Over een fenomeen uit de oertijd wou ik het vandaag hebben, de thé-dansant. Dan bedoel ik niet wat het waagt heden ten dage nog steeds onder die benaming her en der de kop op te steken, dat zijn of studentikoze afkooksels of evenementen die met die benaming goede sier wensen te maken. Nee, het gaat over de enige, echte TD zoals hij afgekort genoemd werd.

De stad. Mijn stad. Waar ik geboren en getogen ben. Een provincienest van zo’n 77.000 inwoners. Ik dus één ervan, al zo’n 70 jaren lang, tot mijn schade (en schande). Zij ligt er al sinds de 13de eeuw. Met drie deelgemeenten, twee landelijke en een inmiddels tamelijk verstedelijkte. En met het grootste marktplein van België, bij decreet uit de verre tijden (verordenend dat er geen miezer grond mag afgeknabbeld worden). Meteen ook het lelijkste, en dat tracht men te verdoezelen door er zoveel mogelijk evenementen op te organiseren zodat zij zo vaak als kan bedekt is met de gekste rariteiten, gaande van een vegetarische picknick tot een zangstonde voor bejaarden. Waarop de stad boogt? Twee pijlers: haar patroon, de heilige Nicolaas, en ballonnen.

Cochem, een stadje met iets meer dan 5.000 inwoners aan de Moezel, der Mosel, in de Eifel. Als Benidorm het Spaanse Blankenberge is, dan is Cochem het Duitse equivalent. Je ontmoet er Vlamingen bij de vleet. Hoewel het de laatste jaren steeds minder toeristen lokt. Wat zijn de grote troeven van deze pleisterplaats: een historische burcht en het bezit van een Weinkönigin. Nee, natuurlijk is er veel meer: Bratwurst, Erdinger, een verlicht kruisbeeld in de bergen (ook Mariabeelden! met bijhorende verhalen over een herdersjongen verongelukt toen hij een schaapje wou redden, en een knaap die zijn zusje ter hulp kwam maar zelf neerstortte), campings… teveel om op te sommen. En daarheen richten wij onze schreden. Volgt u maar.