Het nieuwe muziekdecreet: een nieuw geluid, maar ook een nieuwe lente?

Het nieuwe muziekdecreet: een nieuw geluid, maar ook een nieuwe lente?

Op 1 januari 1998 trad het nieuwe muziekdecreet in werking. Dat veroorzaakte een hele omwenteling in de Vlaamse muziekwereld en bracht ook het zo lang verwachte statuut van de uitvoerende kunstenaar in een stroomversnelling. Daarom besteedde ik er destijds uitvoerig aandacht aan in het tijdschrift van de Centrale voor Socialistisch Cultuurbeleid, waar ik toen werkte.
Lees verder “Het nieuwe muziekdecreet: een nieuw geluid, maar ook een nieuwe lente?”

Robert Groslot wordt zeventig…

Robert Groslot wordt zeventig…

Mechelaar Robert Groslot viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Hij is dus slechts enkele maanden ouder dan ik. De meeste mensen kennen Groslot nu als dirigent van de jaarlijkse Night of the Proms, maar sinds een paar jaar doet hij dat niet meer. Ik heb hiervoor geen verklaring gevonden: beu? gezondheidsproblemen? opnieuw meer belangstelling voor eigen composities? Ikzelf sprak destijds met hem in De Singel toen hij daar een reeks soloconcerten gaf op piano. Weinigen weten immers nog dat hij ooit zesde is geëindigd in de Elizabethwedstrijd…

Lees verder “Robert Groslot wordt zeventig…”

Twintig jaar geleden: Chris Vanderstraeten over muzieksponsoring

Twintig jaar geleden: Chris Vanderstraeten over muzieksponsoring

De 24-jarige Christopher Vanderstraeten (foto Johan Martens) uit de Polderdreef in De Pinte heeft twintig jaar geleden zijn licentiaatsdiploma in de handelswetenschappen (specialisatie bedrijfsmanagement) behaald aan de Economische Hogeschool Sint-Aloysius te Brussel. Goed voor hem, zal u zeggen, maar wat hebben wij daarmee te maken? Er zijn immers jaarlijks duizenden jongeren die een universitair diploma mogen ophalen. Zijn eindwerk ging echter over “sponsoring en subsidiëring van muziekgezelschappen in Vlaanderen” en dan is onze aandacht gewekt natuurlijk.

Lees verder “Twintig jaar geleden: Chris Vanderstraeten over muzieksponsoring”

25 jaar geleden: cultuurdeelname in Vlaanderen

25 jaar geleden: cultuurdeelname in Vlaanderen

In de zomer van 1995 maakte toenmalig cultuurminister Luc Martens (foto Paul Van Welden – wikiportret.nl) de resultaten bekend van een onderzoek dat door professor Thérèse Jacobs van de UIA en haar assistent Dirk Stoffelen in 1994 werd uitge­voerd en waarin “als het ware terloops” gepeild werd naar de culturele belangstelling van de ondervraagden. Omdat deze zich er niet van bewust waren dat ze hier speciaal op werden ge­toetst, deden ze zich niet beter voor dan ze waren en de resultaten, zoals vastgelegd in de publicatie “Cultuurdeelname in Vlaande­ren”, zijn dan ook desastreus.

Lees verder “25 jaar geleden: cultuurdeelname in Vlaanderen”

Leve Mattheus!

Leve Mattheus!

25 jaar geleden werd in Gent de Minardschouwburg van Romain Deconinck heropend. Dat gebeurde met een voorstelling van Pier Paolo Pasolini’s “Orgie” door het NTG in een regie van Sam Bogaerts. Een grotere klap in het gezicht van de liefhebbers van het volkstoneel van Romain Deconinck of van diegenen die hadden gedacht dat de Gentse amateurtheaters hier een onderkomen zouden kunnen vinden was niet mogelijk. Niet voor niets zegt de volksmond dan ook dat het beeld van Romain Deconinck er op de trappen bij zit met zijn rug naar de schouwburg, ‘om niet te moeten zien wat er momenteel op de scène opgevoerd wordt’. Het was immers een doelbewuste strategie van het stadsbestuur om deze schouwburg weliswaar prachtig te laten renoveren, maar dan nadien de deur enkel open te zetten voor de kapitaalkrachtige middenklasse die naar de Hogere Kunsten gingen kijken. Nochtans kunnen zij zich hun avondje uit gemakkelijk permitteren, maar toch gaan artistieke subsidies voornamelijk naar producties die zich tot die klasse richten: het bekende Mattheus-effect…

Lees verder “Leve Mattheus!”

Twintig jaar geleden: poppers worden doppers

Twintig jaar geleden: poppers worden doppers


Een typisch voorbeeld van de Babylonische spraakverwarring die er op Europees vlak nog heerst wat het sociaal statuut betreft, is dat van de artiest. In sommige landen worden ze beschouwd als werknemers (in Griekenland b.v.), in andere als zelfstandigen (Portugal). In nog andere landen, en met name in het onze, is er een verschuiving waar te nemen. Zoals vroeger reeds aangestipt, zijn artiesten volgens onze sociale wetgeving werknemers, alhoewel in de praktijk er velen zijn die zich als zelfstandige uit de slag trekken.

Lees verder “Twintig jaar geleden: poppers worden doppers”