor de artiest

“Op 30 januari jl. was er de tweede hoorzitting over het kunstenaarsstatuut in de commissie sociale zaken van het federaal parlement, onder voorzitterschap van Vincent van Quickenborne,” zo schrijft men op de website van ArtistsUnited, waar ik ook bovenstaande foto heb geleend. Deze vereniging heeft enkele concrete ideeën om het statuut te verbeteren en een aantal minder geslaagde zaken uit het verleden op te lossen, zo lees ik verder nog. Ongeveer zo’n twintig jaar heb ik mij bezig gehouden met een sociaal statuut voor de artiest (dat er pas sinds een paar jaar is). Eerst als journalist op De Rode Vaan, daarna bij de Vlaamse Socialistische Zelfstandigen en tenslotte ook in de Centrale voor Socialistische Cultuurbeleid en de Adviesraad voor Muziek. Ik begin met het eerste debat hierover, dat veertig jaar geleden heeft plaats gehad en enkele dagen later is verschenen in De Rode Vaan…
Lees verder “Veertig jaar geleden: op weg naar een statuut voor de artiest”

35 jaar geleden: debat over het jeugdbeleid in Vlaanderen

35 jaar geleden: debat over het jeugdbeleid in Vlaanderen

« Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand, is er wel een jeugdbeleid in dit land ? ». Zo vroegen wij ons op De Rode Vaan 35 jaar geleden af na herhaalde klachten van diverse jeugdorganisaties gericht aan Rika De Backer, staatssecretaris voor de Vlaamse Gemeenschap.
Lees verder “35 jaar geleden: debat over het jeugdbeleid in Vlaanderen”

“Kritische bedenkingen te dramatisch geformuleerd”

« Het is vrij uitgezonderd (moet dat niet “uitzonderlijk” zijn?) dat één Bestuur van één Ministerie zijn jaarverslag op een brede schaal verspreidt. Nochtans heb ik, toen het Bestuur voor Jeugdvorming van mijn departement mijn akkoord vroeg om een jaarverslag te publiceren, daar positief op gereageerd. Ik meen immers dat het ‘des mensen’ is dat de ambtenaren van het BJV ook eens graag de klemtoon leggen op de positieve realisaties. Ook al zeggen ze het dan zelf. Aangezien het BJV in grote mate is ontsproten uit het vitale jeugdwerk, en alleszins op diens nieuwe, soms contestataire ideeën inspeelt, kan men van dit Bestuur moeilijk verwachten dat in dit jaarverslag geen kritische bedenkingen en wenken zouden worden geformuleerd. Alhoewel deze bedenkingen, in het eerste deel, naar mijn gevoelens zeker te dramatisch zijn geformuleerd, heb ik aan de tekst van dit jaarverslag zoals het mij is voorgelegd geen woord willen wijzigen... »
Lees verder ““Kritische bedenkingen te dramatisch geformuleerd””

Opera: to be or not to be

« Opera » is weer actueel in Vlaanderen. Pamfletten worden uitgedeeld aan de ingang van de schouwburgen en de programmaboekjes van de « Opera voor Vlaanderen » omvatten een toelichting bij de begroting onder het motto : « Cultuur, geld en democratie ». Er wordt ook weer gesproken over opera. Vooral als het om centen gaat. Het NTG vindt dat het te weinig geld krijgt ? Jef Demedts schopt wild om zich heen, Gerard Mortier van de Muntschouwburg krijgt een trap op een welgemikte plaats. Een nieuw productiesysteem voor onze filmers, wat inhoudt minder subsidies ? Zelfs de blauwer-dan-blauwe Guy « Potlood » Thijs zegt : « Als de opera zoveel miljard krijgt, ikke dan ook ! »
Ja, er is heel wat te doen om de opera. Etienne Van Neste is nu een deftig gespreksonderwerp aan tafel en Rod Stewart begint zijn concert met een aria uit « Rigoletto » (niet door hemzelf gezongen, gelukkig), maar we dwalen af, want de werkelijke oorzaak ligt niet bij Verdi maar bij Poma. Een naam die op het eerste gezicht niet zou misstaan tussen een rijtje Italiaanse componisten, maar bij nader toekijken houdt onze cultuurminister het meer bij Juul Kabas. Die brengt tenminste geld in ’t laadje. « ’t Zijn zotten die waarken », nietwaar ?
Wat heeft die arme Poma onze operaliefhebbers wel misdaan ? We vroegen het aan onze medewerkers Guillaume — zeg maar Willy of Farce — Maijeur en Palmyre Timmermans, beiden beter gekend als W.M. en P.T.
Lees verder “Opera: to be or not to be”